Berrin, beni terk etmeyi daha hastanedeyken düşünmeye başlamıştı. Serra bunu fark etmişti. Onu birkaç kez konuşmaya çağırmış, çocukları düşünmesini söylemişti. Berrin ise bunu müdahale olarak görmüş ve ona sert davranmıştı. Sonunda Serra’ya, “Bizim hayatımızdan uzak dur.” demişti. Serra yıllarca gerçekten uzak durmuştu. Mektubun sonuna geldiğimde bir cümle diğerlerinden daha ağır geldi. “Eğer bir gün Serra seni bulursa, bil ki bunun sebebi sana zarar vermek değildir. O gün hastanede çocukların fotoğrafına bakarken ağladığını gördüm. Belki de seni senden daha çok düşündü.” Kâğıdı indirdim. Salonda çıt çıkmıyordu. “Bu yeterli değil,” dedim. Serra başını kaldırdı. “Biliyorum.” “Postacılık ne alaka?” Derin bir nefes aldı. “Hastanedeki stajımdan sonra o alanda devam etmedim. Annem hastalandı. Çalışmam gerekiyordu. Yıllar geçti.” “Sonra?” “Bir gün annenin eski bir komşusuyla karşılaştım.” Kaşlarımı çattım. “Annemin mi?” “Evet. Senin hâlâ aynı evde yaşadığını söyledi. Çocukları tek başına büyüttüğünü anlattı.” Doruk araya girdi. “Sonra bizim mahalledeki posta dağıtımına özellikle mi geçtin?” Serra ona baktı. “Evet.” İdil’in yüzü düştü. “Yani bizi takip ettin.” “Hayır.” Serra hemen dizlerinin üzerine çöktü. İdil’in karşısına geçti. “Sizi takip etmedim. Ama babanızı bir kez görmek istedim. İyi olup olmadığını bilmek istedim.” Bana döndü. “İlk gün kapına geldiğimde sadece paketi bırakıp gidecektim.” “Merdivende fenalaşman da mı plandı?” “Hayır.” Acı bir şekilde güldü. “Seni kapıda gördüğüm anda panikledim. Fotoğraflardakinden farklı görünüyordun. Ama gözlerin aynıydı.” Kucağımdaki fotoğrafa baktım. Kazadan önce çekilmişti. Ben, hastane bahçesinde çocuklarla birlikteydim. Serra uzakta görünüyordu. “Bu fotoğrafı kim çekti?” “Hastanede çalışan bir hemşire. Berrin gelmediği gün çocukları annen getirmişti. Sen henüz ameliyata alınmamıştın.” O günü hatırlamıyordum. Kazadan sonraki ilk haftalar zihnimde parçalanmış görüntülerden ibaretti. “Peki neden bana söylemedin?” Serra uzun süre sustu. Sonunda, “Korktum,” dedi. “Benden mi?” “Seni kaybetmekten.” Bu cevap öfkemi dindirmedi. “Beni kaybetmemek için bana yalan söyledin.” “Evet.” Gözünden bir damla yaş süzüldü. “Ve bunun savunulacak tarafı yok.” Bu söz beni durdurdu. Bahane üretmiyordu. Kendini aklamaya çalışmıyordu. “Başlangıçta sana yaklaşmayı planladım,” dedi. “Ama sana âşık olmayı planlamadım.” İdil gözlerini sildi. Doruk hâlâ sessizdi. Serra ayağa kalktı. “İlk kahveyi içtiğimiz gün anlatacaktım. Sonra sen çocukların annesinden bahsettin. İnsanlara güvenmekte zorlandığını söyledin. Susturdum kendimi.” “Sonra?” “Sonra her gün daha da zorlaştı.” Gözlerimin içine baktı. “Çünkü sana ne kadar bağlanırsam gerçeği söylemek o kadar korkutucu oluyordu.” Kafamın içinde Berrin’in giderken söylediği söz dönüyordu. “Hayatımın geri kalanını sana bakıcılık yaparak geçiremem.” Beş yıl boyunca bunun benim hakkımdaki en büyük gerçek olduğuna inanmıştım. Bir yük olduğuma. Serra ise bir yıl boyunca bana bunun tam tersini hissettirmişti. Ama bunu bir yalanın üzerine kurmuştu. “Gitmeni istiyorum,” dedim. İdil bana baktı. “Baba…” Elimi kaldırdım. Serra hiçbir şey söylemedi. Yalnızca başını salladı. Odadan çıkıp eşyalarını toplamaya başladı. Kapıdan çıkarken bana son kez baktı. “Bir şeyi bilmeni istiyorum.” Sessiz kaldım. “Sana ilk kez acıdığım