Kocam, Almanca anlamadığımı sanıyordu

“Bayan Nora Blake ile mi görüşüyorum?” “Evet. Benim. Kimsiniz?” Kadın birkaç saniye sustu. “Ben Elise.” Elimdeki kahve fincanını masaya bıraktım. Elise. Felix’in beş aylık hamile olduğunu ailesine açıkladığı kadın. “Sanırım konuşmamız gereken bazı şeyler var,” dedi. Sesindeki gerginlik hemen fark ediliyordu. “Felix’in eşisiniz, değil mi?” “Evet.” Derin bir nefes aldı. “Öncelikle beni dinlemenizi istiyorum. Çünkü Felix’in size anlattıklarıyla bana anlattıkları birbirinden çok farklı.” Gözlerimi kapattım. İçimdeki son umut kırıntısı da o an kayboldu. “Ne söylemek istiyorsunuz?” “Felix bana boşanmak üzere olduğunuzu söyledi. Hatta evliliğinizin aylardır sadece kâğıt üzerinde devam ettiğini anlattı. Sizin de başka biriyle hayat kurmak istediğinizi söyledi.” Acı acı gülümsedim. On yıl. On yıl boyunca aynı yatağı paylaştığım adam, başka bir kadına benim çoktan hayatından çıktığımı anlatmıştı. “Peki, hamileliğinizden haberi ne zamandır var?” “Beş aydır.” Tam olarak kayınvalidesinin söylediği süre. “Ve bu bebek için ne planlıyor?” Elise’in sesi titredi. “İşte bunu öğrenmek istiyorum. Geçen hafta bana sizinle birlikte yaşayacağımızı söyledi. Çocuğa sizin bakacağınızı, benim de zamanla aileye alışacağımı anlattı.” Bir an konuşamadım. Ingrid’in yemek masasındaki gülümsemesi gözümün önüne geldi. Bu bebeği ona büyüttürmenin bir yolunu buluruz. Demek şaka yapmıyorlardı. Beni bir insan olarak değil, kendi planlarını gerçekleştirmek için kullanabilecekleri bir kadın olarak görüyorlardı. “Bunu neden kabul edeceğimi düşünmüş?” Elise sessizce ağladı. “Çünkü sizin çocuk sahibi olmayı çok istediğinizi söyledi. Hatta bir bebeğe bakabilmek için her şeyi yapacağınızı anlattı.” Telefonu daha sıkı tuttum. Altı yıl boyunca hastane koridorlarında beklemiştim. Altı yıl boyunca her ay umutlanmıştım. Felix’in elimi tutup bir gün anne olacağımı söylediği geceleri hatırladım. Meğer o, benim en büyük hayalimi bile kendi çıkarı için kullanmıştı. “Elise, benimle yüz yüze görüşür müsünüz?” “Evet. Zaten bu yüzden aradım.” “Bir şey daha soracağım. Felix’in sizinle ilgili anlattığı her şeyi kanıtlayabilir misiniz?” “Mesajları var. Ses kayıtları da var. Hatta bana sizinle ilgili bir belge gösterdi.” “Nasıl bir belge?” “Evin tapusuyla ilgiliydi. Sizin imzanız olduğunu söyledi.” Kaşlarımı çattım. Evimiz… Evliliğimizin ilk yıllarında birlikte satın aldığımız, taksitlerini yıllarca ödediğimiz ev. “Ne belgesi?” “Evin size ait olduğunu, boşanma sırasında sizin hiçbir hak talep etmeyeceğinizi gösteren bir belge olduğunu söyledi. Ama imzanızın gerçekten size ait olup olmadığını bilmiyorum.” Kalbim hızlandı. “Bana o belgenin fotoğrafını gönderin.” “Göndereceğim.” Telefon kapandığında uzun süre kıpırdayamadım. O gün ilk kez ağlamadım. Çünkü artık mesele yalnızca aldatılmak değildi. Beni yıllarca kandırmışlardı. Üstelik geleceğimi de elimden almaya hazırlanıyorlardı. Öğleden sonra bir avukatı aradım. Bana gönderilen mesajları, belgeleri ve banka kayıtlarını tek tek inceledi. Bir noktada gözlüğünü çıkardı. “Nora Hanım, aceleyle hiçbir belge imzalamayın. Özellikle evinizle ilgili olanları.” “Bir şey daha var.” Çantamdan defterimi çıkardım. “Eşimin geçen yıl yaptığı iş