Ta ki Adile Hanım vefat edene kadar… Cenazenin ertesi sabahı, Adile Hanım’ın yıllardır annesini neredeyse hiç ziyaret etmeyen oğlu Faruk, yanında bir avukatla kapıma dayandı. Yanındaki adam kendisini Avukat Nihat olarak tanıttı. Faruk öfkeliydi. Cebinden eski bir su faturası çıkarıp yüzüme salladı. Faturanın üzerinde ödeyen kişi olarak benim adım yazıyordu. Altında ise Adile Hanım’ın o özenli el yazısıyla şu not düşülmüştü: “Handan bunu 2019’dan beri öder. Özel bir şey yaptığını inkar edecektir. Tartışıp onu mahcup etmeyin.” Donakaldım. Biliyordu! Üstelik yıllardır biliyordu. Faruk öfkeyle, “Cenazeden üç gün önce annemin yenilenmiş vasiyetnamesi elime ulaştı. Yaşlı bir kadına gizlice mali yardım yapıp onun aklını çeldiğinizi kanıtlayacağız” dedi. Avukatı da annesini manipüle ettiğimi ima ediyordu. Sessizce içeri girdim ve Adile Hanım’ın ölmeden iki hafta önce bana teslim ettiği sarı zarfı getirdim. Zarfın üzerinde, “Faruk’un kararlarıma itiraz etmek için getireceği avukata verilecek” yazıyordu. Faruk’un rengi attı. Avukat Nihat zarfı açtı. İçinden banka dökümleri, resmi evraklar ve Faruk’a yazılmış mühürlü bir mektup çıktı. Avukat belgeleri okudukça yüz ifadesi tamamen değişti. Faruk’a dönüp, “Annenizin hesabından sahip olduğunuz ‘Kuzey Dekorasyon’ şirketine aktarılan 18.600 liradan haberiniz var mı?” diye sordu. Faruk annesinin yetki verdiği dönemde parasını usulsüzce kendi hesabına aktarmıştı. Ancak asıl büyük sarsıntı, Avukat Nihat’ın Adile Hanım’ın Faruk’a yazdığı mektubu açıp okumasıyla başladı. Adile Hanım mektupta sadece oğlunun yaptığı usulsüzlüğü değil, Handan’ın sakladığını sandığı 6 yıllık faturanın ardındaki devasa gerçeği de tek tek açıklamıştı…Faruk, verandanın basamağına çöküp annesinin el yazısıyla yazılmış mektubunu okumaya başladı. Adile Hanım mektubuna şu sözlerle başlamıştı: “Sana kızgın değilim Faruk. İşlerinin kötü gittiğini biliyordum ama benden saklayarak aldığın şey benim kararımdı. Sen benim seçim hakkımı elimden aldın.” Adile Hanım, evini oğluna bırakmak yerine, Levent Bey ile yaşadığı hatıraların korunması amacıyla yerel bir tarihi miras vakfına devrettiğini açıklıyordu. Bu bir intikam değildi; ev, paradan çok daha büyük bir hikayeye aitti. Mektubun sonunda ise oğluna şu son dersi veriyordu: “İyi bir çocuktun Faruk. Şimdi iyi bir adam olmaya çalış. İkisi her zaman aynı şey değildir ama bunu başarmak için hâlâ vaktin var.” Mektubun Handan ile ilgili kısmında ise Adile Hanım, Handan’ın hiçbir zaman bir çıkar gözetmediğini, sadece “orada var olan” gerçek bir komşu olduğunu belirtmişti. Ve en önemlisi; Handan’ın faturasını ödediğini ilk günden beri bildiğini ama komşusunun zarafetini bozup onu mahcup etmemek için bildiğini hiçbir zaman belli etmediğini yazmıştı. Handan, Adile Hanım’ın gururunu korurken; Adile Hanım da Handan’ın nezaketini korumuştu. Faruk okudukları karşısında gözyaşlarını tutamadı. Bütün öfkesi silinip gitmişti. Hakikati anlayan Faruk, Handan’dan özür diledi. Annesinin hesabından aldığı tüm parayı vakfa geri ödeyeceğine ve evin restorasyon çalışmalarında gönüllü olarak çalışacağına söz verdi. Haftalar sonra Adile Hanım’ın avukatı Handan’a ulaşarak, merhumun kendisine bıraktığı manevi mirasları teslim etti: Fotoğraf çerçeveleri, kapının yanındaki nane şekeri kutusu, eski yılbaşı kartları ve eşi Levent Bey’in 1975’te yaptığı el yapımı seramik kase… Handan, Adile Hanım’ın sakladığı onlarca yıllık yılbaşı kartlarını okurken komşusunun hayatına ve inceliğine bir kez daha hayran kaldı. Kapısının üzerindeki nane şekeri kutusunu her zaman dolu tutmaya başladı. Çünkü Adile Hanım’ın dediği gibi: “Bazı sıkıntılar, ağzınızda tatlı bir şey varken daha kolay taşınır.” Handan, altı yıl boyunca Adile Hanım’a göz kulak olduğunu sanmıştı. Ancak her şey bittiğinde anlamıştı ki, Adile Hanım da bu süre boyunca ona göz kulak olmuştu. Hakiki bir komşuluk; birini kurtarmak değil, sadece onun varlığına saygı duyup hayatında sessizce yer alabilmekti.
