Kocası orada duruyordu; oğullarının odasından çıkmıştı, saçları darmadağındı, hâlâ yarı uykulu gibiydi. Gördüğü şeyi anlaması sadece bir saniyesini aldı. Süpürgeyi tutan Leyla. Açık yatak odası kapısı. Sessizlik. "Leyla, bekle!" Kadın süpürgeyi savuramadan ileri atılıp kolunu tuttu. "Bırak beni!" diye bağırdı Leyla, sesi çatallanarak. "Lütfen, beni dinle!" "Neyi dinleyecekmişim?!" Kurtulmaya çalıştı ama adam onu tutuyordu; canını yakmadan ama bırakmayı da reddederek. "Mete!" diye bağırdı. "Uyan!" Bir an sonra oğulları belirdi; kafası karışmış ve sersemlemiş bir haldeydi. Ve onun arkasından— O kız. Aynı kız. Leyla içindeki bir şeylerin tekrar parçalandığını hissetti; ama bu sefer farklıydı. Sadece öfke değil. Daha ağır, daha karmaşık bir şey. "Anne...?" dedi Mete usulca. Bir an kimse konuşmadı. Leyla süpürgeyi yavaşça indirdi. Kocası kolunu dikkatlice bıraktı. "Hadi oturalım," dedi adam fısıltıyla. Oturma odasına geçtiler. Leyla kaskatı bir halde, önüne bakarak oturdu. Mete ve kız yan yana oturdular. Kocası ise gergin bekleyişini sürdürüyordu. Sessizlik çok yoğundu. Nihayet Leyla konuştu. "Hayır. Önce... bana onun kim olduğunu söyleyin." Mete yutkundu. "O benim kız arkadaşım." Kelime boşlukta asılı kaldı. "Ve... o hamile." Her şeyin rengi değişti. Leyla, bunu idrak etmeye çalışarak gözlerini kırpıştırdı. "Kaç aylık?" "İki aylık." Arkasın yaslandı, bu haberin ağırlığına alışmaya çalışıyordu. Sonra kocasına baktı. "Biliyor muydun?" Kocası başıyla onayladı. "Bir aydır." Leyla kısa, keyifsiz bir kahkaha attı. "Bir aydır... ve burada mı yaşıyor?" "Sana sürpriz yapmak istedik," dedi adam hızlıca. "Sürpriz mi?" diye tekrarladı kadın. Bu kelime hiç de hoşuna gitmemişti. Açıklamalar birbirini izledi; garip, darmadağınık ve yarım yamalak. Mete'nin odası çok küçüktü. Böylesinin daha iyi olacağını düşünmüşlerdi. Kocası diğer odaya geçmişti. Kız nihayet konuştu, sesi titriyordu. "Özür dilerim... Sorun çıkarmak istememiştim." Leyla ona ilk kez düzgünce baktı. O sadece bir davetsiz misafir değildi. Gençti. Gergindi. Korkmuştu. Ve hamileydi. Leyla'nın içindeki bir şeyler yumuşadı; sadece birazcık. "Adın ne?" "Leyla (Lusiya)." Zaman sessizlik içinde geçti. Sonra gerçekler yavaşça gün yüzüne çıktı. İhanet değildi. Leyla'nın o ilk anda hayal ettiği şey değildi. Sadece kafa karışıklığıydı. Yanlış kararlar. Doğru bir şeyler yapmak için atılan beceriksiz adımlar. Her şey bittiğinde Leyla derin bir iç çekti. "Bu iş çok kötü yönetilmiş," dedi. Hepsi başıyla onayladı. "Ama... olan olmuş bir kere." Hepsinden teker teker özürler dilediler. Leyla üçüne de baktı. İfadesi hafifçe yumuşadı. "Pekala," dedi en sonunda, "hadi yemek yiyelim. Yemek getirdim... ve onları ziyan etmeyeceğim." Bu her şeyi düzeltmedi. Ama havayı yumuşattı. Sonraki günler mükemmel değildi. Garip sessizlikler ve hatalar yaşandı. Ama aynı zamanda küçük nezaket anları da vardı. Beklenmedik kahkahalar. Leyla değişmeye başladı. Yavaş yavaş. Kızı doktor kontrollerine götürmeye başladı. Gerektiğinde Mete'yi uyardı. Bir gece, sessizce kapılarının önüne bir battaniye bıraktı. Geri kalanını zaman halletti. Bebek doğmak üzereyken, Leyla ve kocası bir karar verdiler; genç çiftin ayrı eve çıkmasına yardım edeceklerdi. Biraz birikmiş paralarını onlara küçük ama konforlu bir daire tutmak için kullandılar. Kız ağladı. Mete ne diyeceğini bilemedi. Leyla sadece, "Huzurla yaşayın diye," dedi. Üç yıl sonra, ev yeniden canlanmış gibiydi. Kahkahalar vardı. Koridorlarda koşturan bir çocuk. Ve sonunda—bir düğün. Kusursuz değil. Ama gerçek. Leyla sessizce izledi. Mete ona baktığında, başıyla onayladı. Bu kadarı yeterliydi. Hayat eskisi gibi olmadı. Ama yeni bir şeye dönüştü. Daha dolu bir şeye. Çünkü aile demek, mükemmellik demek değildir.
