20 yıl sonra beni tanımadı ve ben bu fırsatı değerlendirdim

Yıllar önce okulda herkesin dışladığı bir genç, “Ceren” adlı popüler bir kız tarafından baloya davet edilir ve o gece hayatı değişir. Yirmi yıl sonra ise başarılı bir iş adamı olarak onu tesadüfen tekrar görür; Ceren artık zor durumda, yıpranmış ve hayat mücadelesi içindedir. Adam, ona geçmişte yaptığı iyiliğin karşılığını verme fırsatını nihayet bulur. Ceren etrafına bakınıyordu. Lüks evin içinde duruşu bile değişmişti; sanki yanlış bir dünyaya aitmiş gibi kapının eşiğinde kalakalmıştı. “Beni neden buraya getirdiniz?” diye sordu titreyen bir sesle. “Eğer şikayet edecekseniz… lütfen yapmayın. İşimi kaybedersem kardeşim…” Sözünü bitiremedi. Gözleri doldu. Ben ise onun o halini izlerken, yirmi yıl öncesine döndüm. Amigo kıyafetiyle bana el uzattığı, herkesin bana “Balina” dediği o günlerde gözlerimde ilk kez insan gibi baktığı ana… O an, beni kurtaran şey aslında onun tek bir cümlesiydi. “Sen naziksin. Bu önemli.” Derin bir nefes aldım. “Buraya gel,” dedim yumuşakça. Tereddüt etti ama sonunda içeri adım attı. Salonun ortasında durdu. Etrafına bakarken gözleri büyüdü. Duvarlardaki sanat eserleri, geniş camlar, şehrin ışıklarına bakan manzara… Burası bir evden çok, başka bir hayatın vitriniydi. “Burası… senin mi?” diye fısıldadı. Başımı salladım. Bir an sessizlik oldu. Sonra onu oturma odasına yönlendirdim. Koltuklara değil, doğrudan karşısına oturdum. “Beni tanımadın,” dedim. Kaşlarını çattı. “Sizi daha önce görmüş olamam.” Küçük bir gülümseme geçti yüzümden. “Bir zamanlar bana ‘Balina’ derlerdi.” Ceren dondu. Rengi bir anda soldu. “Hayır…” dedi fısıltıyla. “O olamazsın…” Başımı hafifçe eğdim. O an gözleri büyüdü. Sanki geçmişin tüm ağırlığı üzerine çöktü. Ellerini ağzına götürdü. “Sen… o çocuk muydun?” diye fısıldadı. “Evet.” Ceren bir adım geri gitti. Sanki nefesi kesilmişti. “Ben… ben seni tanımadım… Ben sadece o gün…” “Biliyorum,” dedim onu yumuşatmak istercesine. “Ben de bunu hatırlatmak için getirmedim seni buraya.” Sessiz kaldı. Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. “Ben seni o gün gerçekten yalnız hissettirmek istememiştim,” dedi. “Sadece… hayatımda ilk kez birine yardım edebildiğimi düşünmüştüm.” Başımı salladım. “Ve bunu başardın.” Ceren başını eğdi. “Şimdi ben hiçbir şeyi başaramamış gibiyim.” Bu cümle içime oturdu. Onu dikkatle süzdüm. Yorgun elleri, solmuş bakışları… Bir zamanlar okulun en parlak ışığı olan kız, şimdi kendi ışığını kaybetmişti. “Ne oldu sana?” diye sordum. Bir süre sustu. Sonra yavaşça konuşmaya başladı. “Modellik… kısa sürdü. Sonra ajans battı. Borçlar… yanlış insanlar… Her şey birbirine girdi. Kardeşim hastalandı. Annem zaten yoktu. Babam da bizi terk etmişti. Tek başıma kaldım.” Sesi titriyordu. “İş bulabildiğim tek şey teslimat işi oldu. O arabayı bile zar zor çalıştırıyorum.” Bir an durdu.

Diğer Tarifler