On iki yaşındayken annemi patronunu öperken gördüm

“Elif… Güzel kızım.
Bu mektubu okuyorsan, artık gerçeği öğrenecek yaşa gelmişsin demektir. O sabah sana ‘Bütün bunların sebebi sensin’ demiştim. Ne kadar acımasızca, ne kadar haksızca olduğunu bilerek söyledim bunu. Çünkü senin o masum gözlerinle gördüğün o manzara, benim yıllardır içinde sıkışıp kaldığım cehennemden kaçış biletîmle ilgiliydi.
Kerem’le olan ilişkim bir anlık heves ya da sıradan bir aldatma değildi, Elif. Babanla evliliğimiz çoktan bitmişti; evimizdeki o sessizlik duvarları bizi yavaş yavaş boğuyordu. Ama mesele bu da değil… Asıl gerçeği, o adamın kim olduğunu asla bilmeni istemedim.”Mektubun kalan kısmını okurken ellerimin titremesi durmuyordu. Satırlar gözümün önünde adeta dans ediyordu:

“Kerem, yıllar önce kaybettiğimi sandığım, bu şehre yabancı bir adam değildi… O, siz doğmadan önceki hayatımın, ailemin benden kopardığı o karanlık geçmişin bir parçasıydı. Babanız bu evliliği sürdürmek için her şeyi bir sır olarak saklamaya yemin etmişti; ama ben o kafesin içinde her geçen gün ruhumun öldüğünü hissediyordum. O gün otoparkta onu öpüyordum çünkü o, bu hayattan bütünüyle kopup gitmem için bana uzatılmış tek eldi.
Seni suçladım, çünkü eğer sen görmeseydin, ben o bavulu asla toplayamayacak, korkak bir kadın olarak o evde çürüyüp gidecektim. Sen bana o cesareti verdin, Elif. Beni evden kovan baban değil, senin o gördüklerini dile getiren cesaretindi.
Sana sarılamadım, çünkü eğer sarılsaydım, o evde kalır ve asla özgür olamazdım. Kardeşlerine sahip çıkacağını biliyordum. Beni affetmeni beklemiyorum; ama bir gün, bir kadının sadece bir ‘anne’ ibaret olmadığını anladığında bana hak vereceksin.
Annen… Aylin.”

Kâğıdı göğsüme bastırıp hıçkırarak ağlamaya başladım. On iki yaşından beri sırtımda taşıdığım o devasa suçluluk, o mektuptaki satırlarla birlikte yavaşça buharlaşıp gitti. Annem kaçmamıştı; aslında benden aldığı o cesaretle kendi hayatını kurtarmıştı.

Babamın neden bir daha o eski plakları çalmadığını, o neşeli adamın neden sustuğunu şimdi acı bir şekilde anlamıştım. O gece odadan içeri giren Zeynep’e baktım; artık içimdeki o küçük, kırgın çocuk iyileşmeye başlamıştı.

Siz olsaydınız, yıllar sonra öğrendiğiniz bu gerçek karşısında annenizi affedebilir miydiniz? Yoksa bu bir bencillik miydi?

Diğer Tarifler