Hastanenin hasta hakları görevlisi ve güvenlik sorumlusu gelip bizden ayrı ayrı ifade aldı. Kayıtlara göre, doğumdan önceki hafta benim adıma sahte bir elektronik başvuru oluşturulmuştu. Başvuruda bir danışmanlık şirketinin iletişim bilgileri yazılıydı. Belgelerin kim tarafından gönderildiği ise araştırılacaktı.
Murat şirketi aramak istedi, ama görevli, bilgi ve belgelerin savcılığa iletilmesini önerdi. Aceleyle kimseyi suçlamadan önce kayıtların korunması gerekiyordu. Biz de resmi şikâyette bulunduk. Hastane yönetimi bebeğin teslimiyle ilgili bütün işlemleri durdurdu; odamıza izinsiz ziyaretçi kabul edilmeyeceği kayda geçti.
Ertesi sabah doktorum vizite geldi. ‘Doğumunuz planladığımızdan erken oldu ama iyileşmeniz iyi gidiyor,’ dedi. Ceren için gerekli yenidoğan muayenelerinin normal olduğunu da ekledi. Ona, ‘Ben kızımı büyütebilir miyim?’ diye sorduğumda tıbbi bir soru sormadığımı anlamıştı. ‘Sağlığınız için gerekli desteği alacaksınız,’ dedi. ‘Annelik yeterliliğini boy belirlemez.’
Üçüncü gün annem ziyarete geldi. Yaşadıklarımızı duyunca ağlamadı; mutfaktan getirdiği ev yemeğini masaya koydu ve Murat'a dönerek, ‘Önce ikiniz de yemek yiyeceksiniz,’ dedi. Sonra beşiğin yanına oturup Ceren'e ninni söyledi. Ev dediğim şeyin para ya da görünüş değil, böyle bir güven olduğunu o an yeniden anladım.
Taburcu olduğumuz gün hastaneden bir telefon geldi. Güvenlik kamerasında Neriman'ın, dışarıdan gelen bir kişiyle danışma bölümünde evrak konuştuğu görülmüştü. Belgelerdeki imza örneği benimkine benzemiyordu. Hastane bu tespitlerini soruşturma dosyasına eklemişti. Kesin sonuca varmak için yetkililerin çalışmasını beklememiz gerekiyordu.
Neriman önce Murat'a uzun mesajlar gönderdi. Kendisinin sadece ‘tedbir’ almak istediğini yazıyordu. Sonra evimizin önüne geldi. Kapıyı açmadık. Murat görüntülü kapı sisteminden, ‘Bize yaklaşma. Konuşmak istiyorsan avukatımız üzerinden konuş,’ dedi. İlk kez annesinin karşısında bu kadar netti.
Haftalar sonra soruşturmada kullanılan sahte başvurunun, Neriman'ın ücret ödediği bir aracı aracılığıyla düzenlendiği ortaya çıktı. Aracı, dosyanın gerçek bir anne rızasına dayandığını savunmuştu. Resmi inceleme sonucunda hiçbir geçerli feragat ya da evlat edinme işleminin bulunmadığı açıkça belgelendi. Savcılık belge sahteciliği şüphesini ayrıca değerlendirmeye devam etti.
Neriman'ın avukatı uzlaşma konuşması için aradığında tek bir şartımız vardı: Bebeğimize ilişkin hiçbir hakkı varmış gibi davranmayacak, bizim iznimiz olmadan evimize ve hastanemize gelmeyecekti. İsterse özür mektubu yazabilirdi; ama özrün bizi görüşmeye zorlamayacağını da belirttik.
Bir ay sonra zarf geldi. İçinde çek yoktu. Neriman ilk kez Sırma diye hitap etmiş, yaptığını ‘korku’ diye açıklamaya çalışmıştı. Özellikle, kızımın benimle büyümesinin yanlış olacağını düşündüğü için utandığını yazmıştı. Mektubu sakladım ama cevap vermedim. Güven, birkaç cümleyle geri gelmiyordu.
O günlerde Ceren'in bakımına ilişkin günlük işlerimizi de yeniden düzenledik. Beşiğinin yüksekliği bana uygun değildi; Murat'la birlikte daha alçak ve güvenli bir bebek yatağı seçtik. Doktorumun önerdiği şekilde ameliyat sonrası hareket sınırlarımı gözetiyor, bebeği kucağıma alırken yardım istiyordum. Bunun için utanmadım. Bir çocuğa bakmak zaten herkesin zaman zaman yardım aldığı bir yolculuktu. Annem gündüzleri uğruyor, Murat akşamları mama hazırlamak ve çamaşırları yerleştirmek için benimle iş bölümü yapıyordu. Hiçbirimiz kusursuz değildik; ama birlikte öğreniyorduk.
