Salondaki sandalyelerin gıcırtısı, bir evliliğin değil, Turgut’un yıllarca ilmek ilmek ördüğü o sahte mağduriyet kalesinin yıkılış sesleriydi. Akrabaların fısıltıları artık birer çığlığa dönüşmüş, az önce "gönül ferman dinlemez" diyen teyzeler bile yüzlerini tiksintiyle başka yöne çevirmişti.
Gamze, parmaklarının arasında ezdiği tül duvağı yere fırlatırken hıçkırıklara boğuldu. Turgut ise köşeye sıkışmış bir hayvan gibi bir ekrana, bir bana, bir de az önce önünde el pençe divan durduğu kayınpederine bakıyordu. O an anladı; mesele sadece itibarını kaybetmesi değildi. Ceyda’nın o sarsılmaz hukuki tokadı gibi, benim ve Hande’nin sessizce ilmek ilmek topladığı bu dijital kanıtlar, onun yarın mahkemede karşılaşacağı o büyük hesaplaşmanın sadece küçük bir fragmanıydı.
Maskelerin Düşüşü
"Bu düğün bitti!" diye bağırdı Gamze’nin babası, kızının kolundan tutarak. "Yürü kızım. Kendi evlatlarının rızkını çalan bir adamla kurulacak hiçbir gelecek yoktur!"
Turgut öne doğru hamle yapacak oldu. "Baba, dinle lütfen! Her şeyi düzeltebilirim!" diye haykırdı. Ama sesi o kadar boş, o kadar zavallıca çıkıyordu ki, salondaki hiç kimse dönüp ona bakmadı bile.
Gamze hışımla salondan çıkarken, Turgut pistin ortasında, o görkemli spot ışıklarının altında yapayalnız kaldı. Üzerindeki o pahalı damatlık, az önce ekranda parlayan 18.750 dolarlık kaporanın, kızlarım Elif ve zihnime kazınan o minik çorapların hakkının çalınmış birer nişanesi gibi duruyordu.
Bana doğru döndü. Gözlerinde pişmanlık değil, sadece suçüstü yakalanmış bir suçlunun o çiğ öfkesi vardı. "Mutlu musun?" diye tısladı, sesini sadece benim duyabileceğim şekilde kısarak. "Hayatımı mahvettin."
Lacivert elbisemin içinde omuzlarımı daha da dikleştirdim. Ona doğru bir adım attım ve gözlerinin içine bakarak, sesimdeki o sarsılmaz netlikle fısıldadım:
"Hayır Turgut. Ben sadece gerçeğin arkasında durdum. Sen çocuklarının rızkını o Bora Bora kaporasına yatırdığın gün kendi hayatını zaten mahvetmiştin. Şimdi git ve avukatına söyle; yarın sabah o eksik yatırdığın her bir kuruşun, her bir icra takibinin resmi evrakları masasında olacak."
Evin Sıcaklığı
Hande ve annemle birlikte salondan çıktığımızda, gece yarısının o serin havası yüzüme çarptı. Göğsümdeki o altı aylık amansız sıkışma, o ağır doğum izni depresyonu ve terk edilmişlik hissi sanki o kapının eşiğinde kalmıştı.
Eve döndüğümüzde bakıcıyı uğurladım. Bebek odasına yavaşça adım attım. Elif ve kız kardeşi, beşikte birbirlerine sokulmuş, dünyanın tüm bu çirkinliklerinden habersiz, melekler gibi uyuyorlardı. Eğilip ikisinin de minik alınlarından öptüm.
Gömleğimdeki o eski bebek maması lekesini hatırladım; hani Turgut’un beni terk ettiği gece üzerimde olan o lekeyi... O zamanlar o leke bana bir yetersizlik, bir çaresizlik gibi gelmişti. Şimdi ise o lekenin, bir annenin çocukları için verdiği o kutsal emeğin ve gerçek sevginin en saf sembolü olduğunu biliyordum.
Ertesi hafta mahkeme, sunduğumuz tüm bu somut harcama kayıtlarını ve yalan beyanları göz önünde bulundurarak Turgut’un nafakasını en üst sınırdan yeniden düzenledi. Geriye dönük ödemediği her kuruş, o şatafatlı düğün salonuna yatırdığı paralardan haczedilerek çocuklarımın hesabına aktarıldı. Gamze ile olan evlilikleri, o gece adliye koridorlarına bile taşınamadan, resmi olarak başlamadan bitti.
Bugün 32 yaşındayım. İkiz kızlarım bahçede el ele tutuşup ilk adımlarını atarken, Hande ve annemle birlikte verandada oturmuş onları izliyoruz. Artık uykusuz geceler beni korkutmuyor. Çünkü biliyorum ki huzur, sahte gülümsemelerle örülmüş lüks salonlarda değil; çocuklarının hakkını kimseye yedirmeyen bir annenin o dik duruşunda saklıdır.
Biz hikayemizi yalanlarla değil, hakikatle yazdık. Ve kızlarım büyüdüğünde onlara anlatacağım tek bir şey olacak: Dünya bazen çok ağır gelebilir, insanlar sizi unuttuğunuzu sanabilir. Ama mesele onların ne kadar hile yaptığı değil; mesele, sizin ne kadar cesur olduğunuzdur.
