şten eve geldim ve bebeğimi yağmurun altında buldum

Bebeğim o kadar şiddetli ağlıyordu ki nefesi kesiliyordu. Bardaktan boşalırcasına yağan yağmurun altında bebek arabasına bağlanmış, sırılsıklam olmuştu; minicik elleri soğuktan morarmaya başlamıştı. Bu esnada annem kapı eşiğindeki ışığın altında durmuş, sanki o sürüklenip giden bir enkaz parçasıymış gibi onu izliyordu. "Ben gayrimeşru çocuk büyütmem," dedi buz gibi bir sesle. Yanında duran kız kardeşim Leyla, elinde kadehiyle umursamazca kapıya yaslanmış, sanki bu gaddarlık onu eğlendiriyormuş gibi gülümsüyordu. "Sana müstahak," diye ekledi. "İğrençsin." Bir an için her şey daraldı; şiddetli yağmur, bebeğimin çaresiz çığlıkları ve boğazımda yükselen o keskin öfke tadı.Sonra içgüdülerim devreye girdi. Onu kemerlerinden çekip çıkardım, paltoma sıkıca sardım ve soğuk, ıslak başını boynuma bastırdım. "Tamam," diye fısıldadım, ellerim titremesine rağmen. "Annen burada." "Bize teşekkür etmelisin," diye çıkıştı annem. "Belki şimdi nihayet utanmayı öğrenirsin." Ona baktım; gerçekten baktım. Makyajı kusursuzdu. Saçına bir damla yağmur değmemişti. Leyla’nın ojeli tırnakları ışığın altında parlıyordu. Bu bir ihmal değildi. Bu kastiydi. Onun ağladığını duymuşlardı ve duymazdan gelmeyi seçmişlerdi. İçimde bir yerler tamamen sessizliğe gömüldü. Tek kelime etmeden yanlarından geçtim, içeri girdim ve ihtiyacım olanları aldım: bebek bezi çantası, mama, sağlık belgeleri ve dolabımda saklı olan o küçük, gri yanmaz kutu. Arkamdan Leyla güldü. "Gizemli adamına mı kaçıyorsun?" Kapıda duraksadım. "Hayır," dedim sessizce. "Son hatamdan kaçıyorum." Kastettiğimin çocuğum olduğunu sandılar. Yanılıyorlardı.Acil serviste, hemşirenin Yiğit’e bir bakışı, hemen doktoru çağırmasına yetti. Hafif hipotermi. Ciddiydi ama tedavi edilebilirdi. İyi olacaktı. Hâlâ sırılsıklam bir halde ısıtmalı beşiğin yanında oturdum ve öfkemin daha soğuk, daha keskin ve kontrollü bir şeye dönüşmesine izin verdim. Sonra üç arama yaptım. Birincisi avukatıma. İkincisi Çocuk Esirgeme Kurumu’na. Üçüncüsü ise haftalardır cevabımı bekleyen Komiser Ali Rıza’ya. Telefonu açtığında sesi kararlıydı. "Selin Hanım?" "Hazırım," dedim, oğlumu camın arkasından izlerken. "İfade vereceğim." Bir sessizlik oldu. "Bir şey mi oldu?" "Evet.

Diğer Tarifler