Nisa masanın karşısında oturuyordu. Önümüzde noter evrakları, yanında aile grubundaki mesajlar, ortada da iki bardak soğumuş çay vardı. Torunum gözyaşlarını silerek bana baktı. “Anneanne, şimdi ne yapacağız?” Ona hemen cevap vermedim. Çünkü yetmiş beş yıllık hayatımda ilk defa, çocuklarıma güvenerek yaptığım bir şeyden böylesine korkuyordum. Bir evi kaybetmekten korkmuyordum aslında. O evin duvarları eskimişti. Çatısının birkaç yerinden yağmur sızıyordu. Merdivenleri çıkarken dizlerim ağrıyordu. Ama o evde kırk altı yıllık bir hayat vardı. Rahmetli eşim Hasan’ın bahçeye diktiği ceviz ağacı vardı. Yavuz’un ilk adımlarını attığı koridor vardı. Selçuk’un çocukken duvara çarptırıp camını kırdığı saat hâlâ mutfakta asılıydı. Gülay’ın bebekken uyuduğu tahta beşiği bile atamamıştım. İnsan evini yalnızca tuğladan ibaret sanırsa, neden satmak istemediğimi anlayamazdı. Ben çocuklarımın çocukluğunu kaybetmekten korkuyordum. Çünkü ev giderse, sanki bütün o yıllar da silinecekmiş gibi geliyordu. Nisa elimi tuttu. “Anneanne, sen bu evi satmak istiyor musun?” “Hayır kızım.” “Peki huzurevine gitmek istiyor musun?”“Anneanne, sen bu evi satmak istiyor musun?” “Hayır kızım.” “Peki huzurevine gitmek istiyor musun?” “Şimdilik hayır. Kendi işimi görebiliyorum. İleride ihtiyacım olursa bunu kendim düşünürüm.” “O zaman neden başkaları senin yerine karar veriyor?” Torunumun bu sorusuna verecek cevabım yoktu. Çünkü hayatım boyunca çocuklarımın iyiliğini kendi iyiliğimden önce düşünmüştüm. Yavuz evlenirken düğün masraflarına yardım etmiştik. Selçuk iş kurduğunda Hasan’la biriktirdiğimiz paradan vermiştik. Gülay boşandıktan sonra kızı Nisa’yla bir süre yanımızda kalmıştı. Hiçbirini başlarına kakmadım. Bir anne evladına yardım ettiğinde hesap tutmaz sanırdım. Meğer çocuklarım kendi aralarında benim hesabımı tutuyormuş. Hangi evde kaç gün kaldığımı… Ne kadar yemek yediğimi… Kaç kere doktora götürüldüğümü… Ve sonunda, arkamdan ne kadar para kalacağını. Nisa birden telefonunu tekrar eline aldı. “Anneanne, bunların hepsini saklayalım.” “Niye kızım?” “Sonra mesajları silerler. Sen ne okuduğunu biliyorsun ama başkaları bilmiyormuş gibi davranabilir.” Bana ekran görüntüsü almayı gösterdi. Bir mesajı açtı. “Bak, burada tarih var. Burada yazan kişinin adı.” Sonra telefonumdaki konuşmaları birlikte inceledik. Kurs sayesinde artık birçok cümleyi kendim okuyabiliyordum. Yalnızca uzun ve resmî kelimelerde Nisa’dan yardım istiyordum. İki yıl önceki mesajlardan başladık. Çocuklarımın benim hakkımda konuştukları yerleri tek tek bulduk. Birinde Yavuz şöyle yazmıştı: “Annem yine aynı şeyleri anlatıyor. Bir saat dinledim, başım şişti.” Başka birinde Selçuk: “Dişlerini yaptırmak istiyor. O kadar para vermeye değer mi bu yaşta?” Sonra Gülay’ın cevabı: “Boş verin. Zaten ev satılınca elimize geçecek parayla herkes kendi işine bakar.” O gece bir şey fark ettim. Bana söyledikleriyle kendi aralarında yazdıkları birbirinden çok farklıydı. Yüzüme karşı: “Anne, biz seni düşünüyoruz.” Arkamdan: “Bu iş daha ne kadar sürecek?” Yüzüme karşı: “Burası senin evin, istediğin kadar yaşa.” Arkamdan: “Emlakçıyla görüşmek lazım.” Nisa bir mesajda durdu. “Anneanne, bak şuna.” Gülay yazmıştı: “Annem okuma yazma kursuna gidiyormuş. Nisa yazdırmış. İşleri hızlandıralım.” Yavuz’un cevabı hemen altındaydı: “Ben zaten satış için vekâlet gerektiğini söyledim.” Gülay: “Promosyon evrakı deriz. Annem bize güvenir. Bir kere imzalasın, gerisini hallederiz.” Selçuk: “Ya sonradan anlarsa?” Gülay: “O zamana kadar evi satarız. Sonra üçümüz konuşur, onu ikna ederiz.” Telefonu Nisa’nın elinden aldım. Bu kez sesim titremiyordu. “Yarın notere gideceğiz.” Nisa başını salladı. “O vekâletnameyi iptal ettireceğiz anneanne.” Ertesi sabah eski lacivert mantomu giydim. Cebime kimliğimi koydum. Yıllarca özel günlerde taktığım krem rengi başörtümü bağladım. Nisa kapıya geldiğinde ona: “Bugün bastonumu da alacağım,” dedim. “Çok mu ağrıyor dizin?” “Hayır kızım. Ama bir yere düşersem artık kendi ayağımla kalkmak istiyorum.” Beraber notere gittik. Görevliye belgeleri gösterip evimin satışı için verdiğim vekâlet yetkisini geri almak istediğimi söyledim. Bana bazı sorular soruldu. Kararı kendi isteğimle verip vermediğim öğrenildi. Ben de tane tane cevap verdim. “Bu ev benim üzerime kayıtlı. Satılmasını istemiyorum. Oğluma verdiğim satış yetkisini geri alıyorum.” Vekâletin iptali için gerekli azilname işlemi yapıldı. İlgili yerlere ve vekil olarak görünen oğluma bildirim yapılması konusunda da gereken adımları öğrendik. Sonrasında tapu işlemleri hakkında bilgi aldık. Bütün bunlar olurken Nisa yanımdaydı ama benim yerime konuşmadı. Hayatım boyunca ilk defa resmî bir yerde ne istediğimi kendi ağzımla, kimsenin arkasına saklanmadan anlattım. Noterden çıktığımızda güneş yüzüme vurdu. Nisa gülümsedi. “Nasıl hissediyorsun anneanne?” “Biraz korkuyorum.” “Neden?” “Çocuklarım öğrenince ne diyecekler?” Nisa bir süre sustu. Sonra: “Peki sen ne diyeceksin?” diye sordu. İlk kez düşündüm. Gerçekten de ben ne diyecektim? Beni doğuran değil, benim doğurduğum insanlardan izin isteyerek yaşayacak değildim. O gün eve döndük. Nisa çay demledi. Ben defterimi açıp bir cümle yazdım: “Benim de söz hakkım var.” Harfler biraz eğriydi. Ama cümle doğruydu. Bayrama dört gün kala Gülay aradı. “Anneciğim, nasılsın?” “İyiyim kızım.” “Sesin biraz tuhaf geliyor. Hasta mısın?” “Yok, iyiyim.” “Bayram sabahı hepimiz sana geleceğiz. Ağabeylerim de gelecek.” “Gelin tabii.” “Anne, bir de eve bakmak isteyen tanıdıklar var. Belki sabah uğrarlar. Sakın telaş etme.”
