Kocam Beni ve 72 Yaşındaki Annemi Evin Bodrumuna Kilitleyip Ölüme Terk Etti

BÖLÜM 2 Koridorun sonunda çelik bir kapı vardı. Annem, duvardaki gizli paneli kullanarak kapıyı açtı. İçeri girdiğimde olduğum yerde kaldım. Karşımızda büyük bir kontrol odası bulunuyordu. Duvarlara yerleştirilmiş ekranlarda evimizin her köşesi görünüyordu. Salon, mutfak, merdivenler, bahçe ve yatak odaları… Ortada eski ahşap bir masa, çevresinde elektronik cihazlar, metal dolaplar ve yıllar önce hazırlanmış dosyalar vardı. Ben: “Anne… Burası ne?” Meryem: “Dedenin güvenlik odası. Burayı yetmişli yıllarda yaptırdı. Çünkü önemli insanların saklamak istediği bilgilere sahipti.” Annem monitörlerden birini açtı. Salonumuz görünüyordu. Kaan, koltukta oturuyordu. Yanında kırmızı elbiseli bir kadın vardı. Kadın ona yaklaştığında yüzünü gördüm. İdil. Teyzemin kızı. Çocukluğumuz birlikte geçmişti. İdil, Kaan’ın yanına oturup onu öptüğünde içimde bir şeylerin sessizce koptuğunu hissettim. Annem sesi açtı. Kaan: “Erdem yarın işlemleri tamamlayacak. Doksan beş milyon lira elimizde olacak.” İdil: “Peki Selin’le teyze?” Kaan: “Birkaç gün bodrumda kalırlar. Sonra kimse bize soru soramaz.” İdil’in gülüşünü duydum. Ben masanın kenarına tutundum. Ben: “Anne… Ne zamandır biliyorsun?” Meryem: “İlişkilerini altı ay önce öğrendim. Ama bu kadar ileri gideceklerini bilmiyordum.” Annem kontrol paneline döndü. Evin ışıklarını, kapı kilitlerini ve hoparlörlerini buradan yönetebildiğini gösterdi. Meryem: “Bizi savunmasız sandılar. Önce onların kendi sözleriyle yüzleşmelerini sağlayacağız. Sonra elimizdeki kanıtlarla polise gideceğiz.” Bir düğmeye bastı. Salondaki avize yanıp sönmeye başladı. Kaan ayağa fırladı. Ardından gizli hoparlörlerden kendi sesi duyuldu. Kaan’ın bodrumda bizi bırakmaya ilişkin sözleri bütün eve yayıldı. İdil korkuyla etrafına bakıyordu. Kaan ise bodrumun kapısına koştu. Kilidi açıp içeri girdi. Ama içeride kimse yoktu. Duvar yine tamamen kapanmıştı. Kaan: “İmkânsız… Buradan nasıl çıktılar?” Annem ekrana bakarak fısıldadı: Meryem: “Daha hiçbir şey görmedi.”Erdem’in işin içinde ne kadar süredir bulunduğu da ortaya çıktı. Soruşturma sırasında onun başka belgelerde de usulsüzlük yaptığı anlaşıldı. Daha sonra mahkeme tarafından dolandırıcılık ve belgede sahtecilik suçlarından on yıl hapis cezasına çarptırıldı. İdil ise Kaan aleyhine ifade verdi. Planın nasıl başladığını, evin satışından nasıl pay almayı düşündüklerini ve bodrumda yaşananları anlattı. İş birliği yapmış olması bütün sorumluluğunu ortadan kaldırmadı. Beş yıl hapis cezası aldı. Teyzem bunu asla affetmedi. Bir gün telefonla arayıp bana şöyle dedi: Teyzem: “Kızımın hayatını mahvettiniz.” Uzun süre cevap veremedim. Sonra sakin bir sesle konuştum. Ben: “Teyze, İdil’in kararlarını ben vermedim. Annemle birlikte yalnızca hayatta kalmaya çalıştık.” Telefon kapandı. O günden sonra teyzemle konuşmadık. Buna üzülmedim desem yalan olur. Çocukken aynı sofralarda oturduğumuz, bayramlarda birlikte olduğumuz insanların birbirinden böyle uzaklaşması kolay değildi. Ama İdil’e duyduğum güven de geri gelmedi. Kaan’ın durumu daha farklıydı. Yaşadıklarının ardından ağır bir ruhsal çöküntü geçirdi. Sürekli duvarların hareket ettiğini, kendisini birilerinin izlediğini söylüyordu. Uzmanlar tarafından değerlendirildi ve yargılanmaya elverişli olmadığına karar verilerek güvenlikli bir psikiyatri biriminde tedavi altına alındı. Ne kadar süre orada kalacağını bilmiyordum. Bazen aklıma eski günler geliyordu. Elinde çiçeklerle eve gelişini, anneme çay hazırlayışını, bana okulda günümün nasıl geçtiğini soruşunu hatırlıyordum. Sonra bodrum kapısının kapanış sesi kulağımda yeniden yankılanıyordu. İkisini aynı insana ait hatıralar olarak kabul etmek çok zordu. Dava süreci ilerlerken annemle birlikte evin gizli bölümlerini incelemeye başladık. Kontrol odasında gördüğüm şeyler buzdağının yalnızca görünen kısmıydı. Dedem yıllar içinde duvarların içine çeşitli geçitler, gizli dolaplar ve güvenlik sistemleri yerleştirmişti. Bazı cihazlar çok eskiydi. Bazıları ise annem tarafından yenilenmişti. Bir gün kontrol odasındaki metal dolaplardan birini incelerken anneme sordum: Ben: “Bütün bunları neden sakladın?” Annem uzun süre cevap vermedi. Sonra elindeki dosyayı kapattı. Meryem: “Baban ölmeden önce bana bir söz verdirdi.” Ben: “Nasıl bir söz?” Meryem: “Bu odanın ve içindeki bilgilerin bir gün yanlış insanların eline geçebileceğinden korkuyordu. Her şeyi ortadan kaldırmamı istedi.” Ben: “Ama kaldırmadın.” Meryem: “Hayır.” Annem penceresi olmayan odanın duvarlarına baktı. Meryem: “Deden, bazı sırların insanı koruyabileceğini söylerdi. Ben de bu evde yaşadıkça o sözleri unutamadım.” Ben: “Peki şimdi ne yapacağız?” Meryem: “Burayı koruyacağız. Ama kimsenin zarar görmesine yol açmadan kullanmayı da öğreneceğiz.” Sonraki haftalarda bodrumu onarttık. Eski duvarların bir kısmı yenilendi. Gizli geçidin girişi daha iyi saklandı. Kontrol odasındaki eski cihazların bir bölümü değiştirildi. Güç kaynakları, havalandırma ve kayıt sistemleri yenilendi. Dışarıdan bakıldığında bunlar sıradan bir ev tadilatıydı. Ama annemle ben, o duvarların içinde neler bulunduğunu biliyorduk. Bir öğleden sonra dedemin eski dosyalarını düzenliyordum. Metal bir çekmecenin en altında, sararmış bir zarf buldum. Üzerinde benim adım yazıyordu.

Diğer Tarifler