"Senin albümündeki," dedi. "Nişan törenimizdeki slayt gösterisi için bana fotoğrafları gösterdiğin gece. Bebeklik fotoğraflarının, babanın, annenin olduğu bir sayfa vardı; o eski mezuniyet fotoğrafı arkaya sıkıştırılmıştı." Can bana baktı. "Babamı tanıdım." "Baban mı?" diye fısıldadım. Yutkundu. "Mert benim babamdı." Her şey sessizliğe büründü. Lale sandalyeye tutundu. "Hayır. Bekle. Anne, bu... Ben..." "Mert benim babamdı." "Hayır," dedim hemen ellerini tutarak. "Hayır tatlım. Aklından öyle bir şey geçirme. Mert, sen daha dünyada bile yokken sevdiğim biriydi." (Akrabalık durumu olmadığını anlatmak için). "Annem onunla 1990'da evlenmiş," dedi Can. "Peki neden bize söylemedin?" diye sordu Lale. Çenesi kasıldı. "Çünkü korktum." "Beni kaybetmekten mi?" "Evet." "Yani onun yerine yalan mı söyledin?" "Gerçeği geciktirdim." "Korktum." "Bu, süslenmiş bir yalan," diye çıkıştım. "Geçmişimi kızımın geleceğine taşıyıp, ne zaman duymaya hazır olduğumuza sen karar veremezsin." "Biliyorum," dedi. "Yanlış yaptım." Lale yanağını sildi. Can'ın gözleri doldu. "Kendime hep doğru zamanın geleceğini söyleyip durdum." "Bir yalan için asla doğru zaman yoktur," dedim. Utançla başını salladı. "Haklısınız." "Yanlış yaptım." Elindeki madalyonu işaret ettim. "O zaman bana göstermeye geldiğin şeyi göster." "Arabamda." "Git al onu." Lale fısıldadı: "Anne..." "Hayır," dedim. "Eğer üç aydır benim geçmişimi taşıyorsa, ben de üç dakika bekleyebilirim."
Can kahverengi deri bir çanta ile döndü ve onu bir sunu gibi yemek masamın üzerine koydu. İçinde mektuplar, fotoğraflar ve üzerinde ismimin yazılı olduğu eski bir zarf vardı. "Git al onu." İlk fotoğraf mezuniyetten kalmaydı. Mert ve ben gümüş süslerin altında duruyorduk. Ben kırmızı elbisemleydim, o ise yamuk papyonuyla. Eli belimdeydi. Onun sesini sanki mutfaktaymış gibi duydum. "Gülümse Emel. Bir gün bunu çocuklarımıza göstereceğiz." Parmaklarımı ağzıma bastırdım. Can katlanmış bir mektup çıkardı. "Babam altı ay önce öldü. Bunu sana bıraktı. Seni bulmam için bana yemin ettirdi. Uzun süre aradım ama zordu çünkü soyadın değişmişti ve babam sadece gençlik soyadını biliyordu." İlk fotoğraf mezuniyetten kalmaydı.
Can duraksadı. "O albümdeki fotoğrafı gördüğümde Lale'ye hemen söylemeliydim. Seni bulmak için onu kullandığımı düşünmesinden korktum." "Kullandın mı?" diye sordu kızım. "Hayır," dedi. "Gerçeği bilmeden önce seni sevmiştim." Mektuba baktım. "Oku onu," diye fısıldadı Lale. Açtım. "Gerçeği bilmeden önce seni sevmiştim."
"Emel'im, Eğer bu sana ulaşırsa, oğlum benim yapamadığımı yapmış demektir. Mezuniyet gecesi seni terk etmedim. Dans bittikten sonra, söz verdiğim gibi evine geldim. Annen beni kapıda karşıladı. Elinde senin madalyonun vardı. Bana 'aklının başına geldiğini' söyledi. Benimle olduğun için utandığını ve eğer seni kalman için yeterince seviyorsam seni aşağı çekeceğimi (hayatını karartacağımı) söyledi. Önce ona inanmadım. Sonra bana o madalyonu verdi." "Seni terk etmedim."
"Hayır," diye fısıldadım. Lale kolunu omzuma attı. Okumaya devam ettim.
