Dizlerinin üzerine çöktü. “Çalışacağım,” dedi, “ama senden uzak değil. Şirketi yönetebilirim ama çocukluğunu uçakla büyütemem.” Defne gözlerine baktı. “Gerçek mi?” “Gerçek.” “Söz mü?” Arda elini uzattı. Defne küçük parmağını onun parmağına doladı. “Söz.” Bir an sonra Defne sordu: “Baba, ben gerçekten mutfakta uyumuş muydum?” Arda’nın içi sıkıştı. Çocuklar acıyı unutmaz; sadece ona başka bir isim verirlerdi. Yalan söylemedi. “Evet,” dedi, “ama bu senin suçun değildi.” Defne’nin gözleri doldu. “Ben kötü bir çocuk değil miydim?” Arda onu sarıldı. “Hayır. Kötü olan çocuklar değil, çocukları korkutup susturanlardır. Sen çok cesurdun.” Defne onun omzuna yaslandı. Yağmur sesi arttı. Mutfakta sıcak bir koku yayıldı. Şefiye teyze ocağın altını kıstı. O gün Defne kahvaltıda iki gözleme yedi, sonra yarım daha istedi. Arda hiçbir şey demeden verdi. Her lokmayı izliyordu; sanki kaybolmuş zaman geri geliyordu. Öğleden sonra Defne bir resim yaptı. Büyük bir ev çizmişti. Bir odada sarı bir ışık yanıyordu. Pencerenin yanında bir adam ve bir çocuk duruyordu. Gökyüzünde bir yıldız vardı; altında eğri harflerle “Narin” yazıyordu. Arda sordu: “Bu kim?” Defne dedi ki: “Bu benim. Bu sizsiniz. Yukarıda da annem bakıyor. Artık yerde uyumuyorum.” Arda resmi çerçeveletip mutfağın duvarına astı. Sonra insanlar Demir yalısı hakkında konuşmaya devam etti. “Adam karısını evden attı,” dediler. “Büyük aile dağıldı,” dediler. “Zengin evlerde bile karanlık var,” dediler. Ama gerçek daha basitti. Gerçek, bir babanın çok geç de olsa kızını gerçekten görmesiydi. Öğrenmişti ki güvenlik büyük kapılarda değil, kapıların açık kalmasında olur. Sevgi pahalı eşyalarla değil, gece yanında oturabilmekle ölçülür. Ve bir anne yerini kimse dolduramaz; ama bir baba uyanırsa, bir çocuk yeniden yaşamayı öğrenir. Bir yıl sonra Defne’nin 7. doğum günü geldi. Bu kez parti lüks bir otelde değil, yalı bahçesinde yapıldı. Balonlar vardı, komşu çocukları gelmişti, Şefiye teyze gül tatlısı yapmıştı. Arda pastayı kesmeden önce sordu: “Bir dilek tut.” Defne gözlerini kapattı. Mumları üfledi ve dedi ki: “Hiçbir çocuk, kendini sevilmeye layık hissetmediği için aç uyumasın.” Bahçe bir an sessiz kaldı. Arda kızına baktı. O hâlâ küçüktü. Hâlâ bazen korkuyordu. Hâlâ geceleri uyanıyordu. Ama sesi geri gelmişti. Açlığı geri gelmişti. Güveni yavaş yavaş dönüyordu. Ve belki de en gerçek adalet buydu. Elif hakkında mahkeme karar verdi, toplum konuştu, aileler dağıldı. Ama Defne için en önemli şey kimsenin kaybetmesi değildi; güvende olmasıydı. Onun için zafer, Elif’in yenilmesi değil; geceleri uyandığında karşısında kapalı bir kapı değil, açık bir baba görmesiydi. O gece doğum gününden sonra Defne uykuya daldı. Arda odanın dışında değil, içinde bir sandalyede oturuyordu. Ay ışığı içeri vuruyordu. Narin’in mavi örtüsü Defne’nin üstündeydi. Defne uykusunda mırıldandı: “Baba… ışığı kapatma.” Arda fısıldadı: “Kapatmayacağım.” Uzun süre orada kaldı. Hayatında gökdelenler inşa etmişti, anlaşmalar yapmıştı, servet kazanmıştı. Ama o gece ilk kez şunu anladı: insanın en büyük kazancı, çocuğunun yanında güvenle uyuyabilmesiydi. Bir zamanlar bu evin mutfağında 6 yaşında bir çocuk karton üzerinde kıvrılıyordu. Şimdi aynı evde 7 yaşında bir çocuk yorgan altında, tok, sakin ve ışığı açık bir odada uyuyordu. Ve o yarı açık kapı, Arda Demir’in bütün dünyası olmuştu.
