Kapıyı açmadan önce bir an durup gözlerimin loşluğa alışmasını bekledim. Sonra ışığı yaktım. Elimdeki kutu yere düştü. Karşımda küçük bir oturma odası vardı. Bir yatağın üzerine gri örtü serilmişti. Kapının arkasında bir kadın paltosu, yerde de iki farklı numara terlik duruyordu. Sehpanın üzerindeki lavanta kokulu mumun fitili kararmıştı.
Tayfun, bu kapının arkasını yıllarca bana içi araba malzemesi dolu bir garaj olarak anlatmıştı. Bir keresinde, rafları birlikte ayıklamayı teklif ettiğimde dirseğime hafifçe dokunup beni mutfağa çevirmişti. Yerde yağ lekesi olduğunu, ayağımın kayabileceğini söylemişti. Ben de mutfak sandalyesine oturup o işini bitirene kadar çay içmiştim.
Garaj kapısının altından zaman zaman hafif bir müzik duyulurdu. Tayfun, rafları düzenlerken radyoyu açtığını söylerdi. Bir gece, ses saatlerce sürünce yanına gitmeyi düşünmüştüm. Sonra ona karışmadan yatağa geçmiştim. Şimdi yatağın yanında duran küçük hoparlörü görünce o akşamı hatırladım. Tayfun eve geç geldiğinde bahçede ikinci bir arabanın kapısını kapatır gibi sesler de duymuştum. Her birini tek başına açıklamak kolaydı. Birlikte düşünmek aklıma gelmemişti.
Duvarın dibindeki rafta küçük fotoğraf çerçeveleri vardı. İlkinde Tayfun deniz kenarında, elinde iki kahveyle durmuştu. Yanındaki kadın onun omzuna yaslanmıştı. İkinci karede aynı kadın süslü bir ağacın önündeydi. Üçüncüsünde Tayfun'un üzerinde, ona doğum gününde aldığım mavi gömlek vardı. İkisinin de baktığı yöne, fotoğrafı kim çekmiş olabilir diye düşündüğümü hatırlıyorum. O an aklım, cevabını kaldırabileceğim en küçük soruya tutunmuştu.
Sehpanın üzerinde bir zarf duruyordu. Gönderildiği adres bizim evdi. Üzerinde Dicle Yalçın yazıyordu. İsmi sesli okumadım. Telefonumu çıkardım ve ameliyat günü beni hastaneye götüren arkadaşım İdil'i aradım.
“Geri gelebilir misin?” dedim. “Garajdayım.”
İdil bir şeyler sordu. Sadece gelmesini söyledim. Telefonu kapatınca evin mutfağına döndüm. O gün ilk kez dolapların rengini görüp sevinmiştim. Şimdi bakınca, duvarın öte tarafında kaç akşam oturulduğunu düşünüyordum. Dicle'nin kahvesini nerede içtiğini, paltosunu asarken benim sesimi duyup duymadığını merak ettim.
İdil geldiğinde garajın kapısını açık bıraktım. İçeriye girip rafı, yatağı, paltoyu sırayla gördü. Bir süre konuşmadı. Sonra birlikte, odanın ne zamandır kullanıldığını anlayabileceğimiz bir belge aramayı önerdi. Çekmeceden çıkan faturalara göre Tayfun garajı yıllar önce çalışma odasına çevirmişti. İkinci bir kişinin burada yaşamaya başlaması daha yeniydi. Mobilya teslimatları, posta zarfları ve duvardaki yeni anahtar, son birkaç aya işaret ediyordu.
Faturaların altında eski bir dosya buldum. Tayfun'un iş yerinin adını taşıyan kâğıtlara, burada kaç gün çalıştığını not ettiği küçük bir takvim iliştirilmişti. Son aylarda o takvimin üzerine, kendine kahve almaktan elektrik faturasını ödemeye kadar gündelik işler yazılmıştı. Başka bir sayfada iki kişilik bir alışveriş listesi duruyordu. Tayfun kahvaltıda her zaman aynı zeytini isterdi. Kâğıtta aynı markayı görünce birkaç saniye listeyi elimden bırakamadım. Bir evin içinde bildiğim en küçük alışkanlığın öteki evde de sürmesi, fotoğraflardan daha fazla canımı yaktı.
Bir çekmecede, Tayfun'a yazılmış el yazısı bir not bulduk. Dicle, annesinin ameliyatı için şehir dışına gittiğini ve pazar akşamı döneceğini yazmıştı. Son satırlarda, “Senin için de zor olduğunu biliyorum,” diyordu. Tayfun ona uzun süredir ayrı yaşadığımızı, benim durumumun kötüleştiğini ve yakında bir bakım evine yerleşeceğimi anlatmıştı. Dicle, o zamana kadar görünmemek için verdiği sözü tutuyordu.
Notun sonundaki tarihe yeniden baktım. O gün Tayfun'la kahvaltı etmiş, kızarmış ekmeği benim için ikiye böldüğünde teşekkür etmiştim. Aynı gün bir başkasına benim artık kendi evimde yaşayamayacağımı söylemişti. Görme yetimi kaybetmeye başladığımda en çok düşmekten korkmuştum. Şimdi korktuğum şey, kendi hayatımla ilgili kararların ne zamandır benim dışımda konuşulduğuydu.
İdil'in getirdiği suyu içtim. Biraz sonra fotoğrafların, notun ve faturaların kopyasını aldık. Kendi telefonumdan ortak hesabımızı açtım. Uzun süredir düzenli küçük tutarlar başka bir hesaba aktarılmıştı. Tarihleri tek tek okurken bazılarını anımsadım. Birini tedavi masrafı için kenara para ayırdığımız hafta, ötekini mutfak dolabı yaptırmaktan vazgeçtiğimiz gün göndermişti. Gözümün önünde duran listeyi ikinci kez baştan sona okudum.