seyahatlerinin tarihlerini yazdım. Bazılarının gerçek olmadığından şüpheleniyorum.” Avukatım başını salladı. “Banka hesaplarınızı da kontrol etmemiz gerekiyor.” O akşam eve döndüğümde Felix mutfakta oturuyordu. Önünde telefon, elinde kahve fincanı vardı. Beni görünce gülümsedi. “Canım, bugün daha iyi misin?” Eskiden bu soru içimi ısıtırdı. Şimdi midemi bulandırıyordu. “Biraz.” Yanıma geldi. Alnımdan öptü. “Annem seni merak etmiş. Pazar günü yine onlara gidelim. Sabine de gelecekmiş.” Başımı salladım. “Tabii.” Bana sarıldı. “Bu arada, bazı evraklar var. Yarın imzalaman gerekiyor.” Kalbim bir an duracak gibi oldu. “Ne evrakı?” “Evle ilgili birkaç düzenleme. Banka işleri. Sen anlamazsın, ben hallederim.” Gözlerinin içine baktım. “İmzalamadan önce okumak istiyorum.” Gülümsemesi kayboldu. “Nora, yine mi?” “Ne var?” “Her şeyi bu kadar zorlaştırma. Ben senin kocanım.” İşte o cümle… Yıllarca beni susturmak için kullanmıştı. Bu kez işe yaramadı. “Tamam Felix. Önce okuyacağım.” Yüzüme birkaç saniye baktı. Sonra omuz silkti. “Nasıl istersen.” Ertesi sabah Elise’in gönderdiği fotoğrafları avukatıma ilettim. İlk fotoğrafta Felix’in ona gönderdiği bir mesaj vardı. “Annem her şeyi ayarladı. Nora bebeği kendi çocuğu gibi büyütecek. Ona sadece doğru zamanda söylememiz gerekiyor.” İkinci mesaj daha da korkunçtu. “Nora’nın çocuk sahibi olamaması bizim avantajımız. Bunu ona bir fırsat gibi sunacağız.” Telefonu masaya bıraktım. Gözlerim dolmuştu. Ama ağlamadım. Bir başka mesajda Felix, annesine evin satışı için gerekli belgeleri hazırlattığını söylüyordu. Avukatım belgeyi büyüterek inceledi. “Nora Hanım, burada sizin adınıza atılmış bir imza var.” “Ben bunu imzalamadım.” “Bunu resmi olarak inceletmemiz gerekecek.” O anda on yıllık evliliğim boyunca bilmediğim başka bir şey daha olabileceğini anladım. Banka hesaplarını kontrol ettiğimizde, ortak birikim hesabımızdan son sekiz ay içinde düzenli para transferleri yapıldığını gördük. Paralar farklı bir hesaba gönderilmişti. Hesap Felix’in kontrolündeydi. Üstelik transfer açıklamalarında aynı kelime tekrar ediyordu: Elise. Avukatım sessizce ekrana baktı. “Bu paranın kaynağını ve nereye aktarıldığını araştıracağız.” O gün kendime bir söz verdim. Bir daha kimsenin beni cahil yerine koymasına izin vermeyecektim. Pazar akşamı Ingrid’in evine gittik. Aynı masa. Aynı tabaklar. Aynı insanlar. Felix kapıyı açarken belime sarıldı. “Gülümse biraz. Annem seni görünce mutlu olsun.” Gülümsedim. Ama bu kez neden gülümsediğimi bilmiyordu. Ingrid beni görünce yanağımdan öptü. “Canım Nora! Çok zayıflamışsın. Felix sana iyi bakmıyor mu?” Sabine kahkaha attı. “Belki de artık kendine bakmayı öğrenmesi gerekiyordur.” Felix Almanca bir şey söyledi. Üçü birlikte güldü. Ben de çorba kâsesini masaya bıraktım. Yemek ilerlerken Ingrid yine Almancaya geçti. “Elise gelecek hafta burada olacak. Artık bu işi bitirmemiz gerekiyor.” Felix başını salladı. “Nora’ya evrakları imzalatacağım. Sonra her şey daha kolay olacak.” Sabine kıkırdadı. “Ya kabul etmezse?” Ingrid omuz silkti. “On yıl boyunca ne söylediysek yaptı. Yine yapar.” O an çatalımı tabağın kenarına bıraktım. “Felix?” “Efendim, canım?” “Bana bir bardak su verir misin?” “Tabii.” Bana suyu uzattı. Bardağı aldım.