O günden sonra evdeki hava tamamen değişti. Fatma Hanım’ın o eski buyurgan, dimdik duruşundan eser kalmamıştı; artık gölgeler gibi sessizce dolaşıyor, Emir odaya girdiğinde adeta nefesini tutuyordu. Emir ise evin tek hakimi gibi davranmaya devam ediyordu.
Bir akşam Mert işten geç döndüğünde, salonun ortasında Emir’i dedemiz Hakkı Bey’in eski antika saatini incelerken bulduk.
—Bu saat çok değerliymiş, öyle mi? —dedi Emir, saati umursamazca elinde çevirirken—. Nakde çevirmek lazım aslında, evde boşuna duruyor.
Hakkı Bey’in gözleri doldu, bastonuna sıkıca tutundu ama sesi çıkmadı. Mert ise durumu yumuşatmaya çalışarak:
—Emir, o saat dedemin yadigarıdır, satılmaz —dedi, ama sesinde hiç otorite yoktu.
Emir alaycı bir kahkaha attı.
—Artık bu evin bütçesini ben yönetiyorum Mert. Annene sor istersen.
Hepimiz merdivenlerin başında beliren Fatma Hanım’a baktık. Kadın, başını öne eğdi ve fısıltıyla:
—Emir ne diyorsa o olacak —dedi.
O gece uyuyamadım. Aklımda tek bir soru vardı: Fatma Hanım gibi güçlü bir kadın, bu genç adama neden boyun eğiyordu? "Lütfen onu gönderme" derken kimden bahsediyordu?
Ertesi gün Emir, "işleri olduğunu" söyleyerek evden çıktı. Bunu fırsat bilip doğruca üst kata, Fatma Hanım’ın odasına çıktım. Kapıyı çalmadan içeri girdim. Fatma Hanım pencerenin önünde oturmuş, boş gözlerle dışarı bakıyordu.
—Anne, artık susmayacağım —dedim, kapıyı arkamdan kilitleyerek—. Sizi tehdit ediyor, değil mi? Kimi göndermesinden korkuyorsunuz?
Fatma Hanım irkildi, gözleri hızla doldu. Önce reddetmeye çalıştı ama günlerdir içinde biriktirdiği o ağır yük daha fazla taşıyamayacağı bir noktaya gelmişti. Hıçkırarak ağlamaya başladı.
—Mert’i… —dedi titreyen sesiyle—. Yıllar önce, henüz üniversitedeyken Mert’in karıştığı o trafik kazasını hatırlıyor musun Leyla? Hani karşı tarafın şikayetini geri çektiği, dosyanın kapandığı kazayı…
Donup kaldım. Mert o kazadan bana sadece "ucuz atlattım" diye bahsetmişti.
—O kazada ölen gencin ağabeyi… Emir’miş —dedi Fatma Hanım, elleriyle yüzünü kapatarak—. Dosya kapanmadı Leyla. Emir bir şekilde o gece direksiyonda Mert’in olduğunu ve bizim olayı örtbas ettiğimizi kanıtlayan belgelere ulaşmış. Bana geldi. "Ya benimle evlenir, bütün mal varlığını ve bu evin kontrolünü bana devredersin ya da kardeşimin intikamını almak için o belgeleri savcılığa veririm, oğlun ömrünün sonuna kadar hapiste çürür" dedi.
Kulaklarıma inanamıyordum. Fatma Hanım o soğuk ve mesafeli duruşunun altında, aslında oğlunu korumak için kendi hayatını feda etmişti. O bir hafta boyunca odaya kapanmalarının sebebi "balayı" değil, Emir’in Fatma Hanım’a zorla mal devri vekaletnameleri imzalatması ve kadını psikolojik olarak çökertmesiydi.
—Bunu Mert’e söylemeliyiz —dedim öfkeyle.
—Sakın! —diye yalvardı Fatma Hanım—. Mert bunu öğrenirse dayanamaz, kendini yakar. Ben yaşayacağımı yaşadım Leyla, yeter ki oğlum kurtulsun.
Odadan çıktığımda bacaklarım titriyordu ama artık korkmuyordum. Emir’in sadece para ve güç peşinde olan bir şantajcı olduğunu biliyordum. Şantajcılar ise ancak karşılarındaki kişi korktuğu sürece güçlüdür.
O akşam, Emir’in eve dönmesini bekledim. Ancak yalnız değildim. Gündüz, ailenin eski avukatıyla gizlice görüşmüş ve durumu anlatmıştım. Avukat, Emir’in sunduğu o eski belgelerin zaman aşımına uğradığını ve hukuken hiçbir geçerliliği olmadığını, aksine Emir’in yaptığının ağır bir "şantaj ve hürriyeti tahdit" suçu olduğunu söylemişti.
Emir akşam kapıdan içeri girip yine o küstah gülümsemesiyle ceketini üzerime doğru fırlattığında, ceketi havada yakaladım ve yere bıraktım.
—Oyun bitti Emir —dedim, salonun ortasında dimdik durarak.
Tam o sırada kapı çaldı. Gelenler Mert, aile avukatımız ve iki polis memuruydu.
Emir’in yüzündeki o alaycı gülümseme bir anda silindi, yerini derin bir paniğe bıraktı. Fatma Hanım merdivenlerden inerken ilk kez başı dikti. O gün o evde, sessizliğin ve korkunun yerini nihayet gerçeklerin gücü almıştı.