İdil gece benimle kaldı. Salonun ışığını açık bıraktık. Bir ara köpeğim kanepeye çıkıp başını dizime koydu. Parmaklarımı sırtında gezdirirken gözlerimi kapattım. Evin içinde hangi eşyanın nerede olduğunu hâlâ ezbere biliyordum. Mutfağa kadar duvara dokunmadan gidebilir, pencerenin rüzgârı nereden aldığını anlayabilirdim. Son yıllarda becerebildiğim işlerin bir listesini çıkarmaya başladım. Bazılarını yapabildiğimi unutmuş, bazılarını da Tayfun ben isteyene kadar beklemeden üstlenmişti. İdil beni dinledi, sözümü kesmedi. Ertesi gün kiminle görüşmek istediğime ben karar verdim.
Ertesi sabah İdil'in önerdiği bir aile avukatıyla görüştüm. Bana banka kayıtlarını korumamı ve herhangi bir belgeyi aceleyle imzalamamamı söyledi. Odadan çıkınca İdil'le yan yana yürüdük. Bir vitrinin önünde durup gömleklerin renklerini saydım. Görme yetim geri dönünce yapacağımı düşündüğüm onca şey arasında bunun yeri yoktu. Yine de o sabah birkaç dakika boyunca yalnızca renkleri düşünmek iyi geldi.
Öğleden sonra Dicle'ye ulaştım. Tayfun'un anlattıklarını neden duymak istediğimi açıkça söyledim. İlk başta telefonda benimle konuştuğuna inanmakta zorlandı. Sonra kendisine gönderilmiş bir mesajı okudu. Tayfun, evden taşınmam için tarihin yakında kesinleşeceğini söylemişti. Dicle konuşurken arada duruyor, yeniden başlayıp ne zamandan beri orada yaşadığını anlatıyordu. Söylediklerini not ettim. Konuşmanın sonunda ikimiz de uzun süre sessiz kaldık.
Telefonu kapatmadan önce, benim evin içinde olduğunu bilip bilmediğini sordum. Çoğu gün işte olduğumu ya da bir akrabamda kaldığımı sanmış. Taşınacağım günün ertelendiğini söyleyen mesajlar geldikçe, annesinin yanında biraz daha kalmayı düşünmüş. Onun her anlattığını hemen doğrulayamazdım. Yine de Tayfun'un ikimize de birbirimizle karşılaşmayacağımız bir hayat tarif ettiği açıktı. Telefonu kapatınca kendi adımı taşıyan evrakı bulup çantama koydum. Kimin neye inanacağıyla uğraşmadan o akşam nereye gideceğimi düşünmek istedim.
Tayfun döndüğünde eski ışıkları holdeki dolaptan bulup salona asmıştım. Elindeki çantayı kapının yanına bıraktı. Bastonum duvarın kenarındaydı, ben pencerenin yanında duruyordum. Selamını bitirmeden gözümün içine baktığımı fark etti. Yüzünde önce sevinç, sonra şaşkınlık belirdi.
“Ameliyat oldum,” dedim. “Garajın kapısını açtım.”
Oturmamı istedi. Oturmadım. Kaç yıldır yorgun olduğunu, ne kadar yalnız kaldığını anlatmaya başladı. Bazen söylediklerinin içinde, eski şefkatli sesini duyuyordum. Gece uykumda yolumu bulmam için koridor ışığını açık bırakan adam da oydu. Beni evimden çıkaracağını Dicle'ye yazan adam da. Bir süre konuşmasına izin verdim. Sonra avukatın hazırladığı evrakı ve notun kopyasını önüne koydum.
Dicle'yle konuştuğumu öğrendiğinde gözleri sehpanın üstündeki kâğıda kaydı. Kendi cümlelerini bir yabancının ağzından duyuyormuş gibi başını iki yana salladı. Bana yaklaşınca bir adım geri çekildim. İdil'le o akşam için sözleşmiştik. Hazırladığım çantayı aldım ve onun evine gittim. Anahtarı cebimde hissettiğimde, o kapıyı açma kararını kendim vermiş olduğumu yeniden hatırladım.
Bir hafta sonra birkaç eşyamı almak için İdil'le eve döndüm. Köpeğin tasmasını, ilaçlarımı ve okuldan beri sakladığım üç fotoğrafı çantama koydum. Tayfun mutfağın kapısında durup kahve isteyip istemediğimi sordu. Alışkanlıkla evet diyecektim. İçimde yine de gitmeden önce masaya oturmak isteyen bir yanım vardı. Sonra dışarıda beni bekleyen İdil'i gördüm. Eşyalarımı alıp yürüdüm. Köpek arabaya binince başını açık camdan çıkarıp sokağın kokusunu içine çekti. Eve döndüğümde kalan işlerimin listesini yaptım. İlk sıraya bir ev anahtarı yaptırmayı yazdım.
Haftalar sonra küçük bir daireye taşındım. İlk alışverişimde perdeleri kendim seçtim. İdil, iki akşam elinde yemekle uğradı. Birinde bana, Dicle'den gelen bir zarfı uzattı. İçinden, gerçeği kendisine söylediğim için teşekkür ettiği kısa bir not çıktı. Onu katlayıp çekmeceme koydum. Sonra pencerenin yanındaki ışıkları yaktım ve camda yüzümü görene kadar orada durdum.
