Kırk bir yaşında anne oldum; birçok insanın artık çok geç kaldığımı söylemeye başladığı bir yaşta. Ama bana göre oğlum hiç de geç gelmemişti. Tam da kalbimin ona en çok ihtiyaç duyduğu anda gelmişti. Yıllarca, endişe maskesi ardına gizlenmiş yorumlar duydum: “Artık yaşın geçti”, “Belki de kısmetin böyleymiş”, “Bunu kabullenmelisin.” Nazikçe gülümserdim ama her bir kelime içimde sessiz bir sızı bırakırdı. Hamile olduğumu öğrendiğim gün, banyonun zemininde oturmuş, elimdeki testi tutarken korku ve içime sığmayan bir neşe karışımıyla ağlamıştım. Kırk bir yaşındayım; vücudum yorgun hissediyordu, evliliğim mesafeli bir hâl almıştı ve kocam Ahmet, geçen her günle birlikte benden daha da uzaklaşıyor gibiydi.Yine de bunun bizi birbirimize yakınlaştıracağını umuyordum. Sesim titreyerek, “Baba oluyorsun,” dedim ona. Gülümsedi ama tam değil. “Bu yaşta mı…” diye mırıldandı. Bu şüpheyi görmezden gelmeyi seçtim. Çünkü bir şeyi yeterince derinden arzuladığınızda, bazen uyarı işaretlerini görmeyi reddedersiniz. Hamilelik zordu. Bitmek bilmeyen kontroller, bitkinlik, uykusuz geceler. Bazı günler yürümek bile bir yük gibi geliyordu. Ancak oğlum her tekmelediğinde, gücümün yerine geldiğini hissediyordum. Bu sırada Ahmet, yavaş yavaş hayatımızdan silinmeye başladı. Önce toplantılar çıktı. Sonra iş gezileri. Sonra ise sessizlik. Oğlum doğduğunda adını Mert koydum. Küçücüktü ama güçlüydü; olması gerekenden daha bilge bakan gözleri vardı. Onu kucağıma aldığımda, geçmişteki tüm acılarımın güçlü bir şeye, sevgiye dönüştüğünü hissettim. Ahmet hastaneye geç geldi. Kusursuz görünüyordu; tertemiz bir gömlek, yeni bir parfüm... ama o ana tamamen yabancıydı. “Çok güzelmiş,” dedi. “Oğlumuz” değil. Sadece… “güzel.” Sanki uzak bir şeye bakıyor gibiydi. Sessiz kaldım. İçten içe zaten biliyordum. Üç ay sonra gitti. Gözyaşı yok. Özür yok. Sadece bir valiz ve basit bir cümle: “Artık böyle yaşayamam. Yeni bir başlangıca ihtiyacım var.” “Başka biriyle mi?” diye sordum sessizce. İnkâr etmedi. Onu zaten görmüştüm; genç, henüz on sekizinde, tam olarak anlamadığı bir hayata gülümseyen bir kız. “Oğlunu da mı terk ediyorsun?” diye sordum. “Para gönderirim,” diye cevap verdi. İşte her şeyin bittiği an oydu. Gittiği için değil. Varlığını göstermek yerine, babalık yapmak yerine parayı seçtiği için. Sonraki yıllar hayatımın en zor yıllarıydı. Vücudunuzun zaten yorgun düştüğü bir yaşta tek başınıza çocuk büyütmek, kimsenin görmediği bir güç gerektiriyor. Evde çalıştım; Mert yanımda uyurken dikiş diktim, yemek yaptım, başka çocuklara baktım. Bazı günler onun bitirmediği yemekleri yedim. Bazı geceler onu uyandırmamak için sessizce ağladım. Ama babası hakkında asla kötü konuşmadım. Ahmet iyiliği hak ettiği için değil. Mert huzuru hak ettiği için. Onu sorduğunda, “Baban çok uzaklarda,” derdim. Onu sevip sevmediğini sorduğunda ise şöyle cevap verirdim: “Bu, bir gün anlayacağın bir şey.” Ahmet ara sıra görünürdü; doğum günlerinde, bayramlarda, sosyal medya için hızlıca çekilen fotoğraflarda.
