Babam mutfakta benden bin dolar borç istiyordu

Hastanenin kapısından içeri girdiğimde dünyam tamamen durmuştu. Acil servis koridorunun yeşil ışıkları, yere dökülen kahve lekeleri ve sedyelerin tekerlek sesleri birbirine karışıyordu. Danışmaya koşup durumu sorduğumda, hemşire beni hemen üst kattaki cerrahi bekleme salonuna yönlendirdi. Kapıda, elinde deri bir evrak çantasıyla bekleyen, koyu takım elbiseli kırklı yaşlarda bir kadın ayağa kalktı. — Eren Kaya siz misiniz? diye sordu. — Evet, benim. Babam nasıl? Ameliyat bitti mi? — Ben avukat Zeynep Sharma. Babanız ameliyathaneye girmeden hemen önce benimle kısa bir görüşme yaptı. Durumu şu an kritik ama stabil. Asıl önemli olan, size emanet etmemi istediği şeyler var. Zeynep Hanım çantasından kalın, kırmızı mum mühürle kapatılmış sarı bir zarf çıkardı. Üzerinde babamın o titrek ama kararlı el yazısıyla yazılmış şu uyarı duruyordu: “Karının bunu görmesine izin verme.” Kalbim göğsümden çıkacak gibi atıyordu. Elif’in adı neredeyse her yerde bu gizemin etrafında dönüyordu. — Bu ne? diye sordum, sesim titreyerek. — Babam neden eşimden saklanmasını istiyor?