“Babanın ölmeden önce bıraktığı dosyayı hatırlıyor musun?” “Ne dosyası?” “İşte mesele bu. Senin görmemen için her şeyi yaptılar.” Hat kapandı. Tufan mutfaktan seslenirken telefonum elimde öylece kaldım. O gün işe gitmedim. Doğruca annemin yaşadığı eski mahalleye gittim. Yıllardır kapısından içeri girmediğim evin önünde dakikalarca bekledim. Sonunda zili çaldım. Kapıyı annem açtı. Saçları bembeyaz olmuştu. “Nilay?” diye fısıldadı. “Sana bir soru soracağım anne. Babam ölmeden önce bir dosya bıraktı mı?” Yüzündeki renk çekildi. “Kim söyledi bunu?” “Demek doğru.” Annem kapıyı kapatmak istedi. Elimi araya koydum. “Beni yıllarca hırsız diye bildin. Artık kaçmayacağım.” Gözleri doldu. Sonunda kenara çekilip içeri girmeme izin verdi. Mutfak masasının üzerine eski bir fotoğraf koydu. Babam, Şermin ve tanımadığım bir adam yan yana duruyordu. “Bu adam kim?” “Babanın ortağı, Vahit. Baban ölmeden iki hafta önce şirket hesaplarında usulsüzlük bulmuştu. Bütün kanıtları bir dosyada toplamıştı.” “Peki bana neden söylemediniz?” Annem ellerini birbirine kenetledi. “Çünkü cenazeden sonra Vahit geldi. Belgeleri polise verirsek seni suçlayacağını söyledi. Şirketin hesaplarında senin kimlik bilgilerinle açılmış bir hesap vardı.” Şaşkınlıkla geri çekildim. “Ben hiçbir hesap açmadım!” “Biliyorum,” dedi annem ağlayarak. “Ama o zaman bilmiyordum. Şermin de onun söylediklerine inandı. Sonra para kayboldu. Hepimiz senin aldığını düşündük.” “Beni neden dinlemedin?” Annem cevap veremedi. Tam o sırada kapı sertçe çalındı. Şermin içeri girdi. Beni görünce durdu. “Onu buraya sen mi çağırdın?” diye sordu anneme. “Hayır,” dedim. “Kendi geldim. Şimdi bana gerçeği anlatacaksın.” Şermin sandalyeye çöktü. “Babamın dosyasını dokuz yıl önce Vahit'in elinden almaya çalıştım. Başaramadım. Geçen ay eski muhasebecisi bana ulaştı. Belgelerin bir kopyasını saklamış.” “Peki Tufan?” “Senin adını temizlemek için onunla temasa geçtim. Bir avukat buldu, dosyaları inceletti. Ama Vahit haber aldı. Bizi tehdit etmeye başladı.” “Bu yüzden mi Tufan izin aldı?” Şermin başını salladı. “Geçen hafta birisi muhasebeciyi takip etmiş. Tufan belgelerin kaybolmaması için onun yanında kaldı. Sana söylemek istedi. Ben engelledim.” İçimdeki öfke kabardı. “Sen benim hayatımdan dokuz yıl çaldın. Şimdi de kocamla arama girdin. Buna hakkın yoktu!” “Biliyorum,” dedi. “Haklı olduğunu söylemeye gelmedim. Bu defa kaçmayacağım.” O anda telefonum çaldı. Arayan Tufan'dı. “Nilay, annenin evinde misin?” “Evet. Her şeyi öğrendim.” “Oradan hemen çıkın. Vahit belgelerin annenizde olduğunu sanıyor. Eve adam göndermiş.” Dışarıdan bir motor sesi geldi. Perdeden baktığımda siyah bir otomobil sokağın köşesinde durmuştu. İçinden iki adam indi. Şermin kapıyı kilitledi. Annem korkuyla koluma yapıştı. “Polisi aradım,” dedi Tufan. “Konumunuzu verdim. Sakın kapıyı açmayın.” Adamlardan biri zile bastı. Sonra kapıya yumruğunu vurdu. “Hanımefendi, bir yanlış anlaşılma var. Konuşmamız gerekiyor!” Cevap vermedik. Birkaç saniye sonra kilitle uğraşıldığını duyduk. Şermin mutfak kapısından arka bahçeye çıkabileceğimizi söyledi. Annemi destekleyerek yürütmeye başladık. Tam bahçeye adım attığımızda duvarın öbür yanında bir gölge belirdi. Geri çekildik. Kaçacak yerimiz kalmamıştı. Sonra sokaktan siren sesleri yükseldi. Bahçedeki adam kaçmaya çalıştı. Kapının önündekiler de arabalarına yöneldi, fakat polis yolu kapatmıştı. Tufan koşarak bahçeye girdi. Beni görünce durdu. “İyi misin?” “İyiyim,” dedim. “Ama sana soracak çok şeyim var.” Başını eğdi. “Biliyorum.” Polislerden biri siyah otomobilin bagajından boş dosya çantaları ve üzerinde annemin adresi yazılı bir kâğıt çıkardıklarını söyledi. Annemin elleri yeniden titremeye başladı. Şermin'in anlattıkları birden daha ağır bir anlam kazanmıştı: O dokuz yıl boyunca sustukça