Nişanlım, Bana müstakbel kocam deme

Altı ay sonra Atlı Köşk’ün bahçe katını satın aldım ve adını anneannemin adıyla değiştirdim. Açılış gecesinde siyah ipek bir elbise giydim; parmağımda yüzük, içimde ise hiçbir pişmanlık yoktu. Pencerelerin ötesinde, şehir ışıkları karanlığa karşı parlıyordu. Müzik hafifçe yükseldi. Şampanyalar elden ele dolaştı. Kimse Arda’nın nerede olduğunu sormadı. Ama ben biliyordum. Şimdi çok daha küçük bir yerde, artık tek bir kelimesine bile inanmayan insanlara kendini açıklamaya çalışıyordu. Ve yıllar sonra ilk kez, birisi ismimi seslendiğinde, kendimi tamamen bütün hissederek arkama döndüm.