Kesenin içi çeyrek altınlarla doluydu. Şaşkınlık içinde titreyen ellerimle o kâğıdı açtım. Kendi kocamın o çok iyi bildiğim el yazısını gördüğümde dünyam başıma yıkıldı, nefes alamadığımı hissettim. Kâğıttaki o tek satırlık notta aynen şu yazıyordu: "Canım karıcığım Meliha, kutsal topraklara adım attığın bu günlerde, sana ve gizli meyvemiz olan biricik oğlumuza bu seccadenin astarına diktiğim altınları gönderiyorum. Selma hâlâ hiçbir şeyden şüphelenmiyor. 'İş seyahatleri' yalanıyla uyutmaya devam ediyorum, yakında o kadını tamamen bırakıp yanınıza geleceğim." Okuduklarım beynimde balyoz etkisi yarattı! Yıllarca iş gezisi bahanesiyle yurt dışına gittiğini sandığım kocam, meğer beni Hacca giden, o herkesin dindar ve namuslu bildiği yan komşumla aldatıyordu! Üstelik ondan gizli bir çocuğu vardı ve benim evimde, benim rızkımla kazandığı paraları "hediye" adı altında o kadına gönderiyordu! O seccade bana verilmiş masum bir hediye değil, kocamın gözümün içine baka baka metresi olan komşuma gönderdiği gizli bir kasaydı! O gün o seccadeyi paramparça ettim ve kocamı da o iki yüzlü komşumu da hayatlarının en büyük yasal cehennemine sürüklemek üzere avukatımın yolunu tuttum.
Avukatımın ofisine girdiğimde hâlâ elim titriyordu. Seccadenin içinden çıkan notu, altınları ve söktüğüm astar parçasını tek tek masasına dizdim. Tek kelime etmeden hepsini dikkatle inceledi.
Sonunda gözlüğünü çıkarıp bana baktı.
"Öncelikle sakin olun," dedi. "Bunların hiçbirine dokunmayın. Bu not, altınlar ve seccade delil niteliği taşıyabilir. Eğer anlattıklarınız doğruysa, bundan sonra atacağınız her adım planlı olmalı."
İlk kez o an ağlamaya başladım.
Yirmi yıl...
Tam yirmi yıl boyunca aynı sofraya oturduğum, aynı yastığa baş koyduğum adam, bana her defasında "Dubai'de toplantım var", "Katar'da yük teslimi uzadı", "Suudi Arabistan'da yeni sözleşme imzalıyoruz" derken aslında birkaç sokak ötemde yaşayan kadına gidiyormuş.
Daha da acısı, bütün mahalle Meliha'yı örnek gösterirdi.
"Ne kadar temiz kalpli kadın."
"Her namazını kaçırmaz."
"Hacca da gitti, ne mutlu."
Kimsenin bilmediği tek şey ise benim evliliğimin tam ortasında yaşadığıydı.
Avukatım önce boşanma davası hazırlıklarını başlattı. Ardından evlilik içinde edinilen mal varlığının ayrıntılı dökümünü çıkarmamı istedi.
"Bu altınların kaynağı önemli," dedi. "Aile bütçesinden mi gönderildi, şirket hesaplarından mı, yoksa başka bir gelir mi var? Hepsini araştıracağız."
Ben de araştırmaya başladım.
Tarık'ın yıllardır bana gösterdiği seyahat programlarını tek tek çıkardım.
Pasaport giriş çıkış tarihleri...
Otel faturaları...
Uçak biletleri...
Şirket muhasebesi...
Her şeyi incelemeye başladık.
Ve gerçek sandığımdan bile korkunç çıktı.
Tarık'ın sözde yurt dışı seyahatlerinin önemli bir kısmı aslında hiç gerçekleşmemişti.
Şirket adına düzenlenmiş bazı faturalar sahteydi.
Bazı günlerde ülke dışına çıkmamış olmasına rağmen bana haftalarca yurt dışında olduğunu söylemişti.
Telefon kayıtları incelendiğinde ise o tarihlerde en çok görüştüğü kişinin Meliha olduğu ortaya çıktı.
Bütün taşlar yerine oturuyordu.
Mahallede "iş için yurt dışında" bildiğim günlerde aslında birkaç bina ötede ikinci hayatını yaşıyormuş.
En ağır darbeyi ise nüfus kayıtlarından aldık.