için yaklaştım belki. Ama yanında kaldığım tek bir gün bile acıdığım için değildi.” Sonra gitti. Ev o gece yıllardır olmadığı kadar sessizdi. Ertesi gün de. Bir hafta boyunca Serra’yı görmedim. Postaları başka biri getirdi. Çocuklar konu hakkında fazla konuşmadılar. Ama bir akşam Doruk yanıma oturdu. “Baba.” “Efendim?” “Serra kötü bir şey yaptı.” Başımı salladım. “Evet.” “Ama annemin yaptığı şeyle aynı değil.” Ona baktım. “Neden?” Doruk omuz silkti. “Annem gerçeği görünce gitti. Serra gerçeği söylemeye korktuğu için kaldı.” On beş yaşındaki oğlumdan böyle bir cümle duymayı beklemiyordum. İdil de mutfaktan seslendi. “Bu onu haklı yapmıyor.” “Biliyorum,” dedi Doruk. “Ama aynı şey de değil.” O gece uzun süre uyuyamadım. Ertesi sabah çekmecede Berrin’in mektubunu tekrar buldum. En altta daha önce dikkat etmediğim bir satır vardı. “İnsanların seni neden sevdiğine karar vermeyi bırak. Bazen bırakırsan, seni gerçekten sevebilirler.” Berrin’in yıllar sonra yazdığı ilk doğru cümle belki de buydu. Serra’yı bulmam üç gün sürdü. Postane çıkışında bekledim. Beni görünce olduğu yerde kaldı. Yanıma gelmedi. Ben sürdüm. Tekerlekli sandalyemi onun önünde durdurdum. “Bir şeyi açıklığa kavuşturalım.” Gözlerini kaldırdı. “Seni affetmedim.” Başını salladı. “Beklemiyorum.” “Ve sana hemen güvenmeyeceğim.” “Anlıyorum.” “Bundan sonra bana hiçbir şeyi saklamayacaksın.” “Tamam.” Bir süre birbirimize baktık. Sonra cebimden evin anahtarını çıkardım. Serra’nın gözleri doldu. “Bu, her şey eskisi gibi demek değil,” dedim. Anahtarı avucuna bıraktım. “Baştan başlamak demek.” O gün birlikte eve döndük. Kapıyı açtığımızda İdil hiçbir şey söylemeden Serra’ya sarıldı. Doruk ise mutfaktan, “Bu sefer yalan yok ama,” diye seslendi. Serra gülerek ağladı. “Bu sefer yok.” Aradan iki yıl geçti. Serra hâlâ hayatımızda. Artık posta dağıtmıyor. Yeniden sosyal hizmet alanına döndü ve özellikle engelli ebeveynlerle çalışan bir dernekte görev yapıyor. Doruk liseye başladı. İdil saçlarını artık kendisi örüyor ama bazen sırf benim kötü örgülerimle dalga geçmek için benden yardım istiyor. Berrin ise yıllar sonra çocuklarla iletişim kurmak istedi. Kararı onlara bıraktım. Çünkü bir şeyi sonunda öğrenmiştim. Aile, aynı soyadı taşımak değildi. Aile, en zor gün geldiğinde kimin kaldığıydı. Bir akşam verandada Serra’yla otururken, yıllar önce düştüğüm merdivenlere baktım. O korkuluğu hiçbir zaman tamamlayamamıştım. Serra bakışımı fark etti. “Ne düşünüyorsun?” Gülümsedim. “Yıllarca o merdivenden düştüğüm gün hayatımın bittiğini düşündüm.” Elimi tuttu. “Bitmedi.” “Hayır.” Evden Doruk ile İdil’in kahkahaları geliyordu. Başımı kapıya çevirdim. “Meğer sadece başka bir yere başlamış.” Serra elimi biraz daha sıkı tuttu. O anda şunu anladım: İnsanın hayatını değiştiren şey bazen başına gelen felaket değildir. O felaketten sonra kimin gittiği de değildir. Asıl değişim, bütün kırıklarına rağmen kapıyı yeniden açabilecek cesareti bulduğun gün başlar. Çünkü güven bir kez kırıldığında eski hâline dönmez. Ama sabırla, dürüstlükle ve emekle yeniden kurulabilir. Tıpkı bir ev gibi. Ben ilk evimi kendi ellerimle yapmıştım. İkinci evimi ise duvarlarla değil; Doruk’la, İdil’le ve Serra’yla kurdum. Ve sonunda anladım ki insanın gerçekten ait olduğu yer, düşmediği yer değil... Düştüğünde onu yalnız bırakmayan insanların olduğu yerdir.
