Mektup benim el yazımla başlamıyordu. Derya, ilk satırda İdil’e seslenmişti. Zarfın içinden ayrıca depodaki bazı sevkiyatlara ait kayıtlar çıktı. Derya, yanlış ellere geçerse insanların zarar görebileceği bu evrakı saklamış ve kız kardeşime ulaşmaya çalışmıştı. Bana doğrudan gelmeye nasıl cesaret edemediğini, boşanırken yüzüne söylediğim o tek sözü hatırlayınca anladım. İdil mektubu tekrar okudu. Derya’nın yeni işine dair anlattıklarını, aramaları ve en son nerede görüştüklerini hatırlamaya çalıştı. Ben içeride bekleyen doktorun elindeki dosyaya bakıyordum. Derya’yı görmem için kısa bir süre verdiler. Ellerimi yıkadım, koruyucu önlüğü giydim ve oda kapısında bir an durdum. İnsanlara ne yapmaları gerektiğini söylemeye alışmıştım. O kapının ardında kimseden bir şey isteyemezdim. Yatağın yanına oturup elini tuttum. Söyleyecek onca söz varken önce boşanma gününü anlattım. Yalan söylediğimi, onu sevmeyi bırakmadığımı ve bütün bunları o gün söylemek yerine gitmesine izin verdiğimi fısıldadım. Derya cevap vermedi. Odada duyduğum tek ses, cihazlardan gelen düzenli vuruşlardı. Doktorun bahsettiği kalp atışı duyulunca bir süre hiçbir şey söyleyemedim. Görevliler Derya’yı bir sonraki tetkike götürmeye hazırlanırken doktor tekrar koridora çıktı. Girişte bir polis memuru ifade almak için bekliyordu. Bir tanık, Derya’nın tarifine uyan bir kadının aynı akşam gri bir araca zorla bindirildiğini bildirmişti. Doktorun sözleri bitmeden İdil’in telefonu çaldı. Ekranda evimizin uzaktan çekilmiş bir fotoğrafı vardı. Gönderen, Derya’nın taşıdığı kayıtları geri istiyordu. Tehdidin kimin işine yaradığını anlamak zor değildi. Yine de bunu tahmin etmekle kanıtlamak arasında fark vardı. İdil’e mesajı silmemesini ve doktorun yanında beklemesini söyledim. Derya’nın sedyesi asansöre girerken bir kez daha elini tutabildim. Kapı kapandı. Parmağımdaki yüzüğü düzelttim ve girişte beni bekleyen memura doğru yürüdüm. Memurun yanına vardığımda cebimdeki telefon yeniden titredi. Bu kez bilinmeyen bir numaradan arama geliyordu. Memura bakıp telefonu açtım. — Kayıtları istiyorsanız yanlış kişiye ulaştınız, dedim. Karşımdaki adam birkaç saniye sustu. Ardından sakin ama tehditkâr bir sesle konuştu. — Eşinizin başına gelenlerin daha da büyümesini istemiyorsanız o evrakları bize teslim edin. Bunun sizin için de daha iyi olacağını biliyorsunuz. — Derya nerede? Onu nereye götürdünüz? Adam kısa bir kahkaha attı. — Derya Hanım'ı bulduğunuzu sanıyorsunuz. Oysa henüz hiçbir şey bilmiyorsunuz. Telefon kapandı. Memur hemen numarayı incelemeye aldı. İdil'in yanına gidip durumu anlatmasını istedim. Ancak İdil, elindeki mektubu göğsüne bastırmış, gözlerini benden kaçırıyordu. — Abi, sana söylemem gereken bir şey var, dedi. Yüzüne baktım. — Derya bana ulaşmaya çalıştığında yalnızca kayıtları anlatmamıştı. Seninle ilgili de bir şey söylemişti. O dönem şirketin bütün sevkiyatlarından sorumlu olan kişinin sen olduğunu biliyordu. Evrakların arasında senin imzanın bulunduğu belgeler de vardı. Bir an olduğum yerde kaldım. Yıllardır yönettiğim şirketin içinde bazı işlerin yolunda gitmediğini biliyordum. Fakat bunların sorumluluğunun bana kadar uzanabileceğini hiç düşünmemiştim. — Neden daha önce söylemedin? İdil ağlamamak için dudaklarını birbirine bastırdı. — Çünkü Derya abla bana bir şey daha söyledi. O belgelerde senin imzanın taklit edildiğini düşünüyordu. Seni suçlamadan önce gerçeği bulmak istiyordu. Ama ona ulaşamadan ortadan kayboldu. Memur konuşmamızı duyunca yanımıza geldi. Belgeleri teslim etmememizi, hiçbir şeyi değiştirmeden muhafaza etmemizi söyledi. Ardından şirketin eski sevkiyat sorumlusunun adını sordu. İsmi duyduğumda içim ürperdi. Yıllar önce kendi isteğiyle işten ayrılan, sonrasında da birkaç kez benimle görüşmek isteyen eski ortağım Selçuk'tu. Tam o sırada doktor Gökçe Hanım koridora çıktı. — Derya Hanım'ın bilinci