Avukatım sessizce bilgisayarı bana çevirdi.
"Eğer bu kayıt doğruysa..."
Ekranda küçük bir erkek çocuğunun bilgileri vardı.
Doğum tarihi yaklaşık sekiz yıl öncesine aitti.
Baba hanesi boş görünüyordu.
Ancak annenin adı...
Meliha.
Çocuğun soyadı ise Meliha'nın kızlık soyadıydı.
Tarık resmî olarak babalık tanımamıştı.
Ama notta yazdığı "gizli meyvemiz olan oğlumuz" cümlesi artık anlam kazanıyordu.
Birkaç gün sonra Tarık sözde yeni bir iş seyahatine çıkacağını söyledi.
Valizini hazırladı.
Beni yanağımdan öptü.
"Bir hafta sonra dönerim."
Ben sadece gülümsedim.
"İyi yolculuklar."
Kapı kapanır kapanmaz avukatımı aradım.
"Başlatabiliriz."
Boşanma dilekçesi aynı gün mahkemeye sunuldu.
Tedbir talepleri hazırlandı.
Mal kaçırmasını önlemek için gerekli başvurular yapıldı.
Ortak hesaplarımız geçici olarak güvence altına alındı.
Tarık ise bütün bunlardan habersizdi.
Ertesi akşam mahallede küçük bir hareketlilik başladı.
Meliha'nın evine siyah bir araç geldi.
Tarık'ın arabası da biraz ileride park etmişti.
Ben hiçbir şey yapmadım.
Ne bağırdım...
Ne kapıya dayandım...
Ne de hesap sordum.
Sadece uzaktan izledim.
Çünkü artık öfkem yerini kararlılığa bırakmıştı.
İki gün sonra Tarık eve döndüğünde kapının üzerinde avukatımın gönderdiği tebligatı buldu.
İçeri girdiğinde beni salonda otururken gördü.
Masanın üzerinde ise seccadenin sökülmüş astarı, altınlar ve o mektup duruyordu.
Yüzündeki renk saniyeler içinde kayboldu.
"Selma... Ben açıklayabilirim."
Notu elime aldım.
"Hangisini açıklayacaksın? Yirmi yıllık yalanını mı? Komşumla kurduğun ikinci hayatı mı? Yoksa bana aptal gibi davranmanı mı?"
Tarık dizlerinin üzerine çöktü.
"Bir hata yaptım."
Acı acı güldüm.
"Bir hata mı? Hata yanlış numarayı aramaktır. Sen ise yirmi yıl boyunca bilinçli olarak iki ayrı hayat yaşamışsın."
Tam o sırada kapı çaldı.
Kapıyı açtığımda Meliha karşımdaydı.
Yüzü bembeyazdı.
Elindeki tesbih titriyordu.
"Selma... Konuşabilir miyiz?"
Başımı iki yana salladım.
"Artık konuşacak hiçbir şey yok."
Kapıyı kapatacağım sırada arkasından son cümlesini söyledi.
"O not bana hiç ulaşmadı. Seccadeyi sana yanlışlıkla verdim."
İşte o an gerçeğin en acı tarafını anladım.
Onların bütün düzeni, tek bir dalgınlık yüzünden çökmüştü.
Benim yıllarca göremediğim ihanet, yanlış verilen bir hediye sayesinde ortaya çıkmıştı.
Aylar süren dava sonunda mahkeme, Tarık'ın sadakat yükümlülüğünü ağır şekilde ihlal ettiğine hükmetti. Mal paylaşımı, maddi ve manevi tazminat taleplerim doğrultusunda önemli kararlar verildi. Tarık'ın yıllarca gizlediği harcamalar ve belgeler dosyaya girince, anlatmaya çalıştığı hiçbir mazeret inandırıcı bulunmadı.
Meliha ise kısa süre sonra mahalleden taşındı.
O çok övülen dindarlığı, insanların gözünde artık ikiyüzlülükle anılır olmuştu.
Ben ise yıllar sonra ilk kez aynaya baktığımda kendime şunu söyledim:
"İnsan bazen hayatını yıkan gerçeği en umulmadık yerde bulur. Benim gerçeğim, bir seccadenin astarına dikilmiş birkaç çeyrek altın ve tek satırlık bir nottu. Ama o not, bana sadece ihaneti değil; yeniden başlayacak cesareti de verdi."
