Tam telefonu kapatırken bilinmeyen bir numaradan görüntü geldi. Tamer karanlık bir odadaydı. Bir sandalyeye bağlanmış, kaşının üzerinde kurumuş kan vardı. Arka plandaki erkek sesi, “Anahtar bir saat içinde burada olacak. Polise giderseniz gelininin nerede yaşadığını biliyorum,” dedi. Görüntü kapandı.Nazmiye korkuyla ayağa kalktı. Ben yeniden polisi arayıp yeni tehdidi bildirdim. Konumun acilen tespit edilmesi için görüntüyü de paylaştım. Bize evde kalmamız söylendi; fakat Nazmiye kapıya yürüdü. “Benim korkum yüzünden bu oldu. Anahtarı götürmeliyim.” “Tek başınıza giderseniz adam istediğini alır. Bir daha kimse konuşamaz.” Bir süre sessizce durduk. Sonra Nazmiye telefonu eline aldı ve yıllar önce geri çektiği ifadeyi bu kez ayrıntılarıyla anlattı. Söyledikleri kayıt altına alınırken sesi titriyordu ama durmadı. Polis ekipleri kısa süre sonra geldi. Tamer'in görüntüsünden pansiyonun eski servis katını belirlediler. Bizi güvenli bir araçta bekleteceklerini söylediler. Nazmiye anahtarı teslim etti. Ben ise gelinliğimin cebinden çıkardığım, Tamer'in düğün çiçeğini avucumda sıkıyordum.Yalova'ya vardığımızda hava kararmıştı. Yıkılmayı bekleyen pansiyonun camları tahtalarla kapatılmıştı. Sahilden gelen rüzgâr paslı tabelayı sallıyordu. Araçtan yalnızca uzaktaki kapıyı görebiliyordum. Sonra binanın içinden bir bağırış yükseldi.“Dokunma ona! Her şeyi anlatacağım!” Tamer'in sesiydi. Yerimde doğruldum. Ardından cam kırıldı, bir kapı hızla çarptı. Polisler içeri girdi. Birkaç dakikanın ardından eski işletme sahibi kelepçeyle çıkarıldı. Tamer ise iki görevlinin arasında yürüyordu. Beni görünce adımları durdu. “Ahu, senden bunu saklamamalıydım.” “Bana önce gerçeği söyle. O kızın başına ne geldi?”Tamer gözlerini binaya çevirdi. “Onu bodrumda buldum. Kapı dışarıdan kilitliydi. Ağlıyordu. Açmaya çalışırken adam geldi. Beni itti, aşağı düştüm. Uyandığımda kızın sesi kesilmişti.” “Peki o örtü?” “Merdivenin altında kanlı bir örtü buldum. Kızın onunla sarıldığını sandım. Örtüyü dışarı çıkarmaya çalışırken adam yetişti, elimden aldı. Anneme, kızı kurtaramadığımı söyledim çünkü gerçekten öyle sanıyordum.”“Sonra neden polise gitmedin?” “Gittim. Ama adam kameranın yalnızca benim göründüğüm kısmını verdi. Annem tehdit edilince ifademi değiştirdim. O günden beri korkaklığımın cezasını başkası ödedi.”“Zarfı kim yolladı?” “Üç gün önce hazırladım. Pansiyondan dönmeyebileceğimden korktum. Güvendiğim birine, başıma bir şey gelirse anneme ulaştırmasını söyledim. Sana gerçeği kendim anlatacak cesaretim olmadı.” “Peki son sayfadaki not?” “Bana gelen tehdidin kopyası. Adam o boşlukta bir şey kaldığını biliyor. Yıkımdan önce onu ortadan kaldırmamızı istiyordu. Yoksa ikimizi suçlayacaktı.” “Korkmuş olman anlaşılabilir, Tamer. Ama on yedi yıl susmuş olman, gerçeği değiştirmez.” Tamer başını eğdi. Özür dilemeye çalıştı, susturdum. Çünkü o gece bir özürden çok daha fazlasına ihtiyacım vardı. Polisler bodrumdaki su deposunun altını açtıklarında örülmüş tuğlaların gerisinde dar bir boşluk buldu. İçeriden küçük bir ayakkabı, çiçekli bir saç tokası ve çürümüş bir bez çanta çıkarıldı. Çantanın içindeki defterin