Kırk Dört Yıllık Evlilik ve Yüzme Dersi Yalanı

Bir hafta sonra çocuklarla aile toplantısı yaptık. En küçüğümüz, ‘Annemizle babamızın yeniden bir araya gelmesini istiyoruz,’ diye başladı. Torunlarımızın bile bir şeyler duyduğunu anlattı.

‘Babanızı sevmeyi bırakmak zorunda değilsiniz,’ dedim. ‘Ama benim yerime karar veremezsiniz. Kırk dört yıl yaşamış olmak, kalan yıllarımı da aynı biçimde geçirmeye mecbur olduğum anlamına gelmiyor.’

Ortanca oğlum, Nihat'ın yıllardır evde hiçbir iş yapmadığını bildiğini söyledi. Gelinimse babalarının kendi çamaşırını yıkarken iki kez makineyi durdurduğunu anlattı. Hepimiz kısa bir an güldük. Sonra mesele yeniden ağırlaştı.

Büyük oğlum, ‘Babam hata yaptı ama sizi kaybetmekten korkuyor,’ dedi.

‘Ben de kendimi kaybetmekten korkuyorum,’ diye karşılık verdim.

Toplantıdan sonra Servin'le yürüyüşe çıktık. Bana Nihat'tan yine mesaj geldiğini söyledi. Mesajları göstermeye girişmedi. ‘Sana kanıt sunmak zorunda hissetmek istemiyorum. Dostluğumuz bir adamın telefonuna bağlı olmasın,’ dedi.

Haklıydı. Ondan artık Nihat'la ilgili haber taşımamasını istedim. İlişkimizin, kocamın yaptıkları etrafında dönmesini istemiyordum. O da kabul etti. İlk defa birlikte ondan söz etmeden uzun uzun yürüdük. Servin torunlarından, yıllarca ertelediği resim kursundan bahsetti. Ben de gençken öğretmen olmayı hayal ettiğimi anlattım.

Dans kursunun üçüncü haftasında Nihat bizi çıkışta bekliyordu. Elinde iki ayrı çiçek buketi vardı. Servin gerildi. Nihat önce bana, sonra ona baktı. ‘İkinizden de özür dilemek istiyorum,’ dedi.

Servin çiçeği kabul etmedi. ‘Benden özür dilemen beni yeniden hayatına alacağım anlamına gelmez.’

Ben de buketi almadım. ‘Bu özrü duyduk. Şimdi bize düşünmek için alan bırak.’

O gün Nihat ilk kez arkamızdan gelmedi. Sonradan öğrendim ki oğlumun evinde geçirdiği günlerde yemek yapmayı öğrenmeye başlamış, mahalledeki yaşlılar merkezine kayıt olmuş. Bunu benim için yapıp yapmadığını bilmiyordum. Zaten bilmek zorunda da değildim.

Bir avukatla görüşüp mal varlığımızı, ortak birikimleri ve olası ayrılıkta haklarımızı öğrendim. Uzun evliliğin ardından böyle bir adım atmak tuhaftı. Masadan kalkarken avukat, ‘Kararı bugün vermeniz gerekmiyor,’ dedi. O cümle içimi rahatlattı.

Aylar geçtikçe kendi evimde bambaşka alışkanlıklar edindim. Eskiden televizyonu hep Nihat'ın sevdiği kanala açardık. Şimdi akşamları müzik dinledim. Yıllardır kullanılmayan dikiş makinesini tamir ettirdim. Torunuma perde diktim. Bir pazar sabahı erkenden vapura bindim ve hiç kimseye haber vermeden sahilde kahvaltı yaptım.

Bir gün Nihat tekrar geldi. Bu kez ne albüm getirdi ne çiçek. ‘Ne karar verirsen kabul edeceğim,’ dedi. ‘Ama yıllardır sana nasıl davrandığımı şimdi görüyorum. Senden yalnızca affını istemekle hakkımı ödemiş olmuyorum.’

Sözlerinin samimi olup olmadığını zaman gösterebilirdi. Benim kararım ise olgunlaşmıştı. ‘Sana kin tutmak istemiyorum,’ dedim. ‘Ama aynı evliliğe dönmek de istemiyorum. Ayrılalım.’

Gözleri doldu. Bir süre sandalyesinde oturdu. Sonra başını salladı. ‘Anlıyorum.’ Bu kez beni suçlamadı.

Boşanma işlemleri sakin yürüdü. Çocuklarımızla ilişkimiz sürdü; aile yemeklerinde aynı masaya oturabilecek kadar mesafeli, birbirimize yalan söylemeyecek kadar açık olmayı öğrendik. Nihat kendi evine yerleşti. Yeni hayatına alışmakta zorlandı ama bunun yükünü bana bırakmadı.

Servin'le ilkbaharda küçük bir geziye çıktık. Sahilde çay içerken, ‘Korktuğun şey oldu mu?’ diye sordu.

‘Hangisi?’

‘Nihat yüzünden beni kaybetmek.’

Gülümsedim. ‘Hayır. Onu affetmekle onunla yaşamak arasında fark olduğunu öğrendim. Senden de kendimden de vazgeçmedim.’

Bir sabah eski evlilik fotoğraflarını düzenlerken düğünümüzde annemin bana yazdığı küçük notu buldum. ‘Mutluluğunu birinin eline bırakma,’ diyordu. O güne kadar bu öğüdü hayatımızın zor dönemlerinde sabretmek olarak anlamıştım. İlk kez başka bir anlamı olabileceğini düşündüm. Çocukların büyümesi, borçların ödenmesi, evin tamiri için verdiğim bütün emeğin yanında kendi isteklerim hep küçük kalmıştı. Bir akşam tiyatroya gitmek istemiştim, Nihat maç izlemeyi tercih edince bilet almamıştım. Servin'i tanıdıktan sonra aynı oyunun yeni gösterimine gittik. Perde kapandığında yanımda kahkahalarla gülen bir arkadaşım vardı. O gece geçmişten bir parça geri aldığımı hissettim.

Oğlumla yaptığım son konuşma da değişmişti. Başta babasını eve almam için her fırsatta beni sıkıştırıyordu. Bir gün ona, ‘Kendi kızın büyüdüğünde böyle bir evlilik yaşasa ona ne önerirdin?’ diye sordum. Uzun süre cevap veremedi. Sonra başını eğdi ve ‘Kendisine saygı duyulan bir yerde yaşamasını isterdim,’ dedi. O anda annesinin de aynı hakkı olduğunu anladı. Artık bizi barıştırmak için aramıyor, ikimizle ayrı ayrı vakit geçiriyordu. Aile bağlarının yalnızca aynı çatı altında kalmakla sürmediğini hepimiz öğreniyorduk.

Servin'e arkadaşlığımızla ilgili sınırlarımı söylediğimde çok sevindi. ‘Kimsenin eski hikâyesinde bir rol oynamak istemiyorum,’ dedi. Birbirimize güvenmek için Nihat'ın mesajlarını karşılaştırmamız gerekmiyordu. Ona resim kursuna gitmek için cesaret verdiğimde benden yaptığı ilk suluboyayı saklamamı istedi. Çerçeveleyip mutfağıma astım. Bu kez duvarda bir adamın verdiği söz değil, iki kadının birbirine gösterdiği saygı vardı.

Servin kahkahalarla güldü. Ben de güldüm. O anda anladım ki kırk dört yıllık evliliğimin bitmesi bütün geçmişimi inkâr etmek değildi. Geçmiş yerinde duruyordu; ama geleceğimin kapısını açacak anahtar artık benim elimdeydi.