'Bu konuşmayı yüz yüze yapacağız,' dedim.
Ilgaz kapıda beklemeyi teklif etti, fakat onun kalmasının tartışmayı büyüteceğini düşündüm. Bana derneğin ve kendi telefon numarasını bıraktı. Ayrılırken, 'Bu kez bir mektubu yarım bırakmayacağım,' dedi. Onu yıllar önce kaybetmiş olmanın hüznü, yaşadığım korkunun arasından küçük bir ışık gibi geçti.
Koray eve geldiğinde yüzü bembeyazdı. Kapıda durdu, ayakkabılarını çıkarmayı bile unuttu.
'Efe benim oğlum,' dedi. 'Bunu sana söylemem gerekirdi.'
'Ne zamandan beri?'
'Doğduğundan beri.'
'Benim sorduğum bu değildi. Ne zamandan beri benden saklamaya karar verdin?'
Koray sandalyeye çöktü. Efe'nin annesiyle çok gençken birlikte olduklarını, hamilelik haberinden sonra korkup ayrıldığını, yıllar içinde düzensiz ziyaretler ve maddi yardımlarla yetindiğini anlattı. Çocuğun hayatında hep eksik kalmıştı. Benimle tanıştığında, geçmişi anlatırsa onu terk edeceğimden korkmuştu.
'İlk gün söyleyemedim. Sonra her gün daha zor oldu,' dedi.
'Gece vardiyaları da mı yalandı?'
'Bazıları. Efe'yi görmeye ya da hastaneye gidiyordum. Son zamanlarda tedavi görüyordu.'
Neden hastanede olduğunu sordum. Efe'nin doğuştan gelen bir rahatsızlığı nedeniyle düzenli takip edildiğini, yakın zamanda küçük bir operasyon geçirdiğini anlattı. Sağlık durumuyla ilgili duyduklarım çocuğa üzülmeme neden oldu. Ama acım, Koray'ın yalanlarını hafifletmiyordu.
'Sen bana, anne babasız büyüdüğünü söyledin,' dedim. 'Bunu da mı uydurdun?'
'Hayır. Onları küçük yaşta kaybettim. Ama kendi çocuğuma aynı yalnızlığı yaşattım. Bundan utandığım için daha büyük bir yalan söyledim.'
Beni en çok o cümle yaraladı. Yetimhanede geçen yıllarımı anlatırken terk edilmenin ne demek olduğunu bildiğini söylemişti. Oysa kendi oğlunu da bekletiyordu.
'Bana sevgi dolu bir yuva kuracağımıza söz verdin,' dedim. 'Efe'yi o yuvanın dışında tutarak nasıl başardığını düşündün?'
Koray ağladı. O gece evden ayrılmasını istedim. Doğumuma günler kalmıştı; yine de bütün meseleleri o gece çözmeye gücüm yoktu. Anneliğe korkuyla değil, mümkün olduğunca sakinlikle hazırlanmak istiyordum. Ilgaz'ın aracılığıyla güvendiğim bir arkadaşımı aradım; yanıma geldi. Koray ise ailesinden birinin yanında kalacağını söyledi.
Ertesi sabah doğum doktorumu arayıp yaşadığım yoğun stresi anlattım. Kontrole çağırdı. Bebeğin durumunun iyi olduğunu öğrendiğimde ilk kez rahat nefes aldım. Hastanenin çıkışında Ilgaz'la karşılaştım; randevumun yerini söylememiştim ama derneğin binası yakındaydı. Bir an şaşırdım. Sonra aynı hastaneye başka bir aileyle geldiğini öğrendim. Bana yaklaşmadı, yalnızca uzaktan selam verdi. Bu inceliğe minnettar kaldım.
Üç gün sonra sancılarım başladı. Koray'ı aradım. Telefona hemen cevap verdi ve hastaneye geldi. Aramızdaki güven bitmişti, fakat doğacak bebeğin babasıydı. Doğumhaneye benim iznimle girdi. Kızımızı ilk kez kucağına aldığında ağladı. Adını Suna koyduk. Bu ismi aylar önce birlikte seçmiştik; bir yalanın onu gölgelemesine izin vermedim.
Doğumdan sonra Koray'la sakin bir konuşma yaptım. Efe'yle ilgili sorumluluklarını açıkça üstlenmesini, oğlunun annesiyle düzenli ve dürüst iletişim kurmasını istedim. Benimle evli kalmak için bir çocuğunu görmezden gelmesini asla kabul etmeyeceğimi söyledim.
'Birlikte devam edebilir miyiz?' diye sordu.
'Şu anda hayır,' dedim. 'Bana güvenebileceğim bir hayat kurmadın.'
Koray birkaç hafta boyunca sık sık barışmamızı istedi. Bir keresinde kapıma çiçek getirdi. Ona çiçeklerin sorunu çözmeyeceğini, ayrılık kararımı değiştirmediğimi açıkça söyledim. Böylece ilk kez beni ikna etmeye çalışmak yerine çocuklarının ihtiyaçlarını konuşabildik. Efe'nin okul masrafları ve hastane kontrolleri için bir düzen kurmuştu. Suna'yı görmeye geldiğinde hangi saatte geleceğini önceden bildiriyordu. Benim için en zor olan, bu sorumlulukları yerine getiriyor olmasının geçmişte söylediklerini silmediğini kabullenmekti.
Ayrı yaşamaya başladık. Suna'nın bakımına ilişkin düzeni ve maddi sorumlulukları karşılıklı anlaşarak belirledik. Koray babalık görevini yerine getirdi, Efe'yi de düzenli görmeye başladı. Ben ise geçmişte terk edilmiş olmanın, bugün her yalanı sineye çekmemi gerektirmediğini öğrendim.
Birkaç ay sonra Efe'nin annesi benimle konuşmak istedi. Bir kafede buluştuk. Bana birbirimizle yarışmak istemediğini söyledi. Ben de ona aynı şeyi söyledim. Çocuklarımızın yetişkinlerin sakladığı gerçeklerin bedelini ödememesi konusunda anlaştık. İlk buluşmada çocukları bir araya getirmedik; önce birbirimizin sınırlarını öğrendik.
Ilgaz'la yeniden görüşmeye başladık. Eski mektupları konuşuyor, yılların bizi nereye götürdüğünü öğreniyorduk. O benim için yine ağabey gibi güvenilir bir dosttu. Bir gün, 'Bunca yıl sonra beni neden aradığını artık anlıyorum,' dedim. 'Kapıma gelip hayatımı dağıtmadın. Zaten çatlamış olan duvarı görmemi sağladın.'
Suna bir yaşına geldiğinde doğum günü masasında sade bir pasta vardı. Koray çocuklarıyla ilgileniyordu; Efe de davetliydi ve küçük kız kardeşine oyuncak bir kuş getirmişti. Ayrı yaşamamıza rağmen o gün birbirimize saygılı davranabildik.
Akşam herkes gittikten sonra Suna'yı kucağıma aldım. Yetimhanede küçükken hayal ettiğim yuvayı düşündüm. O hayalde kimsenin gitmeyeceğine inanıyordum. Şimdi başka bir şey biliyordum: Gerçek aile, hiç ayrılmamak değil, çocukların yanında yalan söylemeden durabilmekti. Koray'la evliliğim bitmişti, ama kızımın ve Efe'nin hayatındaki sorumluluklarımız bitmemişti. Kapıyı kapatırken ilk kez geleceğimden korkmadım.