Bebek Telsizinden Duyduğum Sır

'Bana hâlâ tek kelime etmemişti.'

Bebek odasının kapısını açtığımda Berkay başını kaldırdı. Gözleri kıpkırmızıydı. Beni görünce yerinden fırlamaya çalıştı ama dizlerinin üzerine çöktü. O an duyduklarımın bir hayal olmadığını anladım.

'Bir yere gitmiyorsun,' dedim. 'Lalin'i de beni de bırakıp gidemezsin. Bütün gerçeği şimdi anlatacaksın.'

Berkay önce beşiğe baktı. Sonra bana, aylardır görmediğim kadar çaresiz bir ifadeyle döndü.

'Bende kanser var, İlayda.'

İçimde bir şey koptu. Söylediği iki kelimeyi anlamam birkaç saniye sürdü. Ardından elimi kapının kenarına dayadım. Hastalık kelimesinin evimize bir gün girebileceğini elbette biliyordum, ama o geceyi böyle hayal etmemiştim.

'Ne zamandır biliyorsun?'

'Üç aydır. Boynumdaki şişlik için hastaneye gitmiştim. Önce önemli değil sandım. Biyopsiden sonra lenfoma olduğunu söylediler.'

'Üç aydır mı?' diye tekrarladım. 'Ben burada kendimi suçlarken sen bütün bunları tek başına mı taşıdın?'

Başını eğdi. Doktorların tedavi önerdiğini, birkaç tetkikten sonra kemoterapi planladıklarını, fakat hastalığın yaygınlığını öğrendiğinde paniğe kapıldığını anlattı. İnternette okuduğu en kötü hikâyeleri kendi geleceği sanmıştı. İşten izin alıp muayenelere giderken bana fazla mesai yaptığını söylemişti.

'İstersen raporları gösterebilirim,' dedi. 'Yarın başka şehirdeki merkeze gidecektim. Seni bu sürecin içine çekmeden tedaviye başlayıp...'

'Cümleni bitir,' dedim.

'Sonra ne olacağını görmeyi düşünüyordum.'

'Ya dönemeseydin? Ya bir gün telefonuna ulaşamasaydım? Lalin'e ne diyecektim?'

Cevap veremedi. Sessizlikte yalnızca bebeğimizin düzenli nefesini duyuyorduk.

Berkay'ın bana dokunmaktan neden kaçtığını sordum. Kemoterapinin henüz başlamadığını bildiğim için hastalık bahanesini kabul etmeye hazır değildim. Dudaklarını ısırdı.

'Sana sarılırsam ağlamaya başlayacağım diye korktum. Sen beni güçlü tanıdın. Lalin'in babası olduğumdan beri de korkmaya hakkım yokmuş gibi hissettim.'