Kadehlerimizi tokuşturduk, sanki bunu yüzlerce kez yapmışız gibi sohbet akıp gidiyordu. Bir an için onun hakkında yanıldığımı düşündüm. Belki de Ceyda sadece girişken biriydi, çıkarcı değil. Yemek bitti ve Maya tabakları topladığında neredeyse tamamen rahatlamıştım. Sonra hesap geldi, masanın tam ortasına bırakıldı. Ceyda elini bile uzatmadı. Bir ona, bir hesaba baktım. Sadece ıstakozu 4.500 TL tutuyordu. Şarap, tatlı ve yan ürünlerle birlikte onun payı hesabın yarısından çok daha fazlaydı. Kartımı çıkardım. "Tamam. Konuştuğumuz gibi bölüşüyoruz, değil mi?" Ceyda, kaçırdığım bir şakayı biliyormuş gibi gülümseyerek arkasına yaslandı. "Ben ödemiyorum." Gülmesini bekleyerek bakakaldım. "Ne?" Omuz silkti. "Sen erkeksin. Hesabı erkekler öder, öyle değil mi? Ben hep böyle yaptım." Kulaklarımın yandığını hissettim. "Ama... bölüşeceğimize söz vermiştik." Telefonunu eline alıp ilgisizce kaydırmaya başladı. "Evet... ama bunu gerçekten yapacağını düşünmemiştim. Erkekler asla yapmaz." Aramızda derin bir sessizlik oldu. İçimde eski ve tanıdık bir his uyandı; önemsenmediğim, duygularımın yok sayıldığı ve adalet beklediğim için özür diler duruma düştüğüm anıların hissi. Ama sesimi sabit tuttum, geri adım atmamaya kararlıydım. "Ciddiydim," dedim sakince. Ceyda gözlerini devirdi, dudaklarında küçümseyici bir gülümseme belirdi. "Bir yemek için gerçekten kendini bu kadar insanın önünde küçük mü düşüreceksin Evren?" "Anlaştığımız şeyi istemek beni neden küçük düşürsün?" Hafif, acıyan bir kahkaha attı. "Tanrım, ne kadar inatçısın." Çatalımı masaya bıraktım. "Bölüşeceğiz dedik." Sanki bir çıkış kapısı arıyormuş gibi arkama baktı ama bulamadı. "Pekala... belki de fikrimi değiştirdim." Maya, elinde bir yığın tabakla tekrar yaklaştı. Aradaki gerilimi hissetmiş gibiydi. "Her şey yolunda mı?" Ceyda ona hızlıca gülümsedi. "Sorun yok. Sadece hesapla ilgili küçük bir yanlış anlaşılma." Maya'nın gözlerine baktım. "Hesabı bölüşmek üzere anlaşmıştık. Şimdi ödemeyeceğini söylüyor." Ceyda oflayarak Maya'ya döndü. "Dürüst olmak gerekirse, hiç yoktan mesele çıkarıyor. İlk buluşmada hesabı erkek öder. Bu işler böyledir." Maya duraksadı, Ceyda'ya biraz daha dikkatli baktı. "Aslında sizi hatırlıyor gibiyim. İki hafta önce de burada değil miydiniz? Aynı masa, farklı bir beyefendi?" Ceyda kaskatı kesildi. "Ne? Hayır. Ben değildim o." Sesi kısıldı. Ama Maya gözünü bile kırpmadı. "Istakoz sipariş etmiştiniz, değil mi? Ve hesapla ilgili yine benzer bir konuşma geçmişti. O geceki beyefendi kendi payını ödeyip gitmişti. Siz ise ödememiştiniz." Etrafımızdaki masalar sessizleşti. İnsanların bizi dinlediğini ve izlediğini hissedebiliyordum. Ceyda'nın o sahte özgüveninin sarsılışını izledim. "Belki de karıştırıyorsunuz." Maya başını salladı. "Karıştırmıyorum. Yüzleri asla unutmam." Bir an durdu ve ekledi: "Bir saniye bekleyin. Müdürümü çağıracağım." Ceyda dikleşti. "Buna gerek yok." Maya'nın sesi sakindi. "Gerek var. Ayrıca bunu kanıtlayacak kamera kayıtlarımız da mevcut." Biraz sonra siyah gömlekli bir adam yaklaştı. "İyi akşamlar," dedi, ikimize bakarak. Maya alçak sesle konuştu. "Hanımefendi daha önce de buradaydı. Aynı durum." Müdür başını salladı ve Ceyda'ya döndü. "Hanımefendi, bu akşamki payınızı ödemeniz gerekiyor. Ayrıca önceki ziyaretinizden kalan ödenmemiş bir bakiyeniz de var." Ceyda'nın beti benzi attı. "Bu saçmalık." Müdür tepki vermedi. "İtiraz edebilirsiniz