Dışarıdan bir erkek sesi gürledi: “Orada olduğunu biliyorum Emel. Aç şu lanet kapıyı!” Vücudumdaki her kas kaskatı kesildi. Elif çok hızlı bir şekilde doğrulmaya çalıştı ve kaburgasını tutarak acıyla bağırdı. “Onu içeri alma,” diye nefes nefese kaldı. “Lütfen Emel, onu içeri alma.” Kapıya bir darbe daha indi. Sonra bir tane daha. Murat artık kapıyı çalmıyordu; resmen meydan okuyordu. Oturma odasının lambasını kapattım ve kanepenin yanına çömelerek perdelerin arasındaki dar boşluktan dışarı baktım. Kamyoneti bahçe yoluna yanlamasına çekilmişti, farları hâlâ yanıyordu ve yağmur kaputun üzerinden süzülüyordu. Murat, üzerinde kot pantolonu ve koyu renkli sweatshirt’üyle verandada duruyordu; omuzları gergindi, elini sanki içerideki her şeyin sahibiymiş gibi kapıya yaslamıştı. Telefonum tekrar titredi. Annem: Her zamanki gibi abartıyorsun. Onu dışarı gönder. Bu belayı o açtı başına. Bir an için bu zalimliği idrak bile edemedim. Annem, Elif’in yaralı olduğunu biliyordu. Kaçtığını biliyordu. Ona hain diyecek kadar çok şey biliyordu. Ve yine de bu yapan adamı savunmayı seçiyordu. Murat kapıyı tekrar yumrukladı. “Emel, aptallık etme. Bu karımla benim aramdaki bir mesele.” Pencereden uzaklaştım ve fısıldadım: “Elif, bana tam olarak ne olduğunu anlat.” Bembeyaz olmuştu, titriyordu ama şimdi bakışlarında başka bir şey belirdi; belki utanç, belki de sonunda söyleyebilmenin verdiği rahatlama. “Bir avukatla konuştuğumu öğrendi,” dedi. “Birkaç gün önce tableti bozulduğu için annemin tabletini kullanmıştım. E-posta hesabımdan çıkış yapmayı unutmuşum. Annem mesajları görüp ona söylemiş.” Bir mide bulantısı dalgası üzerime çöktü. Elif güçlükle yutkundu. “Bu akşam eve gülerek geldi. Çiçek getirmiş. Her şeyi düzeltmek istediğini söyledi. Sonra gerçekten onu mahvedip çekip gidebileceğimi mi sandığımı sordu.” Sesi titredi. “Gitmek istediğimde beni mutfak tezgahına savurdu. Sonra ben yerdeyken beni tekmeledi.” Ellerim buz kesti. Murat’ın sesi kapıdan tekrar yankılandı. “Yalan söylüyor Emel! Onun nasıl biri olduğunu biliyorsun. O dengesiz!” O klasik söz. Onun gibi adamların her zaman kullandığı replik. Ve annem, "el alem ne der" takıntısıyla bu yalanı ona dolu bir silah gibi uzatmıştı. Titreyen parmaklarımla telefonumu açıp 112’yi tuşladım. Sesimi alçak tutarak adresimi verdim ve “Kız kardeşim yaralı. Kocası kapımın önünde, içeri girmeye çalışıyor. Sanırım kaburgası kırık. Ona saldırdı,” dedim. Görevli, ekiplerin ve ambulansın yolda olduğunu söyledi. Daha nefes bile alamadan, arka bahçedeki hareket sensörlü ışık yandı. Elif’in gözleri fal taşı gibi açıldı. “Emel.” Mutfak penceresine döndüğümde camın önünden bir gölgenin geçtiğini gördüm. “Arka kapının yedek anahtar yerini biliyor,” diye fısıldadım. Görevli hâlâ hattayken o ses geldi; arka bahçeden gelen metalik bir çarpma sesi ve ardından arka kapının zorlanarak açılma gürültüsü. Yakındaki en ağır şeyi, döküm bir tavayı kavradım ve Elif’i mutfak tezgahının arkasına ittim. “Aşağıda kal,” dedim; sesim bana ait değilmiş gibi çıkıyordu. Arka kapı duvara çarpacak kadar sertçe açıldı. Yağmur soğuk dalgalar halinde mutfağa dolarken, Murat sanki oranın sahibiymiş gibi içeri adım attı. Sırılsıklamdı, ağır ağır nefes alıyordu, gözleri Elif’e kilitlenmişti. “İşte buradasın,” dedi. Tavayı iki elimle tuttum. “Polis geliyor.” Bana dönüp bakmadı bile. “O zaman onlara doğruyu söyle. Sinir krizi geçiriyor. Düştü. O her şeyi her zaman böyle çirkinleştirir zaten.” Elif konuşmaya çalıştı ama korkusu kelimelerini parçaladı. İçimde bir şeyler koptu; belki onun yerine konuşması, belki ne kadar idmanlı olması, gerçekliği tam mutfağımın ortasında yeniden yazabileceğinden ne kadar emin görünmesi beni çıldırttı. “Hayır,” dedim, şimdi sesim daha gür çıkıyordu. “Bunu ona sen yaptın.” İfadesi değişti; maskesi düştü ve Elif’in birlikte yaşamak zorunda kaldığı gerçek yüzü ortaya çıktı. “Çekil,” dedi. Çekilmedim. Öne doğru bir adım attı ve ben tavayı daha yukarı kaldırdım. Ellerim o kadar şiddetli titriyordu ki tavayı düşüreceğimden korktum. Uzaklardan bir yerden, cılız ama gittikçe yükselen siren seslerini duydum. Murat da duydu. Kırık kapıya bir göz attı, durumu tarttı. Sonra gözleri tekrar Elif’e döndü ve orada gördüğüm şey beni her şeyden daha çok üşüttü: sevgi değildi, öfke bile değildi; sahiplikti. Sanki Elif ona ait bir eşyaymış da kaçarak onu utandırmış gibi bakıyordu. Elif, kaburgalarını tutarak yavaşça doğruldu. “Bitti Murat.” Kısa, sert bir kahkaha attı. “Bitti mi sanıyorsun?” Sonra atıldı; bana değil, ona doğru. Düşünmeye fırsat kalmadan savurdum. Tava omzuna öyle bir çarptı ki sendeleyerek masaya çarptı. Küfretti, ıslak fayanslarda ayağı kaydı ve yere kapaklandı. Elif çığlık atarken, kalbim yerinden çıkacakmış gibi aralarına geçtim. Kırmızı ve mavi ışıklar pencerelerden içeri süzüldü. Murat tam yerden kalkmaya çalışırken, iki polis memuru emirler yağdırarak kırık arka kapıdan içeri daldı. Olduğu yerde donup kaldı; göğsü inip kalkıyor, elleri yarı havada kalmıştı. Sonraki anlar gürültülü bir karmaşaya dönüştü: yere düşen telefonumdan hâlâ konuşan görevli, bizi ayıran polisler ve Elif’i acı ve şok içinde ağlarken sedyeye alan sağlık ekipleri...
