Büyükanne Sevim, elindeki tableti yavaşça ona doğru çevirdi. Ekranda, Levent’in gözünden sakındığı o lüks araba vardı. "Üç... İki... BİR!" dedi Büyükanne, gözlerinde daha önce hiç görmediğim kadar sert bir parıltıyla. O an, dışarıdan yeri sarsan, korkunç bir gürültü koptu. GÜÜÜM! Levent, elindeki anahtarları düşürerek pencereye koştu. Ben de ne olduğunu anlamak için yavaşça, dikişlerimin sızısına rağmen ayağa kalktım ve pencereye yaklaştım. Gördüğüm manzara karşısında nefesim kesildi. Sevim Büyükanne, mahallenin hafriyat işlerini yapan eski bir dostunu aramıştı. Levent’in o paha biçilemez, koltuklarına benim gardırobumdan daha çok değer verdiği arabasının tam üzerine, kocaman bir kamyon dolusu ıslak toprak, çakıl ve çamur boşaltılmıştı. Arabanın o kusursuz kaportası çökmüş, açık bırakılan sunroof'tan içeri dolan ıslak çamur, o "tertemiz deri" koltukları adeta yutmuştu. Levent dizlerinin üzerine çöktü. "Arabam... Benim arabam!" diye inledi. Sesi, hastane kapısında beni bir başıma bırakıp giderkenki o soğuk ve umursamaz tonundan çok uzaktı. Şimdi çaresiz, acınası bir haldeydi. Büyükanne yavaşça ona yaklaştı. Sesi buz gibiydi. "Senin araban mı? Hayır, Levent. O araba, karının ölen babasının mirasıyla alındı. Ruhsatı onun üzerine. Ve bir metal parçası, benim torunumun ve onun bebeğinin canından daha değerli olamaz. Sen bugün sadece o arabayı değil, aileni de o hastane kapısında bıraktın." Levent şok içinde başını kaldırdı. "Bunu nasıl yaparsın? O arabaya bir servet ödedik! O çamurun içinde ne var biliyor musun?" "Evet," diye araya girdim. Sesim, o anın verdiği tuhaf bir güçle beklemediğim kadar net çıkmıştı. "Babamın göl kenarındaki evinin toprağı. O evi satıp bu arabayı almanı sağlayan adamın anısı. O kadar çok değer verdiğin o deri koltuklar artık babamın mirasının gerçek doğasıyla buluştu." Levent öfkeyle ayağa fırlamak istedi ama Büyükanne elini kaldırarak onu durdurdu. "Daha bitmedi," dedi. Kutunun altından bir zarf çıkardı ve Levent’in önüne attı. "Boşanma protokolü. Eşyalarını topla ve bu evden defol. Arabanı da, o çamurlu koltuklarını da alıp gidebilirsin. Gerçi artık o deri koltuklar bebek kusmuğundan çok daha kötü kokuyor olmalı." O akşam, Levent o çamur yığınının içinden kurtarabildiği birkaç eşyasıyla evi terk ederken, ben kucağımda kızım, yanımda Sevim Büyükanne ile salonda oturuyordum. İçimde ne bir korku ne de bir pişmanlık vardı. Aksine, o hastane kapısında kucağımda bebeğimle hissettiğim o ezici çaresizlik yerini derin bir huzura bırakmıştı. Hayat bazen en büyük dersleri en acımasız şekillerde verirdi. Levent, hayatındaki en değerli şeyin ne olduğunu yanlış seçmişti. Bir eşyayı, cansız bir nesneyi, kendisine hayatı boyunca koşulsuz sevgi sunacak olan bir aileye tercih etmişti. Kızım kollarımda hafifçe kıpırdandı ve küçük parmaklarıyla hastane battaniyesini kavradı. Yüzüne baktığımda, babasının aksine, sevginin ve değerin ne demek olduğunu bilerek büyüyeceğini biliyordum. Babamın göl evi gitmiş olabilirdi, uğruna fedakarlık yaptığım o lüks araba artık bir çamur yığını olabilirdi. Ama benim kollarımda, dünyadaki tüm servetlerden daha değerli bir hazine yatıyordu. Ve artık, hayatımızda bizi gerçekten hak eden insanlarla, yepyeni ve temiz bir sayfa açıyorduk.