kapağında kayıp kızın okul etiketi duruyordu. O gece kimse çocuğun akıbeti hakkında kesin konuşmadı. Bulunanların incelenmesi gerekiyordu. Fakat işletme sahibinin bodrumdaki bölmeyi neden herkesten sakladığı artık anlaşılmaya başlamıştı.Soruşturma ilerledikçe korkunç gerçek ortaya çıktı. Adam, kızın babasından para koparmak için çocuğu bodruma kilitlemişti. Küçük kız kaçmaya çalışırken eski su kuyusuna düşmüş, adam yardım çağırmak yerine olayı gizlemişti. Yapılan adli incelemeler sonunda kuyudaki kalıntıların kayıp çocuğa ait olduğu belirlendi. Yıllarca süren belirsizlik nihayet sona ermişti. Eski işletme sahibi tutuklandı ve hakkında dava açıldı. Ancak hiçbir mahkeme kararı o ailenin kaybettiği yılları geri getiremeyecekti. Nazmiye yeniden ifade verdi. Tamer kendi yalanlarını, geri çektiği sözleri ve korkusunu anlattı. Haklarında geçmişteki davranışları nedeniyle hukuki değerlendirme yapılacağını biliyorlardı. Buna rağmen ikisi de bu kez hiçbir şeyi gizlemedi. Bir hafta sonra Tamer'le düğün otelimizin karşısındaki sahilde buluştum. Ne yüzük takmıştım ne de düğünden kalan çiçeği getirmiştim. Beni görünce ayağa kalktı. “Eve dönmeni istemeye hakkım olmadığını biliyorum,” dedi.“Ben de seni sevdiğim için her şeyi unutabileceğimi sanıyordum. Ama unutmak başka, affetmek başka.” “Bundan sonra ne olacak?” “Önce o kızın ailesinin yüzüne bakabilecek hâle gelmen gerekiyor. Sonra kendi yüzüne. Ben de seninle bir hayat kurup kuramayacağıma, korkuyla değil gerçeği bilerek karar vereceğim.”Ayrıldık. Kolay olmadı. Bazen telefonun ekranında adını görüp ağladım. Bazen düğün fotoğraflarını açmaya bile dayanamadım. Fakat kendime verdiğim sözü tutup acele bir karar almadım. Aylar sonra kayıp kızın ailesinin isteğiyle sahilde küçük bir anma yapıldı. Nazmiye elinde beyaz çiçeklerle geldi. Tamer herkesten önce oradaydı. Ailenin karşısına geçip bahanesiz özür diledi. Affedilmeyi istemedi; yalnızca bildiği her şeyi çok geç anlattığı için utandığını söyledi. Ben biraz uzaktan izledim. Deniz, yıllarca saklanan sırrı artık taşımıyormuş gibi sakindi. O gün kızın ailesine de yaklaştım. Onlara söz vermek, acılarını birkaç cümleyle hafifletmeye çalışmak istemedim. Sadece yanlarında durdum. Ellerindeki çocukluk fotoğrafına baktığımda düğün telaşım, kırgınlığım, kaybettiğim güvenim küçücük kaldı. Onlar on yedi yıl boyunca bir kapının açılmasını beklemişti. Bizim görevimiz artık o kapıyı bir daha kimsenin kapatmasına izin vermemekti.Tamer yanıma gelip hiçbir şey söylemeden durdu. Bu kez ne yalan bir hastane haberi vardı ne de kaçıp gideceği karanlık bir araba. Aramızda hâlâ kolay kapanmayacak bir mesafe bulunuyordu, ama ilk kez ikimiz de onu görüyorduk. Elimi uzattım. Birlikte yürümeye söz vermek için değil; birbirimize artık yalan söylemeden konuşabileceğimizi göstermek için. O düğün gecesi evliliğimin başladığını sanmıştım. Meğer hayatımın en zor gerçeğiyle yüzleştiğim geceymiş. Sevgi tek başına bir yuva kurmuyordu; o yuvanın ayakta kalması için cesaret, dürüstlük ve hesap verebilmek gerekiyordu.Ve ben artık biliyordum: İnsan geçmişini değiştiremezdi, ama geçmiş karşısında bugün nasıl duracağını seçebilirdi.