Bir gece Ceren uzun süre ağladı. Karnı tok, altı temizdi. Pencereden sokak lambasının ışığı vururken onu kucağımda yavaşça salladım. Gençliğimde bir erkeğin beni dansa davet etmesiyle başlayan aşağılanmayı düşündüm. O akşam kalabalığın ortasında kendimi gizlemek istemiştim. Şimdi ise kızımın gözlerine bakarken saklanacak bir yanım olmadığını hissettim. Murat uykulu halde yanıma geldi, elini omzuma koydu ve hiçbir şey söylemeden bizimle oturdu. Ceren biraz sonra sustu.
Avukatımızla yaptığımız toplantıda Neriman'ın aile büyükleri aracılığıyla baskı kurabileceğini konuştuk. Birkaç akraba telefon açıp ‘Sonuçta babaanne,’ dediğinde, belgelerin içeriğini paylaşmadan sınırımızı anlattık. Konu bir aile tartışması değildi; kimliğim kullanılarak hazırlanmış evrak vardı. Aynı zamanda Ceren'in fotoğraflarını sosyal medyada paylaşmamaya karar verdik. Bunu korkudan değil, onun büyüdüğünde kendi görüntüsü üzerinde söz sahibi olabilmesini istediğimizden yaptık.
Murat annesinin çocukluğundan bahsettiği bir akşam, onun başkalarının düşüncelerini her zaman çok önemsediğini söyledi. ‘Benim kiminle evleneceğim hakkında bile komşular ne der diye konuşurdu,’ dedi. Bu bilgi yaptığını haklı çıkarmıyordu. Yine de onun sözlerinin kaynağının benim yetersizliğim değil, kendi önyargıları olduğunu daha açık görmemi sağladı. Bir an için kendimi suçlamayı bırakmak rahatlatıcıydı.
Kontrol randevusunda Ceren'in kilo aldığını duyunca Murat sevinçle gülümsedi. Doktor, büyümenin izlenmeye devam edeceğini, her bebeğin kendine özgü gelişim çizgisi olduğunu anlattı. Kimse o odada Neriman'ın kullandığı ‘normal’ kelimesini telaffuz etmedi. Eve dönerken Murat arabayı parkın yakınında durdurdu. Bebek arabasıyla kısa bir yürüyüş yaptık. İlk kez doğumdan beri dışarıda sadece üçümüz vardık. Hayatın sıradanlığı bize geri dönmeye başlamıştı.
O fotoğrafı çekmeden önce bir süre aynanın karşısında durdum. Eskiden kendime bakarken insanların söyleyebileceği ilk acımasız sözü düşünürdüm. Şimdi gözüm, ameliyattan kalan izin altında yeniden güçlenen bedenime takıldı. O iz yalnızca korkunç hastane saatlerini değil, Ceren'e kavuştuğumuz günü de hatırlatıyordu. Murat kapıdan, ‘Hazır mısın?’ diye seslendi. ‘Evet,’ dedim. Bu kez cevabımı verirken başkalarının onayını beklemiyordum. Evimize gelen yakın dostlarımız masayı kurmuş, bebeğin uykusunu bölmeden sessizce hazırlık yapmışlardı. Kendimi saklamadan aralarına katıldım.
Ceren altı aylık olduğunda evde ilk aile fotoğrafımızı çektik. Murat kanepede yanıma oturdu, kızımızı aramıza yerleştirdi. Fotoğrafı görünce yıllar önce mezuniyet balosunda bana gülen çocukları hatırladım. Hepsinden uzun boylu bir hayat yaşamıştım; bunu santimetrelerle ölçemezlerdi.
Murat fotoğrafın altına bir tarih yazdı. Ben de kızıma bakarak fısıldadım: ‘Kimse sana değerini başkalarının bakışıyla ölçmeyi öğretmeyecek.’ Ceren cevap vermedi; iki elini havaya kaldırıp kahkaha attı. Hikâyemizde son sözü ne Neriman ne de o sahte belge söyledi. Son sözü, bizim evimizde büyüyen kızımızın gülüşü söyledi.