Bekar bir anneydim ve her öğleden sonra tuz istemek için bir komşu gelirdi

Bölüm 2 Cemile teyzenin son cümlesi koridorda asılı kaldı: — “Ve o gün… mutfaktan gelen ses bir anda kesildi.” Zeynep arkamda hıçkırıklarla ağlıyordu. Ben ise kapının eşiğinde donmuş gibiydim. Apartmanın eski duvarları bile sanki nefes almayı bırakmıştı. — “Ne demek istiyorsunuz?” dedim, sesim beklediğimden daha kısık çıktı. Cemile teyze başını eğdi. Parmakları titriyordu. — “O kadın… senin dairenin eski kiracısı… adı Leyla’ydı. Çok gençti. Tıpkı senin gibi yalnızdı.” Bir adım daha yaklaştı. — “Her gün onunla konuşurdum. Bana da hep tuz isterdi… ya da şeker… bahane.” Kalbim sıkıştı. — “Sonra bir gün… kapısı açılmadı. Işıklar günlerce yanmadı. Komşular polisi çağırdı.” Boğazım kurudu. — “Ve?” Cemile teyze gözlerini kapattı. — “Polis içeri girdiğinde ev boştu.” Bir sessizlik. Bu kez sadece apartman değil, sanki dünya sustu. Ama o anda bir şey dikkatimi çekti. Koridordaki ışık titriyordu. Ve mutfaktan… hafif bir tıkırtı geldi. Tık… tık… tık… Zeynep ağlamayı kesip bana baktı. Ben yavaşça başımı çevirdim. — “Siz de duyuyor musunuz?” diye fısıldadım. Cemile teyze aniden gerildi. — “Hayır… hayır, artık o ses olmamalı…” Tıkırtı tekrar geldi. Bu kez daha netti. Sanki biri dolap kapağını açıyordu. İçimdeki korkuya rağmen adım attım. Mutfağa girdim. Her şey yerli yerindeydi. Temiz, düzenli, sıradan… ama o ses… Buzdolabının yanından geliyordu. Eğildim. Eski apartmanın duvarı inceydi. Ve o anda fark ettim. Ses… bizim evden değil, yan daireden geliyordu. Tam o sırada üst kat kapısı açıldı. Genç bir kadın aşağı baktı. — “Merhaba… rahatsızlık için özür dilerim. Taşınma yapıyorum da…” Elinde kutular vardı. Cemile teyze arkamda bir adım geri çekildi. — “Bu… Leyla’nın evi değil mi?” Kadın şaşkınlıkla baktı. — “Hayır, ben geçen ay taşındım buraya. Öncesinde ev boştu. Bir süre kimse oturmadı.” Bir anlık sessizlik. Sonra kadın devam etti: — “Burası daha önce bir kadın tarafından kiralanmıştı ama… o kadın yurtdışına gitmiş diye biliyorum. Hatta evini apar topar bırakmış.” Cemile teyze bir anda çöktü. Duvara yaslandı. — “Hayır… polis… kayboldu dedi…” Kadın kaşlarını çattı. — “Kaybolma olayı yok teyzeciğim. Yanlış hatırlıyorsunuz. Benim annem de aynı binada oturuyor, o da anlatmıştı. Kadın borçlarını kapatıp Almanya’ya gitmiş.” Zeynep bana sarıldı. Ben Cemile teyzeye baktım.

Diğer Tarifler