henüz kapalı ama değerleri şu an daha dengeli. Biraz daha beklememiz gerekiyor. Başımı salladım. Doktor uzaklaşırken İdil'in telefonuna yeni bir mesaj geldi. Bu kez bir fotoğraf değil, kısa bir cümleydi: “Derya uyandığında kocasına neden yıllarca sustuğunu da anlatacak.” İdil telefonu bana uzattı. Mesajı tekrar tekrar okudum. Derya'nın benden sakladığı şeyin yalnızca şirket kayıtları olmadığını artık anlamıştım. Saatler sonra doktor yeniden yanımıza geldi. — Derya Hanım gözlerini açtı. Ancak çok yorgun. Kısa süreliğine bir kişinin yanında bulunmasına izin verebiliriz. Odaya girdiğimde gözleri yarı aralıktı. Beni görünce parmakları hafifçe hareket etti. Hemen elini tuttum. — Buradayım Derya. Hiçbir yere gitmiyorum. Dudakları güçlükle aralandı. — Yüzüğünü... Elimi kaldırdım. Parmağımdaki yüzüğü gördü. Gözlerinden iki damla yaş süzüldü. — Hâlâ saklamışsın, diye fısıldadı. Başımı eğip elini öptüm. — Seni hiç unutmadım. Bir süre sustu. Sonra gözlerini bana çevirdi. — O gün boşanırken bana söylediğin sözleri hatırlıyor musun? Gözlerimi kapattım. Hatırlıyordum. Ona, hayatımdan çıkarsa bir daha geri dönmesine izin vermeyeceğimi söylemiştim. Oysa bunu öfkeyle değil, onu kaybetmekten korktuğum için söylemiştim. — Hatırlıyorum. Ve her gün pişman oldum. Derya derin bir nefes aldı. — Ben de senden kaçmadım. Seni korumaya çalıştım. Selçuk, şirketin bütün usulsüzlüklerini senin üzerine yıkmakla tehdit etti. Sana gelirsem seni de hedef alacağını söyledi. Elimdeki kayıtları alabilmek için peşime düştüler. — Peki neden polise gitmedin? Gözlerini kapatıp yeniden açtı. — Gittim... Ama içeriden birine güveniyorlardı. Tam o sırada kapı açıldı. Doktor içeri girerek konuşmayı bitirmemiz gerektiğini söyledi. Çıkmadan önce Derya elimi biraz daha sıkı tuttu. — Bir şey daha var. İdil'e verdiğim mektubun son sayfasına bak. Sana anlatamadığım en önemli şey orada. Koridora çıktığımda İdil mektubu yeniden açtı. Son sayfayı çevirdiğimizde kâğıdın arkasına iliştirilmiş küçük bir fotoğraf bulduk. Fotoğrafta Derya ve ben vardık. Evliliğimizin ilk yılında, henüz hiçbir şeyin bozulmadığı günlerden birinde çekilmişti. Arkasında tek bir cümle yazıyordu: “Bütün bu yıllar boyunca seni yalnızca sevmekten değil, bir gün yeniden aile olabileceğimize inanmaktan da vazgeçmedim.” Fotoğrafı göğsüme bastırdım. O gece hastanenin koridorunda sabaha kadar bekledim. Polis ekipleri Selçuk'un evine ve şirketin eski deposuna operasyon düzenledi. Kayıtların bir kopyasına ulaşıldı. Şirketin içindeki bağlantılar ortaya çıkarıldıkça Derya'nın neden bu kadar büyük bir tehlikenin içine girdiğini daha iyi anladım. Ama benim için en önemli haber, ertesi sabah doktorun söylediği haberdi. Derya'nın durumu iyiye gidiyordu. Günler sonra ilk kez birlikte uzun uzun konuşabildik. Geçmişte yaptığımız hataları, birbirimize söyleyemediğimiz sözleri ve kaybettiğimiz yılları konuştuk. Hiçbir şey bir anda düzelmedi. Güvenin yeniden kurulması, affetmekten daha uzun sürecekti. Bir akşam Derya hastane yatağında otururken cebimden küçük kutuyu çıkardım. İçinde yıllardır sakladığım evlilik yüzüğümün eşi vardı. — Sana yeniden evlenme teklif etmeyeceğim, dedim. Çünkü ben senden hiç vazgeçmedim. Sadece artık birbirimize yalan söylemeden, korkmadan ve saklanmadan yaşayabileceğimiz bir hayat istiyorum. Derya yüzüğe baktı. Sonra elimi tuttu. — O zaman bu kez hiçbir şeyi yarım bırakmayalım. Yüzüğü parmağına taktım. O an anladım ki bazı evlilikler mahkeme salonunda bitmez, bazı ayrılıklar da yıllar geçince kendiliğinden sona ermez. İnsan bazen sevdiği kişiyi kaybetmemek için ondan uzaklaşır, bazen de bir ömür boyunca söyleyemediği tek bir cümle yüzünden her şeyini kaybeder. Bizim hikâyemiz ikinci bir şansla yeniden başlamıştı. Ama bu kez ikimiz de biliyorduk: Bir aileyi ayakta tutan şey yalnızca sevgi değil, birbirine gerçeği söyleyecek kadar cesur olmaktı.