ama gitmeden önce bu meselenin hallolması gerekiyor." İçimi bir rahatlama kapladı. "Ben kendi payımı ödemek istiyorum. Ve Maya, senin için de bir bahşiş bırakmak istiyorum." Ceyda sinirli bir kahkaha attı. "Gerçekten bunu şimdi mi yapıyorsun?" Kimse ona cevap vermedi. Maya'nın sesi yumuşak ama kararlıydı: "Sadece herkese adil davranıldığından emin olmak istiyorum. Hesaplarla döneceğim." Ceyda çantasını karıştırmaya başladı. "Ödeyebilirdin Evren. Gerçekten şu an çok utanç verici bir durum." Başımı salladım. "Mesele para değil Ceyda. Mesele yalan söylemen." Sustu, sanki yer yarılsa da içine girseymiş gibi telefonuna bakmaya başladı. "İkiniz de bunu bir tantanaya çevirmek zorunda değildiniz." Maya döndüğünde kartımı uzattım. Ceyda da dişlerini sıkarak kendi kartını verdi. Maya, "Üzgünüm," dedi, kabalaşmadan. "Ama bu kart reddedildi." Müdür yanından ayrılmadı. "Başka bir ödeme yöntemi sunmanız gerekecek." Ceyda'nın yüzü bembeyaz oldu. Başka bir tane ararken "Banka ile ilgili bir sorundur," diye mırıldandı. Tekrar denerken elleri titriyordu. Bu sefer onaylandı ama olan olmuştu. Çantasını kaptı, tüm özgüveni uçup gitmişti. Diğer kartı denerken yüzüme bile bakmadı. Onu izledim, sonra Maya ile göz göze geldim. Bana hafifçe başını salladı; ihtiyacım olduğunu fark etmediğim küçük ve samimi bir nezaketle, "Bu durum sizi flörtleşmekten soğutmasın, tamam mı?" dedi. Gülümsedim. "Teşekkürler. Her şey için." Müdür o sırada konuştu: "Bakın hanımefendi. Eğer hesabı ödeyemiyorsanız, önümüzdeki iki hafta bulaşıkçımız olarak çalışabilirsiniz. Ama uyarayım, o güzel tırnaklarınız mahvolur." Ceyda'nın nefesi kesildi. Dışarıda hava soğuktu ve şehir ışıkları ıslak kaldırımda parlıyordu. Doğruca eve gitmek yerine kendimi Elif'in evine sürerken buldum. Telefonu ikinci çalışta açtı. "Selam, müsait misin?" diye sordum. "Sesin tuhaf geliyor. Randevu o kadar mı kötüydü?" "Kötü değil. Sadece... bir hikaye. Geleyim mi yanına?" Sesi yumuşadı. "Tabii ki gel! Dondurmam da var." On dakika sonra mutfaktaki taburede oturuyordum, Elif de dondurucuyu karıştırıyordu. "Anlat bakalım," dedi, önüme bir kutu dondurma ve çikolata sosu sürerek. "Fotoğraflarındaki gibi miydi yoksa dolandırıldın mı?" "Evet, fotoğraflardaki gibiydi. Hatta başta iyi bir gece olacağını bile düşünmüştüm." Elif, çikolata ve çilek parçalarıyla dolu kaseyi bana uzattı. "Bunu sanki sonu felaketle bitecek bir 'ama' gelecekmiş gibi söyledin." Gülümsedim ve olanları anlattım. Elif'in gözleri kısıldı. "Onun hesabını ödemedin, değil mi?" "Hayır." Bir kaşık dondurma aldım, soğukluk ve rahatlama hissini aynı anda yaşıyordum. "Ama garson onu deşifre etti. Meğer Ceyda bu numarayı hep yapıyormuş." "Hadi canım, gerçekten mi? Seri ıstakoz dolandırıcısı mıymış?" Kıkırdadım. "Öyle bir şey. Kartı bile geçmedi. Hayatımda hiç o kadar garip bir sessizliğe şükretmemiştim." Elif başını salladı, sonra koluma dokundu. "Seninle gurur duyuyorum Evren. Sonunda kendine saygı duymayı öğrendin." Gülümsedim. "Garip bir his. Uzun zamandır ilk kez kendimi... saygı görmüş hissediyorum. En azından kendi gözümde." Kaşığını kaşığıma vurdu. "Önemli olan da bu. Hadi şimdi tatlını bitir." İkimiz de güldük; insanın göğsüne oturan, dünyayı biraz daha hafifleten o gülüşlerden biriydi. O gece Elif'in yanından ayrılırken kendimi daha hafif hissediyordum; saygının —özellikle de öz saygının— istenmeyecek kadar lüks bir şey olmadığını biliyordum.
