Ama yedi gün sonra eve döndüğünde

Muazzez başını kaldırdı. ‘Benim adıma konuşmayı bırak. Oğlumun ölmesinden beri herkes benim adıma konuşuyor.’

Bir an sessizlik oldu. Sonra Muazzez elimi tuttu. Annemle yıllar önce aynı mahallede büyümüşlerdi. Sekiz yıl önce eski evinden taşınmış, oğlunun yanına gitmişti. Oğlu geçen kış ölünce evin ve birikimlerinin yönetimi Seher'e kalmıştı. Muazzez, hesabından yapılan para çekimlerini görünce itiraz etmiş. Seher ise onun artık kendi işlerini anlayamadığını söylemişti.

‘Anneni onun için çağırdım,’ dedi Muazzez. ‘İmzamı tanıyan, beni eskiden beri bilen biri yanımda olsun istedim.’

‘Peki neden annem kendi evimize bile dönememiş?’

Seher araya girdi. ‘Çünkü ikisi de kuruntu yaptı. Elimde bütün belgeler var.’

Muazzez titreyen eliyle masayı işaret etti. ‘Belgeler o siyah bavuldaydı. Dostum onları güvene almak için götürdü.’

İçime bir korku düştü. Bavulun üzerindeki isim Seher'e aitti. Ama anneannem yaşındaki iki kadının, kimsenin haberi olmadan böylesi bir mücadeleye girişmesi daha da ürkütücüydü.

‘Annem neden bu kadar zayıfladı?’ diye sordum.

Muazzez gözlerini kapattı. ‘Ben buraya gelmeden önce birkaç gün onunla kaldım. Bana yardım edebilmek için benim gibi az yedi. Son üç gün de burada, dosyaları toparlayıp bir avukat bulmaya çalıştı. Kendi sağlığını hiçe saydı.’

Tren biletinin tarihini şimdi anlamıştım. Annem şehir dışından üç gün önce dönmüş, ama eve gelmek yerine Muazzez'in yanında kalmıştı. Yalnızca bir haftada değil, günlerdir düzensiz beslenerek, uykusuz kalarak ve mide rahatsızlığını gizleyerek tükenmişti.

Seher yüzünü buruşturdu. ‘Madem benim hakkımda böyle düşünüyorsunuz, istediğiniz yere başvurun.’

‘Öyle yapacağız,’ dedim. ‘Ama önce herkesin güvende olduğundan emin olacağız.’

Muazzez'in izniyle onu aile hekimine götürmek için yardım teklif ettim. Seher çıkmamıza engel olmadı. Apartmandan ayrılmadan önce alt kattaki kiracıdan gördüklerini yazılı olarak anlatmasını rica ettim. Para çekimlerinin ne anlama geldiğini bilmiyordum; bilmediğim bir şeyi suç gibi ilan etmeyecektim. Ama bu belirsizliğin iki yaşlı kadını tek başına bırakmasına da izin veremezdim.

Eve döner dönmez annemi uyandırdım. Siyah bavulun açık olduğunu fark edince yüzü bembeyaz oldu.

‘Kızma,’ diye fısıldadı. ‘Muazzez'in bir kimsesi kalmadı sandım. Ona söz verdim.’

‘Ben senin kimsen değil miyim anne?’

Bu soruyu duyunca gözleri doldu. ‘Seni telaşlandırmak istemedim.’

‘Ama beni en çok bilmediğim şey korkuttu. Bana doğruyu söyleseydin yanında olurdum.’

O anda ağlamaya başladı. Elini tuttum, sonra onu hastaneye götürdüm. Doktor ciddi sıvı kaybı, beslenme yetersizliği ve tedavi gerektiren mide sorunu saptadı. Birkaç gün gözetim altında kalması gerekiyordu. Annem önce itiraz etti; Muazzez'i yalnız bırakmaktan korkuyordu. Ona arkadaşının da güvende olduğunu, bu işi artık birlikte yürüteceğimizi söyledim.

Hastanede yanına oturup kahverengi zarfı açtık. İçinde hesap dökümleri, eski tapu fotokopileri ve Muazzez'in kendi el yazısıyla tuttuğu notlar vardı. Dijital makinedeki ilk üç fotoğraf da onun kişisel evraklarının çekilmiş görüntüleriydi. Dördüncüyü ise annem, buluşma yerini bana gerektiğinde gösterebilmek için çekmişti. Sonra korkuya kapılıp hiçbir şey anlatmamıştı.

Ertesi gün Muazzez'le birlikte bir avukata gittik. Dosyalar incelendiğinde bazı para çekimlerinin onun bilgisi dışında yapıldığı ortaya çıktı. Seher bunların bakım masrafı olduğunu savundu; belgelerle açıklayamadığı kısım için hesap vermek zorunda kaldı. Muazzez hukuki destek alarak banka işlemlerini yeniden kendi denetimine geçirdi. Yaşına rağmen kararlarını kendisi verebiliyordu; yalnızca yanında güvenilir birinin bulunmasına ihtiyacı vardı.

Üçüncü gün hastane odasında annemin eski mavi çantasını gördüm. Kaybolduğunu söylediği çanta yatağın altındaydı. Bana aslında hiç bozulmadığını itiraf etti. Siyah bavuldaki belgeleri saklamak için bu yalanı söylemişti. Kızgınlığımı gizlemedim. Annem bu kez kendisini savunmadı. ‘Haklısın,’ dedi, ‘dostuma yardım edeceğim derken sana güvenmeyi unuttum.’ Bunun benim için ne kadar önemli olduğunu ilk kez anlamış gibiydi. O küçük mavi çantayı alıp dolaba yerleştirdim. Artık hiçbir eşyanın bir sırrı taşımak zorunda kalmasını istemiyordum.

En zor konuşmayı annem taburcu olacağı gün yaptık. Bana her şeyi anlatmamış olmasının yalnızca endişeden kaynaklanmadığını itiraf etti.

‘Seksen yaşındayım,’ dedi. ‘Birine hâlâ yardım edebildiğimi görmek istedim. Siz beni hep korunması gereken biri gibi görüyorsunuz.’

Haklı olduğu bir yan vardı. Onu sevdiğim için her riskten uzak tutmaya çalışırken, kendi kararlarını verebilen bir insan olduğunu unutmuştum. Ama o da yardım istemenin güçsüzlük olmadığını kabul etti.

Muazzez artık aynı apartmanda kalmıyor. Kendi seçtiği, sağlık merkezine yakın küçük bir daireye taşındı. Ben haftada bir uğruyorum; annem ise ona telefonda her gün yeni bir tarif anlatıyor. Aralarında eskiden beri süren dostluk, bu kez gizli bir yük değil, açıkça paylaştığımız bir dayanışmaya dönüştü.

Geçen pazar soframızı hazırlarken annem küçük mavi çantasını mutfak sandalyesine koydu. Siyah bavulun ise temizlenmiş, boş hâlini Muazzez'e geri vermiştik. Annem fırından yeni çıkardığı böreği masaya getirip bana göz kırptı.

‘Bir daha yolculuğa çıkarsam seni de haberdar edeceğim,’ dedi.

‘Ben de seni durdurmadan önce neden gitmek istediğini dinleyeceğim,’ diye karşılık verdim.

Sonra kapı çaldı. Muazzez elinde çiçeklerle gelmişti. Annem kapıya koşarken yüzünde günlerdir göremediğim o eski, neşeli gülümseme vardı. İlk kez ikisinin de birbirini korumak için sır saklamasına gerek kalmamıştı.