Gerçek Hediye "Sana sarıldım," dedi Mert, gözlerini doğrudan Leyla'nın gözlerine dikerek, "çünkü sana bir teşekkür borçluyum." Leyla yutkundu. "Ne... ne teşekkürü?" "Gittiğin için," dedi Mert. Sesi o kadar keskindi ki, odadaki vanilyalı pasta kokusu bile o an silinip gitmiş gibiydi. "Bizi o gece bu verandada bıraktığın için teşekkür ederim. Eğer bizimle kalsaydın, asla sevginin ne demek olduğunu bilemeyecektik. Bencil, sevgisini şartlara bağlayan birinin gölgesinde büyüyecektik." Mert başını bana doğru çevirdi. O an 83 yıllık hayatımın bütün yorgunluğu, dizlerimdeki romatizma ağrıları, uykusuz geçirdiğim binlerce gece bir anda buharlaştı. "Senin gidişin," diye devam etti Mert, "hayatımda aldığım en büyük hediyeydi. Çünkü senin gidişin sayesinde, biz bir babanın ne demek olduğunu öğrendik. Kendi teknesini, kendi hayatını, kendi gençliğini bizim için hiç düşünmeden feda eden bir adamla büyüdük. Saçlarımızı örmeyi öğrenen, bizimle ağlayan, bizim için yaşayan bir adamla..." Kız kardeşleri, 19 yaşındaki Zeynep ve 16 yaşındaki Elif, sessizce ağlayarak yanıma geldiler. İkisi de kollarımı sıkıca sardı. "O kutudakiler," dedi Mert, eliyle mavi ayakkabı kutusunu işaret ederek, "benim geçmişim. Ve sen o geçmişte kaldın Leyla Hanım. Bugün benim yeni hayatımın, yirmi birinci yaşımın ilk günü. Ve bu evde, bu masada sadece ailem var." Son Söndürülen Mum Leyla'nın yüzünde söyleyecek kelime arayan ama bulamayan o çaresiz ifadeyi gördüm. Kendi kibrinde boğulmuştu. Hediye çantasını göğsüne bastırdı, gözyaşları yanaklarından süzülürken tek bir kelime dahi edemeden arkasını döndü. Kapı kapandığında, evin içindeki o soğuk hava akımı kesildi. Oda yeniden ısındı. Mert derin bir nefes aldı, omuzlarındaki on beş yıllık yük yere düşmüş gibiydi. Yanıma geldi, bastonumu tutan titrek ellerimi kendi güçlü ellerinin arasına aldı ve eğilip alnımdan öptü. "Hadi büyükbaba," dedi gülümseyerek, "Şu pastayı keselim artık. Çok acıktım." Masaya geri döndük. Üzerinde 21 yazan mumlar erimeye yüz tutmuştu. Mert gözlerini kapattı, bu kez ön kapıya hiç bakmadı. Sadece bize, ailesine baktı ve derin bir nefes alıp mumları üfledi. O gece, satmak zorunda kaldığım balıkçı teknemin, uykusuz kaldığım gecelerin ve yaktığım tüm kreplerin, hayatımda yaptığım en karlı yatırımlar olduğunu anladım. O üç çocuk kışlık montlarıyla verandama bırakıldığında hayatımın bittiğini sanmıştım; oysa hayatım, asıl o gece başlamıştı.
