Kocam Kerem, yağmurlu bir perşembe gecesi

Skip Ad
10 seconds left
Ada'nın sorusundan sonra mutfakta kısa bir sessizlik oldu.

Elimdeki küçük metal contaya baktım. Bir zamanlar Kerem'in anahtarlarında sallanan, sonra yağmurlu bir gecede kaybolan o küçücük parçaya...

Sonra çocuklarıma baktım.

"Hayır tatlım," dedim yumuşakça. "Baban kötü kısmı bulmama yardım etmedi. O, kötü insanların gerçeği saklamasına izin vermedi."

Ada bunu düşündü. Burak ise her zamanki gibi daha doğrudan bir soru sordu.

"Peki babam kahraman mıydı?"

Boğazım düğümlendi.

Çünkü insanlar kahramanları hep yanlış hayal ederdi. Onları pelerinli, korkusuz ve yenilmez sanırlardı.

Ama ben Kerem'i tanıyordum.

Korkuyordu.

Endişeleniyordu.

Geceleri uyuyamıyordu.

Yine de doğru olanı yapıyordu.

İşte cesaret buydu.

"Evet," dedim. "Bence babanız bir kahramandı."

Burak gülümsedi.

Ada ise masanın üzerinden uzanıp avucumdaki metal parçaya dokundu.

"Onu saklayacak mıyız?"

Başımı salladım.

"Hayır."

Çocuklar şaşkınlıkla bana baktı.

Gülümsedim.

"Onu kaybetmeyeceğiz ama saklamayacağız da. Çünkü babanızın hatırlanmak için eşyalara ihtiyacı yok."

O gece üçümüz birlikte oturma odasına geçtik.

Kerem'in fotoğrafının önüne küçük metal contayı bıraktım.

Sonra çocuklarıma onun hikâyelerini anlattım.

Nasıl tanıştığımızı...

İlk buluşmamızdaki komik hatasını...

Ada doğduğunda ağladığını...

Burak ilk kez bisiklete bindiğinde ondan daha çok heyecanlandığını...

Saatler geçti.

Çocuklar sonunda koltuğun üzerinde uyuyakaldı.

Ev sessizleşti.

Fotoğrafın önünde tek başıma otururken dışarıda yağmur yeniden başladı.

Tam bir yıl önceki gibi.

Ama bu kez aynı hissettirmiyordu.

Çünkü artık o virajı, o geceyi ve o korkunç telefonu düşündüğümde sadece ölümünü görmüyordum.

Hayatını görüyordum.

Bizi korumak için verdiği mücadeleyi...

Çocuklarına duyduğu sevgiyi...

Ve gerçeğin ortaya çıkması için bıraktığı izleri...

Fotoğrafına bakıp sessizce gülümsedim.

"Başardın Kerem," diye fısıldadım.

"Onları korudun."

Pencereye vuran yağmur damlalarını dinlerken ilk kez içimde huzura benzeyen bir şey hissettim.

Çünkü bazı insanlar gittikten sonra geride sadece acı bırakmazlar.

Bazıları geride cesaret bırakır.

Bazıları umut bırakır.

Bazıları ise sevdiklerinin karanlıkta yollarını bulabilmesi için ışık bırakır.

Kerem'in bana bıraktığı şey de buydu.

Ve o ışık, yağmurlu bir perşembe gecesinden çok daha uzun yaşayacaktı.

Diğer Tarifler