Gözlerim karanlığa alışınca, kendimi titremeyi bırakıp düşünmeye zorladım; bir öğretmen gibi, bir dul gibi, hayatta kalmak zorunda olan biri gibi. Panik her şeyi mahvederdi. Benim sesim titrese bile Ece’nin yemeğe, sıcaklığa ve korkmayan bir sese ihtiyacı vardı. Duvarın yanında bir market poşeti buldum. İçinde konserve sebzeler, çorba, şişe su, mama, bebek bezi ve ıslak mendil vardı. Bu, işin anlık bir öfke olmadığını göstermeye yetiyordu. Bunu planlamışlardı. Bu, kilitli kapıdan daha çok canımı yaktı. Telefonum cebimdeydi ve bir an için kurtulduğumuzu sandım. Ama sinyal yoktu. Bodrumda telefonu bir mum gibi yukarı tutarak yürüdüm. Hiçbir şey yoktu. Feneri açıp her köşeyi aradım. Mekan beton, eski tahta, toz ve nemli karton kokuyordu. Kaçmak için çok dar, yer hizasında küçük bir pencere, eski bir radyo ve bir tezgahın altında paslı bir alet çantası vardı. O alet çantası umudum oldu. İçinde kerpeten, tornavidalar, bir çekiç, çiviler ve yedek piller vardı. İşe kapıdan başladım. Ece ağlarken tek elimle menteşeleri zorladım. Vidalar eskiydi ama inatçıydı, açısı ise çok tersti. Bileklerim ağrıyana kadar kilide vurdum ama tahta sağlamdı. Her başarısızlık odayı daha da daraltıyordu. Gürültü Ece’yi rahatsız edince durdum, onu kucağıma aldım, mırıldandım ve tekrar denemeden önce nefesinin sakinleşmesini bekledim.Saatler geçti. Belki daha fazla. Yer altında zaman bulanıklaştı. Telefonumun şarjı yarıya düşünce kapattım ve radyoya geçtim. Yeni pillerle, cızırtıların arasından sesler geliyordu; hava durumu, spor, müzik. İnsan sesi. Neredeyse ağlayacaktım. Dünya nerede olduğumuzu bilmese de, biz hâlâ o dünyanın bir parçasıydık. Her şeyi idareli kullandım. Önce Ece için mama. İkimiz için su. Kendim için ise sadece başım döndüğünde bir iki lokma konserve. Onu eski bir battaniyenin üzerinde değiştirdim, her bezi dikkatlice katladım, alanımızı temiz tutmaya çalıştım. Çok uzun süre ağladığında, bir zamanlar Davut’a söylediğim ninnileri söyledim ve bu tarif edemeyeceğim bir şekilde canımı yaktı. Birkaç kez durmak zorunda kaldım çünkü içimdeki acı o kadar keskindi ki boğulacağımı sandım. Tahminimce ikinci günde, o hafta başı eve getirdiğim bir kasa sebzeyi fark ettim. Bazıları çürümeye başlamıştı. Kokusu keskin ve ekşiydi. İşte o an bir fikir geldi. Eğer bozulmuş sebzeleri o küçük pencerenin altına koyarsam ve kokunun dışarı çıkmasını sağlarsam, belki biri fark ederdi. Bir komşu. Yoldan geçen biri. Belki de semt pazarındaki her zaman Ece’yi soran üniversiteli kız Selma. Böylece çürümüşlükten bir yardım çağrısı inşa ettim. Kasayı yerlerde sürükledim, en kötü durumdaki torbaları açtım ve pencerenin altına ittim. Akşama doğru koku gözlerimi yakacak kadar ağırlaşmıştı. Güzel, diye düşündüm. Bırakın biri fark etsin. Bırakın biri soru sorsun. Sonra Ece kucağımda, radyo karanlıkta mırıldanırken bir söz verdim: Eğer oğlum bizi sessizce yok olalım diye bıraktıysa, hayatta kalışımızın onu mahvedecek kadar gürültülü olmasını sağlayacaktım. Kurtuluş, genç bir kadının dikkati sayesinde geldi. Selma, Cumartesi pazarı tezgahında ailesine yardım ediyordu. Ece’yi tekrar getireceğime dair söz vermiştim ve ben sözünü tutan bir insandım. Gitmeyince fark etmişti. Eve dönerken bizim evin önünden geçmiş ve bodrum penceresinden sızan çürük kokusunu duymuştu. Perdeler kapalı. Garaj yolu boş. Kapıyı çalmış, adımı seslenmiş ama cevap alamamış. Çoğu insan yürür giderdi.
