BÖLÜM 3
— Bir adım daha atma, Barış.
Bunu söylerken elim hâlâ kapı kolundaydı. İki yıl önce, sesini bu kadar yakından duyduğumda, önce yüzüne bakıp o gün neye kızdığını anlamaya çalışırdım. Şimdi gömleğinin omzuma değecek kadar yaklaştığını gördüm ve kapıyı biraz kendime çektim. Aramızda ancak bir kişinin durabileceği kadar yer kaldı.
— Seninle konuşmaya gelmedim, dedi.
— O zaman önce kimi görmeye geldiğini söyle. Annemle babam dedin. İki gün önce de annenle babandılar. Bir ay önce de.
Yüzü gerildi. Koridora doğru tekrar bakınca onun da benim kadar iyi duyduğunu anladım. Mutfaktan ayak sesleri geliyordu. Saliha anne çay koyarken kullandığı küçük kurulama bezini elinde unutmuştu. Nihat baba onun arkasından çıktı. Gözlüğünü başının üstüne itmişti. Elindeki gazeteyi antredeki dolaba bıraktı. Gazetenin yarısı aşağı sarktı. Normalde dönüp düzeltirdi.
— Bu eve giremezsin, Barış, dedim. Onlar burada çünkü evlerini ellerinden aldın. Valizlerini sokağa koydun. Ben ikisini parkta buldum.
Son cümleyi söylerken Saliha anneye baktım. Parkta karşılaştığımız günü evde çok az konuşmuştuk. Nihat baba bazen o küçük valizi başka bir yere kaldırır, Saliha anne aradığında “Gözümün önünde duruyordu,” derdi. İkisi de hangi görüntüyü kastettiğini bilirdi. Şimdi Barış’ın yüzüne bakıp “Parkta buldum,” dediğimde, o güne ait bir şeyi evin içinde yüksek sesle ilk kez söylemiş oldum.
Barış annesini görür görmez bir adım geri çekildi. Kaşlarının arasındaki çizgi açıldı. Birkaç saniye önce eşiği geçmeye çalışan adam, ellerini iki yana açıp gülümsedi.
— Anne, baba… Nihayet sizi buldum.
Saliha anne elindeki bezi katlamaya başladı. Bir kenarını ötekine denk getiremedi. Barış onun cevap vermesini beklemeden konuştu.
— Hadi, hazırlanıp çıkalım. Sizin odanızı ayarladım. Evde her şey hazır. Buraya da daha fazla zahmet vermeyelim. Aramızda tatsız şeyler oldu, biliyorum. Aile içinde olur böyle şeyler.
“Sizin odanız” dediği evde, eskiden bayram sabahları kahvaltıya otururduk. Nihat baba ekmeği keserken kırıntıları eliyle toplayıp tabağının kenarına koyardı. Saliha anne her seferinde “Bırak, ben silerim,” der, o da aynı işi bir sonraki bayram yine yapardı. Barış o evden söz ederken, sanki anne babasına kendi evinde bir iyilik yapıyormuş gibi konuşuyordu. “Hangi oda?” diye sormak geldi içimden. Onların kendi ağızlarından vereceği cevabı bekledim.
— Bir de şimdi bu miras işi var, diye ekledi Barış. Böyle paraları yönetmek kolay değil. Her kafadan bir ses çıkar. Sizin iyiliğinizi düşünecek biri lazım. Ben oğlunuzum. O işi ben hallederim.
Saliha anne o anda bezi katlamayı bıraktı. Bütün konuşma boyunca gözleri ilk defa doğrudan oğlunun yüzüne çıktı.
— Mirası da duymuşsun, dedi.
— Duydum tabii. El âlem biliyor, ben niye bilmeyeyim?
Bir an sustu. Annesinin bu soruya cevap vermesi gerekiyormuş gibi baktı. Sonra bakışlarını bana çevirdi. Nihat baba yanıma gelip durduğunda, apartman boşluğunda üst kattan bir kapı açıldı. Nihat baba başını kaldırıp bakmadı bile.
— Bize evden çıkmamızı söylediğin gün de oğlumuzdun, dedi. Annene, “Şu valizi bir açayım, hırkam içinde kaldı,” dedirttin. Kadın kendi kapısının önünde senden hırkasını almak için izin istedi. Hatırlıyor musun?
Barış dudaklarını araladı. Nihat baba devam etti.
— Odayı tuttuğumuzda her ay ne kadar kaldığını hesapladım. Bir süre sonra iki çay söylemeden önce bile cebimdeki bozuklukları sayıyordum. Sonra o odayı da bıraktık. Parkta kartonları ıslanmasın diye her sabah bankın altına sıkıştırdım. Bir kere olsun neredeyiz diye sordun mu?
Nihat baba son soruyu bağırmadan sordu. Barış başını yana çevirip sahanlığa baktı. Karşı dairenin kapısı da aralanmıştı. Komşumuz terlikleriyle eşikte duruyordu. Onun orada olduğunu fark edince Nihat baba bir an durdu. Sonra oğluna döndü.