"Sana yazdım Emel. Önce her hafta. Sonra her ay. Mektuplar ya açılmadan geri geldi ya da hiç gelmedi. Yıllar sonra eski evine gittim. Bir komşu taşındığını söyledi. Benden nefret ettiğini düşündüm. "Sana yazdım Emel." Daha çok çabalamalıydım. Taşıdığım tek pişmanlık bu. Seni sevmek değil. Asla bu değil. Eğer herhangi bir şeyi affedebilirsen, bir kadının kontrol merakını 'iyilik' diye pazarlamasına inanacak kadar saf olan o genci affet. Madalyonun hala bende. Onu sakladım çünkü o, her şey mahvolmadan önceki bir gece beni seçtiğinin kanıtıydı. Senin, Mert."
Dizlerimin bağı çözülmeden oturdum. Ben telefonumu kapıp numarayı çevirirken Lale gözyaşlarını siliyordu. "Daha çok çabalamalıydım." "Kimi arıyorsun anne?" "Annemi." Gülten hanım dördüncü çalışta açtı. "Emel? Saat geç oldu. Neden arıyorsun?" "Mert beni terk mi etti, yoksa sen mi buna sebep oldun?" Sessizlik. "Bu telefonda konuşulacak bir konu değil," dedi. "Güzel. Yarın sabah yanındayım." "Emel? Saat geç oldu. Neden arıyorsun?"
Ertesi sabah içeri bir yanımda Lale, diğer yanımda Can ile girdim. Kız kardeşim Aynur oradaydı, kahve fincanı ağzına giderken donup kalmıştı. "Emel?" diye sordu Aynur. "Neler oluyor?" Madalyonu annemin önündeki masaya koydum. Yüz ifadesi sadece bir saniyeliğine değişti ama ben o anı yakaladım. "Mert beni terk mi etti?" diye sordum. "Yoksa sen mi yaptın?" Annem ellerini birleştirdi. "Her annenin yapacağı şeyi yaptım." "Neler oluyor?" "Hayır," dedi Lale. "Sen sadece kontrol sahibi olmak için gerekeni yaptın." Gülten’in gözleri kısıldı. "Sen küçüksün kızım. Dünyanın halinden anlamazsın." "Yalan söylemenin ne olduğunu gayet iyi anlıyorum anneanne." Sesimi sabit tutmaya çalıştım. "Ona onu istemediğimi mi söyledin?" "Hiçbir şeyi yoktu," dedi annem. "Geleceği yoktu. Ailesi aile değildi. Senin ise önünde parlak bir gelecek vardı." "Benim geleceğim oydu." "On yedi yaşındaydın ve hayal dünyasında yaşıyordun." "Dünyanın halinden anlamazsın." "Ve sen benim annemdin. Arkamdan iş çevirmek yerine benimle konuşman gerekiyordu." Aynur titreyen elleriyle kahvesini masaya bıraktı. "Bunca yıl," dedi annemize bakarak. "Emel'in onun tarafından terk edildiğine inanmasına izin mi verdin?" "Aylar boyunca posta kutusunu bekledim," dedim. "Mektuplara benden önce ulaştın, değil mi?" Gülten çenesini dikti. "Yapılması gerekeni yaptım." Aynur ayağa kalktı. "Hayır. İstediğin şeyi yaptın ve sonra bize bunun 'bilgelik' olduğunu yutturdun." Hayatımda ilk kez annem odaya göz gezdirip yanında duracak tek bir kişi bile bulamadı. "Ve sen benim annemdin." Can öne çıktı. "Babam, Emel'in onu reddettiğine inanarak öldü." Madalyonu elime aldım. "Beni kalp kırıklığından kurtarmadın. Onu bana kendi ellerinle verdin ve bunun adına 'büyümek' dedin." Sonra onun gözlerinin içine baktım. "Ve Lale’nin düğününde oturup aileyi bir arada tutan kadın gibi gülümsene izin vermeyeceğim. Mert'in kalbimi kırdığına inanan herkese gerçeği anlatana kadar o düğüne gelemezsin."
Dışarıda, otoparkın yakınında Lale durdu. "Seninle gelecek ay evlenemem," dedi. Madalyonu aldım. Can, gözleri dolarak başını salladı. "Anlıyorum." Hala elini tutuyordu ama sesi yumuşamadı. "Seni seviyorum ama evliliğimize üç aylık bir yalanın önemli olmadığını varsayarak başlayamam. Ve annemden, kırk yıl önce alması gereken bir gerçeğin yasını tutarken düğün fotoğraflarında gülümsemesini isteyemem." Can'a baktım. "Bize daha erken söylemeliydin." "Biliyorum." "Ama Gülten’in seçimleri senin suçun değil." "Bize daha erken söylemeliydin."
