Her geçen yıl anlatmak daha da zorlaştı. Kendimden nefret ettim ama seni kaybetmeyi göze alamadım." Anneme döndüm. "Tüm bunları nereden biliyorsun?" Derin bir nefes aldı. "Marketten Jale ile karşılaştım. Berbat görünüyordu. Çocuk sahibi olmaya çalıştığını, sürekli düşük yaptığını anlattı. Tanrı'nın onu cezalandırdığını söyleyip duruyordu. 'Ne için?' diye sordum. O da anlattı." Tabii ki Jale bunun bir ceza olduğunu düşünmüştü. Tabii ki annem kanıtların peşine düşmüştü. Yer ayağımın altından kayıyor gibiydi. Kocama döndüm. "Tüm gerçekleri bilmeme izin vermeden seni aileme tercih etmeme izin verdin," dedim. "Ben izin vermedim—" diyecek oldu. "Evet," diye kestim. "Yaptın. Benim seçim yapma hakkımı elimden aldın." Annemin sesi yumuşadı. "Biz de hatalıydık. Seni sildiğimiz için, aramadığımız için. Seni koruduğumuzu sanıyorduk ama aslında kendi itibarımızı koruyorduk. Özür dilerim." Ona ayıracak yer yoktu henüz zihnimde. Kağıtları masaya bıraktım. Ellerim artık titremiyordu. "Gitmeni istiyorum," dedim kocama. Çenesi titredi. "Nereye gideceğim?" Acı bir şekilde güldüm. "Ben de 17 yaşındayken bunu çözmek zorunda kalmıştım," dedim. "Eminim bir yolunu bulursun." Yatak odasına gidip bir bavul çıkardım. Bu kez korkmuş bir genç kız değildim. Kendim ve oğlum için hazırlandım. Kıyafetler, önemli evraklar, onun en sevdiği oyuncak dinozoru... Oğlum bir arkadaşındaydı. Bavulla dışarı çıktığımda kocam yıkılmış durumdaydı. Annem sessizce ağlıyordu. Bavulu kapının yanına koydum. "Seni sevmiştim," dedim ona. "Sağlıksız bir derecede çok sevdim. Ailemi, geleceğimi, eğitimimi feda ettim. Bir kez bile pişman olmadım. Çünkü senin bana karşı dürüst olduğunu sanıyordum." "Seni seviyorum," diye hıçkırdı. "Gerçek olmayan bir aşk, hiçbir şeydir." Dışarı çıktım. Oğlumu aldım. Ona "Anneanne ve dedesinde yatıya kalacağımızı" söyledim. Olabildiğince heyecanlıydı. Ailem kapıyı açıp onu görünce ikisi de darmadağın oldu. Annem hıçkırıklara boğuldu, babam ayakta durmak için kapı eşiğine tutundu. Özür dilediler. Beni sildikleri için, sessiz kaldıkları için, torunlarını hiç tanımadıkları için. "Sorun değil" demedim, çünkü değildi. Ama "Bunu söylediğiniz için teşekkür ederim," dedim. Velayet, para pullar, programlar... hepsini hallettik. Boşanma süreci sancılıydı, ondan nefret etmek istemiyordum ama artık karısı olamazdım. Oğluma hikayenin onun anlayacağı kısmını anlattım: "Baban çok uzun zaman önce büyük bir hata yaptı. Yalan söyledi. Yalanlar güveni yıkar. Yetişkinler de hata yapar." Hâlâ bazen ağlıyorum. Sahip olduğumu sandığım o hayatı özlüyorum. Onu sevdiğim için pişman değilim ama gerçeği bana söyleyecek kadar güvenmediği için pişmanım. Eğer bu hikayeden bir ders çıkarılacaksa, benimki şu: Aşkı seçmek cesarettir. Ama gerçeği seçmek? İşte hayatta böyle kalırsınız. Şimdi yeni bir hayat kuruyorum.
Şimdi yeni bir hayat kuruyorum.
Kolay değil. Bazen gecenin bir yarısı uyanıp geçmişimi düşünüyorum. On yedi yaşındaki o genç kızı hatırlıyorum; elinde bir spor çantasıyla ailesinin evinden çıkan, aşkın her şeyi yenebileceğine inanan o kızı... Ona kızamıyorum. Çünkü o gün elinden gelenin en iyisini yaptı. Kalbinin sesini dinledi ve sevdiği insanı yalnız bırakmadı.
Ama bugün bildiğim bir şey var ki, sevgi tek başına yeterli değil.
Sevgi, güven olmadan ayakta kalamaz. Fedakârlık, dürüstlük olmadan anlamını yitirir. Bir insan için her şeyinizi verebilirsiniz ama o insan size gerçeği vermiyorsa, aslında ilişkinin en önemli parçasını sizden esirgiyor demektir.
Kocamı affedip affetmeyeceğimi hâlâ bilmiyorum. Belki bir gün affederim. Belki de affetmek, olanları unutmak değil; artık onların beni yönetmesine izin vermemektir.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum.
On beş yıl önce ailemi kaybettiğimi sanmıştım. Oysa şimdi anlıyorum ki, bazı kapılar ne kadar uzun süre kapalı kalırsa kalsın tamamen kapanmıyor. Annemle babam torunlarını tanımaya çalışıyorlar. Ben de kırılmış bağların arasından yeniden bir aile kurmayı öğreniyorum.
Geçmişi değiştiremem. Kaybettiğim yılları geri alamam. Fakat bundan sonra yaşayacağım yılların nasıl olacağına karar verebilirim.
Ve bu kez seçimimi eksik bilgilerle değil, gerçekle yapıyorum.
Çünkü aşk insanı birine bağlayabilir.
Ama gerçek, insanı özgür bırakır.
