Benim 24 yaşındaki bir kızı evime

Skip Ad
10 seconds left
“Bu kız burada yaşıyor. Bu iş burada büyüdü. Siz buraya sadece para koydunuz. Hayat koymadınız.” Adamın yüzü sertleşti. “Bunu mahkemeye taşıyacağız.” “Taşıyın.” Gittiler. O gün kasaba sessizdi ama farklı bir sessizlikti. Eski gibi değil. Bekleyen bir sessizlik. Üç gün sonra Zeynep geldi. Elinde dosyalar vardı. “Baba,” dedi, “bu iş düşündüğümden daha temiz değilmiş. Ama biz kazanabiliriz.” İlk kez gözleri ciddi idi. O gece Ayşe mutfağa girdi. “Ben gitsem daha kolay olmaz mıydı?” dedi. “Kolay olan şey her zaman doğru değildir,” dedim. Bana baktı. Uzun süre baktı. Sonra ilk kez ağlamadı. Sadece başını salladı. Dava aylar sürdü. Kasaba küçük olduğu için herkes konuştu. Kimi destekledi, kimi anlamadı. Ama biz geri çekilmedik. Bir sabah mahkeme günüydü. Ayşe kamyonetin yanında durdu. “Eğer kaybedersek?” dedi. “Kaybetmeyiz,” dedim. “Nasıl bu kadar eminsiniz?” Cevap vermedim. Çünkü eminsizlik yoktu. Sadece devam etmek vardı. Mahkeme günü, belgeler, tanıklar, kayıtlar… Zeynep konuştu. Ayşe konuştu. Ben sadece dinledim. Sonuç akşama doğru geldi. Hakim kararını okudu. Kamyonet… Ayşe’ye aitti. Sözleşme geçersiz sayılmıştı. Sessizlik. Sonra Ayşe nefes aldı. Ama ağlamadı. Bu sefer sarılmadı da. Sadece bana baktı. “Mehmet Amca… ben kalabilirim.” Başımı salladım. “Zaten hep buradaydın.” O gece kasabaya geri döndük. Kamyonetin ışıkları bahçeyi aydınlattı. Zeynep kapıda durdu. Bana baktı. “Baba… sen iyi misin?” Bir an düşündüm. Sonra mutfağa baktım. Elif’in defteri hâlâ oradaydı. Ayşe çay koyuyordu. Ve ev… ilk kez doluydu. “İyiyim,” dedim. “İlk kez gerçekten iyiyim.” Zeynep gülümsedi. “Bunu annem duysa ne derdi?” Gülümsedim. “Bana bağırırdı. Sonra çayı koyardı.” O gece mutfakta üç kişi oturduk. Bir masa. Üç tabak. Ve uzun zamandır ilk kez sessizlik bizi boğmadı. Sadece dinlendirdi. Ayşe ertesi sabah kamyoneti çalıştırdı. Motor bu kez sorunsuzdu. Ama o gitmedi. Sadece bahçede birkaç tur attı. Sonra geri geldi. “Mehmet Amca,” dedi. “Ne?” “Ben artık hiçbir yere kaçmıyorum.” Başımı salladım. “İyi.” “Peki siz?” Camdan dışarı baktım. Sabah güneşi mutfağa düşüyordu. “Elif de burada kalmamı isterdi,” dedim. Ve o an hikâye bitmedi. Ama eksik de kalmadı. Çünkü bazı hikâyeler kapanmaz. Sadece yerleşir. Bir kamyonet gibi bahçede durur. Bir defter gibi mutfakta açık kalır. Ve bir insan gibi… yeniden yaşamaya başlar.

Diğer Tarifler