— Şimdi ne kadar paramız olduğunu öğrenmişsin. Nerede uyuduğumuzu öğrenmek için de bir akrabamızın iş yerine gelmesi mi gerekiyordu?
— Baba, siz de bana haber verebilirdiniz.
Nihat baba başını hafifçe öne eğdi. Bir an, Barış’ın söylediğini gerçekten düşünüyor sandım. Sonra onun eşiğe doğru uzattığı ayağına baktı.
— Kapımızın önüne bavulları koyduğunda söyleyeceğini söyledin, Barış. O gün sen bizim oğlumuz olmayı bıraktın. Şimdi bizi para için arama.
Barış babasına bir daha cevap vermedi. Yüzünü annesine çevirdiğinde sesi yükseldi. O güne kadar çok iyi bildiğim bir huyuydu. Birinden istediğini alamayınca hemen ötekine dönüp ilk konuşmayı yarıda bırakırdı.
— Anne, sen bir şey söylesene. Ben senin oğlunum. Bu kadın mı senin ailen şimdi?
Saliha anne elindeki bezi antre dolabına, Nihat babanın gazetesinin yanına koydu. Bana tutunmadan yanımdan geçti. Kapının iç tarafında, oğluyla yüz yüze durdu. Barış ondan bir adım uzaktaydı. O mesafeyi kapatmadı.
— Derya bizi evine getirdiği gün üstümde kuru bir çorap bile yoktu, dedi. Bana banyoyu gösterdi. Bir daha gelip “Çabuk ol,” demedi. O akşam sofraya oturduğumuzda kâseyi elime alıp ısınayım diye bekledi. O gün cebimde kaç lira olduğunu da sormadı. Ben bunların hepsini hatırlıyorum, oğlum.
Ona hâlâ “oğlum” demişti. Barış da duydu. Yüzünde yeniden o küçük gülümsemeyi gördüm. Saliha anne cümlesini bitirmeden araya girdi.
— İşte ben de onu söylüyorum. Geçmişi konuşuruz. Hadi eve gidelim, orada hallederiz.
— Ben sözümü bitireyim, Barış.
Gülümsemesi silindi. Saliha anne devam etti.
— O para geldiğinden beri babanla oturup konuştuk. Yaşadığımız sürece nasıl kullanacağımıza biz karar vereceğiz. Mirasla ilgili düzenlemeyi de yaptırdım. İkimiz de öldükten sonra o paradan yararlanacak tek kişi Derya. Bu kararı kendi isteğimle yazıya geçirdim. Senden bir şey istemiyoruz.
Saliha anne noterlikteki görüşmenin ardından bu konuyu bana açmıştı. Mutfakta oturuyorduk. Ben işten birkaç dosya getirmiş, masanın ucuna bırakmıştım. “Bir şeyi bilmeni istiyorum,” deyip sandalyesini masaya çekmişti. Nihat baba da karşıma oturmuştu. Önce mirasın kendi geleceklerini güvenceye almasını istediklerini söylemişlerdi. Sonra, ikisi de hayatta olmadığında kalanın bana bırakılmasını düşündüklerini. İkisine de acele etmeleri gerekmediğini söylemiştim. Bir yıl boyunca her şeylerini aceleyle toparlamak zorunda kalmışlardı. Önlerinde vakit varken masadan hemen bir kararla kalkmak zorunda hissetmelerini istemedim.
Saliha anne o gün çay kaşığını tabağından alıp masaya bırakmıştı.
— Acelem yok zaten, Derya. Düşünmek için epey vaktim oldu. Bir daha kimse önümde kâğıt tutup “Şurayı imzala,” demeyecek. Okuyacağım, soracağım. İçime sinerse imzalayacağım.
Öyle de yapmıştı. Önündeki metinde bir kelimeyi anlamayınca o satıra geri dönmüş, sorusunu sormuştu. Daha sonra eve geldiğinde evraklarını kendi çekmecesine kaldırdı. Bir ara mutfaktan bana, “Dosyanın yerini merak edersen bana sorarsın,” diye seslendi. “Peki anne,” dedim. O akşam da her zamanki gibi birlikte yemek yedik.
Şimdi kapımın önünde, kendi kararını Barış’a anlatmasını dinliyordum. Barış birkaç saniye annesine baktı. Sonra gözleri yüzümde durdu.
— Senin bundan haberin vardı, dedi.
— Vardı.
Bunu inkâr etmemi bekler gibi biraz daha baktı. Ben de ona baktım. İçeri girmesini engellemek için tuttuğum kapıyı bırakmamıştım. Bir zamanlar maaşım yattığında, bankadan gelen bildirimi o görmeden telefonu cebime koymak için acele ederdim. Şimdi onun ne düşündüğünü tahmin edip ona göre bir cevap hazırlamadığımı fark ettim.
— Beni hayatınızdan da mirastan da onun yüzünden çıkaramazsınız, dedi. Anne, gel. Biz bunu aramızda konuşacağız.
