KIZIM YİRMİ YIL ÖNCE KAYBOLDU

‘Onun yirmi yıl önce nasıl ortadan kaybolduğunu açıklıyordu.’ Garajın ortasında duran mavi çocuk bisikletini görünce içimden geçen ilk düşünce buydu. Gidonuna pembe kurdele bağlamıştık. Sepetinde hâlâ Kahire'deki okulundan kalma küçük bir anahtarlık vardı. Duvar boyunca dizilmiş kutuların üstüne tarihler yazılmıştı. En eskisinin üzerinde, kızımın kaybolduğu salı gününün tarihi duruyordu.

Kutuya uzandım. İçinde Veda'nın okul defterleri, çocukluk fotoğrafları ve Rauf'un tanımadığım birine gönderdiği mektupların kopyaları vardı. Birini açtım. ‘Yola çıkış kesinleşti. Çocuk sana teslim edilecek. Annesi hiçbir şey bilmeyecek.’ Altındaki imza Rauf'undu. Bütün dünya çevremde dönmeye başladı.

Bir başka dosyanın üzerinde Arapça ve İspanyolca notlar vardı. Zorlukla okudum: ‘Geçici koruma başvurusu.’ Sayfaların arasında Veda'nın başka bir adla düzenlenmiş okul kayıtlarının fotokopileri bulunuyordu. Fotoğraftaki çocuk benim kızımdı. Büyümüş haliyle değil, kaybolduğu günlerdeki yüzüyle. Dizlerim titrerken kapı eşiğine tutundum.

Garajın dışından bir motor sesi geldi. Hemen telefonumu çıkardım. Belgelerin fotoğraflarını çekip güvendiğim meslektaşım İnci'ye gönderdim. ‘Buradayım. Adresi kaydet. Polisi ara,’ yazdım. Sonra kepengin kenarına geçtim. Araba yakında durdu, bir kapı kapandı. Ayak seslerini tanıdım. Rauf gelmişti.

‘Ayla?’ diye seslendi. Sesindeki şaşkınlık birkaç saniye içinde öfkeye dönüştü. ‘Buraya nasıl girdin?’ Elimde kızımızın defteriyle karşısına çıktım. ‘Veda nerede?’ Rauf cevap vermedi. Yüzüne ilk kez baktığımda, yıllardır birlikte yaşadığım adamı tanımıyordum.

‘Beni dinlemelisin,’ dedi. ‘Her şey göründüğü gibi değil.’ Elimdeki mektubu açıp imzasını gösterdim. ‘O gün onu sen gönderdin. Yirmi yıl bana yalan söyledin.’ Rauf garajın betonuna baktı. Sonra fısıldadı: ‘Evet.’ Tek kelimeyle geçmişim ikiye ayrıldı.

Rauf, Kahire'de çalıştığı derginin bir haber dosyası yüzünden tehdit aldığını anlattı. Kızımızın tehlikede olduğunu söyleyen mesajlar gelmişti. Yardım için görüştüğü bir tanıdığı, Veda'yı bir süreliğine güvenli bir aileye yerleştirmeyi önermişti. Fakat planı bana anlatmak yerine kendi başına karar vermişti. ‘Sana söyleseydim kabul etmezdin,’ dedi.

‘Elbette etmezdim!’ diye haykırdım. ‘Polise giderdik. Başka bir ülkeye taşınırdık. Birlikte karar verirdik!’ Rauf gözlerini kapattı. ‘Sonra bağlantımı kaybettim. Veda'yı götüren kişi ortadan kayboldu.’ Ona baktım. ‘Öyleyse neden yirmi yıl boyunca bana suçluymuşum gibi ağladın? Neden bu kutuları sakladın?’