KIZIM ÜÇ YIL ÖNCE TOROSLAR’DA KAYBOLDU

Ve o gençler, kızımın üç yıldır o mağarada asla yalnız olmadığını öğrenmek üzereydi.

Mağaranın derinliklerinden gelen ayak sesleri yaklaşırken İlkyaz, bileğini tuttuğu genci kendisine doğru çekti.

'Işıkları kapatın!' diye fısıldadı. 'Sizi görürse buradan çıkamazsınız.'

Dört gençten en büyüğü olan Burak, arkadaşlarına fenerlerini indirmelerini işaret etti.

Ama geç kalmışlardı.

Karanlık koridorun ucunda iri yapılı bir adam belirdi. Üzerinde kalın bir iş montu, başında madenci lambası vardı.

Elindeki metal bastonu yere her vuruşunda mağara duvarları yankılanıyordu.

'İlkyaz!' diye bağırdı. 'Yanındaki kim?'

Kızım ayağa kalktı.

'Yolunu kaybetmişler, Salih amca. Çıkış arıyorlar.'

Adam birkaç saniye gençleri süzdü.

Sonra bastonunu kaldırıp dar tüneli gösterdi.

'Buraya kimse izinsiz giremez.'

Burak cebindeki telefonun kayıt yaptığını umarak bir adım geri çekildi.

'Biz sadece mağara araştırması yapıyoruz. Arkadaşımız yaralandı, dışarı çıkmamız gerek.'

Adam yaklaşınca İlkyaz birden araya girdi.

'Ben götürürüm onları.'

Salih'in yüzü sertleşti.

'Sen yerinden ayrılmayacaksın.'

Gençler o anda kızımın neden çıkmak istemediğini anlamaya başladı.