Amcam hapisten çıktığında bütün aile ona kapılarını kapattı

Bir tek annem ona sarıldı. Sanki suçlu olan o değilmiş gibi, onu gözyaşları içinde kucakladı. Yıllar sonra evimizi kaybetmek üzereyken amcam sadece şunu söyledi: “Gel, seni neden hapse girdiğimi görmeye götüreceğim.” Babamın sesini duyduğum anda kanım dondu. Amcam Mehmet elini ağzımdan çekti. Karanlığın içinde gözlerime baktı. “Ne olursa olsun, birazdan duyacaklarını unutma Ahmet. Gerçek bazen insanın en sevdiği kişiyi bile düşmanına dönüştürür.” Koridordaki ayak sesleri yaklaşıyordu. Babamın arkasından başka birinin daha yürüdüğünü duydum. Bir kadın sesi… “Çabuk olun. Dosyayı bulmadan buradan çıkmayacağız.” Bu sesi tanıyordum. Babaannemdi. O an aklımı kaybedecek gibi oldum. Babam ve babaannem… Yıllardır amcamı ailemizin yüz karası ilan eden iki insan, gece yarısı terk edilmiş bir fabrikada neden bizi arıyordu? Amcam çekmeceden sarı dosyanın içindeki kâğıtları çıkardı. Birkaçını ceketinin içine koydu. Sonra bana işaret etti. “Şimdi sessiz kal.” Ama artık sessiz kalacak hâlim yoktu. “Amca, babam neden burada? Senin hırsız olmadığını biliyor mu?”Mehmet gözlerini kapattı. “Biliyor.” Bu tek kelime, hayatım boyunca duyduğum bütün yalanlardan daha ağırdı. Kapı birden açıldı. Babam elinde telefonunun feneriyle içeri girdi. Arkasında babaannem vardı. Babamın yüzü öfkeden kıpkırmızıydı. “Ver o dosyayı!” Amcam yerinden kıpırdamadı. “Geç kaldın Yılmaz.” Babam acı acı güldü. “Sen hâlâ kendini kahraman mı sanıyorsun? On beş yıl yattın. Biraz aklın olsaydı dışarı çıktıktan sonra başını eğip otururdun.” Babaannem bana döndü. “Ahmet, oğlum, gel buraya. Amcanın yanında durma.” İlk defa ona karşı çıkmak istedim. “Babaanne, benim fotoğrafım neden bu duvarda?” Kadın sustu. “Benim doğum belgem neden bu fabrikada saklanıyor?” Yine sustu. “Ve neden herkes amcamın hırsız olduğunu söylüyor?” Babam bir adım attı. “Çünkü hırsızdı! Bizi yıllarca rezil etti!” Amcam dosyadan bir kâğıt çıkardı. “Öyleyse bunu da açıkla.” Kâğıdı babamın önüne uzattı. Bu, yıllar önce fabrikanın satışına ilişkin bir banka dekontuydu. Üzerinde 4 milyon 800 bin liralık bir para transferi görünüyordu. Alıcı hesabın sahibi babamdı. Gönderen ise annemin adıyla kayıtlı olan bir şirketti. Yılmaz Nakliyat. “Bu para ne?” diye sordum. Babamın yüzündeki ifade değişti. “İş anlaşmasıydı.” Amcam başını salladı. “Yalan.” Bir başka belge çıkardı. “Bu şirketin yüzde yetmiş beş hissesi annenindi. Fabrika, dedenin ölümünden sonra ona miras kalmıştı. Senin baban ise sahte imzalarla şirketin bütün hisselerini üzerine geçirdi.” Babaannem hemen araya girdi. “Yeter Mehmet! Ölmüş insanların arkasından konuşma!” Amcam ona döndü. “Babamı öldüren de bu yalanların arkasına saklandı zaten.” İçimde bir şey koptu. “Dedemi kim öldürdü?” Babam bağırdı. “Kes sesini!” Ama Mehmet artık susmuyordu. “Büyükbaban, fabrikanın annene ait olduğunu biliyordu. Oğlunun sahte belgeler hazırladığını öğrenmişti. Her şeyi savcılığa anlatacaktı. Ertesi hafta fabrikada ölü bulundu.” “Bana kazaydı demiştiniz.” “Öyle dediler. Ama kaza değildi.” Babaannem ağlamaya başladı. “Ben sadece ailemin dağılmasını istemedim.” Amcamın sesi ilk defa yükseldi. “Aile mi? Kendi kocanın hakkını savunamadın. Gelininin mirasını aldınız. Sonra da torununun hayatını çaldınız!” Babam telefonunu kaldırdı. “Yeter! Bu adam yıllarca hapis yattı. Hâlâ söylediklerine inanacak kadar aptal mısın Ahmet?” Amcam bana baktı. “Beni neden hapse attırdığını da anlatayım mı?” Başımı salladım. Mehmet cebinden eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta dedem, annem ve amcam vardı. Annem henüz yirmili yaşlarındaydı. Dedem, annemin omzuna elini koymuştu. Fotoğrafın arkasında el yazısıyla bir not vardı: “Şirketin ve fabrikanın gerçek sahibi kızım. Oğlum Mehmet, onu ve doğmamış torunumu koruyacak.”

Diğer Tarifler