Öfkeden deliye dönmüştüm. Davut bizi yıllar önce terk edip gitmişti. O zaman kızı için savaşmamıştı. Ama Zeynep bir bağışlanma dilenmiyordu, sadece veda etmek için izin istiyordu. O gece bunun benim acımla ilgili olmadığını anladım. Bu, onun acısıydı. Ertesi gün onlarla birlikte hastaneye gittim. Yanımda Davut’un en sevdiği tatlıyı götürdüm. Bu bir affediş değil, sadece bir dürüstlüktü. Ona açıkça söyledim: Senin için değil, Zeynep için buradayım. Sonraki haftalar boyunca hep beraber gittik. Kolay değildi. Hiçbir şey çözülmüş gibi hissettirmiyordu. Ama Zeynep artık gizli saklı işler çevirmeyi bıraktı. Yeniden gülmeye başladı. Daha huzurlu uyudu. Bir gece bana sarıldı ve fısıldadı: "Hayır demediğin için çok mutluyum." Sevgi geçmişi silmez. Bazen, sadece bir sonraki adımla yüzleşmemize yardım eder.