Annesinin koluna uzandı. Elini koluna değmeden yana ittim. Saliha anne geri çekilip eşiğin gerisinde durdu. Nihat baba da yanında kaldı.
— Asansör orada, dedim. Şimdi gideceksin. Bir daha annemle babama ya da bu eve yaklaşma. Gitmezsen polisi arayacağım.
“Annemle babam” ağzımdan kendiliğinden çıkmıştı. Parkta Nihat babaya “Siz benim ailemsiniz,” derken onu kalkmaya ikna etmeye çalışıyordum. Bu sefer kimseden bir şey istemiyordum. Saliha anne bir an bana baktı. Yüzünde kapıyı açtığımızdan beri görmediğim bir yumuşama oldu. Sonra başını çevirip oğluna baktı. Söylediklerini geri almak için tek kelime etmedi.
Barış önce Nihat babaya döndü.
— Sen gerçekten buna razı mısın?
Nihat baba “Evet,” dedi.
Tek kelime. Barış, babasının cümlenin devamını getirmesi için bekledi. Nihat baba yerinden kıpırdamadı. Karşı kapıdaki komşumuz da hâlâ oradaydı. Yukarıdan ayak sesleri geliyordu. Barış bir kez daha ağzını açtı, bu sefer ne söyleyeceğine kendisi de karar veremedi. Asansöre doğru döndü. Düğmeye iki kere bastı. Kabin gelmeden merdivene yöneldi. Ayak sesleri aşağıda kaybolana kadar kapıyı kapatmadım.
Sonra kilidi çevirdim. Saliha anne, antre dolabının üstünden bezi alıp yeniden katladı. Eli bu sefer de kenarları denk getiremedi. Bezi yavaşça elinden aldım. Yüzüme bakınca kollarımı açtım. İlk önce o sarıldı. Nihat baba omzuma elini koydu, sonra ikimizi birden kendine çekti. Üçümüz de koridorun daracık yerinde, ayakkabılığın önünde bir süre öyle kaldık.
Mutfağa geçtiğimizde çay çoktan koyulaşmıştı. Nihat baba demlikteki çayı boşaltıp yenisini koydu. Saliha anne masaya üç bardak getirdi. Elini masaya dayayıp otururken, “Onu ilk görünce bir an sevindim, biliyor musun?” dedi.
Biliyordum diyemedim. Kapıyı açtığımda benim gördüğüm adamla onun gördüğü oğlanın aynı kişi olduğunu o anda daha iyi anladım. Ona ne hissetmesi gerektiğini söylemek aklımdan geçmedi. Sandalyemi yanına çektim. Nihat baba çaylarımızı getirdi, annesinin bardağını her zamanki gibi az doldurdu. Saliha anne bardağı iki eliyle tuttu.
O günden sonra hayatımız yeniden kendi düzenine döndü. Miras, Saliha anneyle Nihat babaya uzun zamandır sahip olmadıkları bir rahatlık verdi. Masraflarını düşünürken ay sonuna kaç gün kaldığını saymaları gerekmiyordu. Bir sabah mutfak masasında oturup giderleri birlikte gözden geçirdik. Saliha anne gözlüğünü taktı, rakamları kendi defterine geçirdi. Sonra Nihat babaya dönüp, “Hani hep şu koltuğun süngeri çöktü diyordun ya, çağıralım da yaptırsınlar,” dedi. Nihat baba gazeteden başını kaldırıp, “Ben onu kendim yaparım,” dedi. Saliha anne de bir yıldır aynı şeyi söylediğini hatırlattı. İkisi de güldü. Koltuğu ertesi hafta yaptırdılar.
Hâlâ aynı evdeyiz. Bazen ben onlardan önce eve geliyorum. Nihat baba yürüyüşten dönerken ekmek alıyor. Saliha anne pazarda sevdiğim eriği görürse bir avuç fazla koyduruyor. Yemek geç kalacaksa birbirimize haber veriyoruz. Birimiz yorulmuşsa öteki çayı koyuyor. Saliha anne bazen ilk geceyi hatırlayıp “Halıya su damlattık,” diyor. O halıyı geçen bahar beraber yıkayıp balkona astık. Üstünde neyin izi vardı, ben çoktan unuttum.
Geçenlerde işten erken çıktım. Yağmur yeni dinmişti. Eve dönerken yine parkın içinden geçtim. Onları bulduğum bankın bir ucunda su birikmişti. Vaktiyle cebime geri koyduğum o banknotu, Nihat babanın valiziyle birlikte kaldırıp götürmek istediği kartonları düşündüm. Sonra telefonum çaldı. Nihat babaydı. Ekmek almış, benim de alıp almadığımı soruyordu. Arka taraftan Saliha annenin sesi geldi.
— Söyle, çorbası soğuyacak.
— Geliyorum, anne, dedim.
Parktan çıktım. Eve vardığımda anahtarımı aramama gerek kalmadı. Merdivendeki ayak sesimi tanımışlardı.
Siz Saliha annenin yerinde olsaydınız, miras haberinden sonra kapınıza gelen oğlunuza bir şans daha verir miydiniz?