yalnızca beni kaybetmemiş, bizi tehdit eden adamın cesaretlenmesine de izin vermişti. Tufan koridorda yanıma geldiğinde ona sarılmadım. “Neden beni bir kere bile arayıp gerçeği söylemedin?” dedim. Cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı. Babamın eski el yazısıyla yazılmış bir nottu: “Nilay'ın bu hesapla hiçbir ilgisi yok. Kızımı koruyun.” Notun altında tarih vardı; ölümünden üç gün öncesi. Kâğıdı tutarken dizlerimin bağı çözüldü. Yıllar boyunca babamın bile benden kuşkulanarak öldüğünü sanmıştım. Oysa son günlerinde benim adımı temize çıkarmaya çalışmıştı. Gözyaşlarım kâğıdın üzerine düştü. “Bunu neden şimdi görüyorum?” diye sordum. “Orijinali Vahit'teymiş,” dedi Tufan. “Muhasebeci fotoğrafını buldu. Sana kanıt olmadan umut vermekten korktum.” “Benim neyi kaldırabileceğime sen karar veremezsin,” dedim. Hak verdi. İlk kez kendini savunmaya çalışmadı. Karakolda saatlerce ifade verdik. Şermin, muhasebecinin verdiği belgeleri teslim etti. Tufan'ın tuttuğu avukat, dokuz yıl önce benim adıma açılan hesabın sahte imzayla düzenlendiğini gösteren bilirkişi raporunu sundu. Vahit'in şirketten para aktardığını gösteren kayıtlar da dosyadaydı. Soruşturma aylar sürdü. Vahit ve birlikte hareket ettiği kişiler hakkında dava açıldı. Mahkeme, sahte belgeleri ve para transferlerini değerlendirerek suçlular hakkında mahkûmiyet kararı verdi. Yıllardır üzerime yapışan hırsızlık suçlamasının temelsiz olduğu resmen ortaya çıktı. Bu süre boyunca Şermin iki kez kapıma geldi. İlkinde onu içeri almadım. İkincisinde kapının önüne bir kutu bıraktı. İçinde çocukken birlikte çekildiğimiz fotoğraflar ve kısa bir mektup vardı. “Beni hemen affetmeni istemiyorum,” yazmıştı. “Sadece bir gün, korktuğum için yaptıklarımı korkusuzca anlatabileceğim bir fırsat istiyorum.” Mektubu defalarca okudum. Aramızdaki bağın yeniden kurulması için bir özürden fazlasına ihtiyacımız vardı. Şermin bunu anlamış olmalıydı; çünkü bir daha beni zorlamadı. Duruşmalarda bildiklerini saklamadan anlattı, yanlış ifadelerini düzeltti ve attığı her imzanın sorumluluğunu aldı. Ama bir mahkeme kararı her yarayı iyileştirmiyordu. Bir akşam Tufan'la mutfakta karşılıklı oturduk. Aramızda, o gün ona götüremediğim ilaç kutusu duruyordu. “Beni korumak istediğini biliyorum,” dedim. “Ama bunu yaparken bana yalan söyledin.” “Şermin, gerçeği öğrenirsen yine hayal kırıklığına uğrayacağından korktu. Ben de doğru zamanı bekledim.” “Doğru zaman, her akşam yüzüme bakıp yalan söylediğin zaman mıydı?” Gözlerini kaçırmadı. “Hayır. Hata yaptım. Seni korumakla senin adına karar vermeyi birbirine karıştırdım.” İlk kez gerçekten konuşuyorduk. “Bir daha benim hayatımla ilgili gerçeği benden saklama,” dedim. “Kötü haberleri de birlikte karşılamalıyız.” “Elimden geleni değil, gerekeni yapacağım,” diye cevap verdi. Şermin'le barışmamız daha uzun sürdü. Annem defalarca özür diledi. Onları affetmek için kendime zaman tanıdım. Çünkü sevgi, insanın incindiğini inkâr etmesi demek değildi. Bir yıl sonra babamın mezarını ziyaret ettik. İlk defa annem, Şermin ve ben aynı yerde kavga etmeden yan yana durduk. Mezar taşının önüne beyaz karanfiller bıraktım. “Baba,” diye fısıldadım, “ben hiçbir şey çalmadım. Keşke bunu sen de duyabilseydin.” Tufan elimi tuttu. Bu kez elini geri çekmedim. O gün şunu anladım: Bir aileyi ayakta tutan şey sırların sonsuza kadar saklanması değil, gerçek ortaya çıktığında herkesin kendi hatasının sorumluluğunu üstlenmesiydi. Dokuz yıl boyunca adımı temize çıkaracak bir cevap beklemiştim. Oysa en büyük kazanımım, suçsuz olduğumun kanıtlanması kadar, bundan sonra kendi sesimi susturmamaya karar vermemdi. Eve dönerken Tufan bana dönüp “Yarın işe birlikte kahve içerek başlayalım mı?” diye sordu. Gülümsedim. “Olur,” dedim. “Ama bu kez gerçekten nereye gittiğini bileceğim.”
