Bölüm 1 Üç yıl önce boşandığım eşimle bir gece geçirdim. Sabah uyandığımda gitmişti. Yastığımın tam ortasına bıraktığı nikâh yüzüğünden başka hiçbir açıklama yoktu. O geceyi ikimizin de geçmişe son kez veda etmesi olarak kabul etmeye çalıştım. Ama iki hafta sonra Eskişehir'deki bir hastaneden gelen telefon, yirmi iki yıllık evliliğimiz hakkında bildiğimi sandığım her şeyi yeniden sorgulamama neden oldu. Benim adım Murat. Eski eşimin adı Aylin. Yirmi iki yıl evli kaldık. Bursa'da, küçük bahçesi olan müstakil bir evde yaşıyorduk. Evin arkasında benim marangoz atölyem vardı. Aylin'le yıllarca çalıştık, para biriktirdik, taksit ödedik. O evi almak için altı yıl uğraşmıştık. Evliliğimizin bitişini soranlara hiçbir zaman düzgün bir cevap veremedim. Çünkü ortada başka biri yoktu. Büyük bir kavga da yaşanmamıştı. Zamanla birbirimizle konuşmayı bırakmıştık. Aylin akşamları erkenden yatmaya başlamıştı. Ben de atölyeye kapanıyor, bazen yapılacak iş kalmadığı hâlde eve girmiyordum. Aynı sofraya oturuyor, günlük meseleleri konuşuyor ama birbirimize gerçekten nasıl olduğumuzu sormuyorduk. Bir gün verandada otururken Aylin yanıma geldi. Elimi tuttu. "Murat, ben boşanmak istiyorum."Önce güldüm. Şaka yaptığını sandım. "Ne boşanması Aylin? Ne oldu şimdi?" "Gülme. Ciddiyim." Yüzüne baktığımda kararını çoktan verdiğini anladım. "Yirmi iki seneyi böyle bitirecek miyiz? Başka biri mi var?" "Yok. Öyle bir şey düşünme bile." "O zaman söyle. Seni artık mutlu etmiyor muyum?" Gözleri doldu. "Senin de kendine ait bir hayatın olsun istiyorum. Her şeyi benim için düzeltmeye çalışarak yaşamanı istemiyorum." "Sen benim eşimsin. Bir sıkıntın varsa ilgilenmeyecek miyim?" "Bak, yine aynı şeyi yapıyorsun." "Neyi yapıyorum?" "Benim ne hissettiğimi duymadan çözüm arıyorsun." Bir süre konuşmadık. "Artık beni sevmiyor musun?" diye sordum. Bu kez cevap vermedi. Sonunda yalnızca, "Lütfen daha fazla zorlaştırma," dedi.O konuşmadan sonra evliliğimizi kurtarmak için uğraştım. Ama Aylin fikrini değiştirmedi. Birkaç ay sonra boşandık. Aylin, ablası Melike'ye yakın olmak için Eskişehir'e taşındı. Ben Bursa'daki evimizde kaldım. İlk zamanlar sabahları iki kişilik kahve hazırlıyordum. Sonra karşımdaki boş sandalyeyi görünce alışkanlıkla yaptığımı fark ediyordum. Verandadaki salıncağı sökmedim. Birlikte aldığımız yemek masasını değiştirmedim. Aylin'in yıllarca şikâyet ettiği eski kahve makinesi bile yerinde kaldı. Aradan üç yıl geçti. Bu süre içinde iki kadınla tanıştım. Birkaç kez görüştük, ama hiçbir şey ciddi bir ilişkiye dönüşmedi. Belki ben hazır değildim. Belki de eski hayatımla arama yeterince mesafe koyamamıştım. Aylin'in de hayatına kimseyi almadığını duymuştum. Doğum günlerimizde mesajlaşıyorduk. Bayramlarda birbirimizin hâlini hatırını soruyorduk. Bir keresinde garajın yanındaki gülün yaşayıp yaşamadığını sormuştu. "Yaşıyor," demiştim. "Bu sene epey çiçek açtı." "Sevindim." Konuşmamız orada bitmişti. Sonra manevi kızımız saydığımız İdil'in düğünü geldi. İdil'in annesi Sevil, Aylin'in yirmi yılı aşkın süredir en yakın arkadaşıydı.Ailelerimiz birbirini tanırdı. İdil'in küçüklüğünden beri hayatındaydık. Düğün salonuna girdiğimde masamdaki isim kartını buldum. Hemen yanındaki kartta AYLİN yazıyordu. Sevil arkamdan seslendi. "Sakın itiraz etme Murat. Yerler belli." "Sen mi yaptın bunu?" "Ben yaptım. Ne var?" "İki boşanmış insanı yan yana oturtmak sana çok mu mantıklı geldi?" "Yirmi iki yıl aynı evde yaşadınız. Bir akşam aynı masada oturabilirsiniz." Sonradan öğrendim ki Sevil, boşandığımızdan beri Aylin'e kararını yeniden düşünmesi gerektiğini söylüyormuş. Aylin birkaç dakika sonra geldi. Koyu yeşil bir elbise giymişti. Saçlarını kısaltmıştı. Eskisi kadar rahat yürümüyordu sanki. Bir de çok zayıflamıştı. "Merhaba Murat," dedi. "Merhaba. Nasılsın?" "İyiyim. Sen?" "Ben de iyiyim.Güzel görünüyorsun." Hafifçe güldü. "Yalan söylemeyi hâlâ öğrenememişsin." Yemek boyunca konuştuk. Başta biraz çekindik, sonra eski arkadaşlar gibi sohbet etmeye başladık. İdil'in çocukluğundan, bizim eski komşulardan, evdeki küçük alışkanlıklarımızdan söz ettik. Ama Aylin'de dikkatimi çeken bir şey vardı. İki kez elini karnının yan tarafına bastırdı. Gözlerini kapatıp birkaç saniye bekledi. "Bir yerin mi ağrıyor?" "Yok, iyiyim." "Emin misin?" "Biraz fazla yedim herhâlde." Tabağına baktım. Yemeğine neredeyse dokunmamıştı. Üsteleyecektim ama masaya tanıdıklarımız geldi. Aylin de hemen konuyu değiştirdi. Bir süre sonra müzik başladı. Orkestra, bizim düğünümüzde çalınan eski şarkıyı söylemeye başladı. Aylin başını Sevil'e çevirdi. "Bunu da o ayarlamıştır." "Hiç şaşırmam." İkimiz de güldük. Sonra Aylin elini uzattı. "Bir dans eder miyiz?"Kısa bir tereddütten sonra ayağa kalktım. Yıllar sonra ona bu kadar yakın olmak tuhaftı. Bir zamanlar her gün gördüğüm yüzü artık yabancılaşmış gibi geliyordu. Ama elini tuttuğumda eski bir alışkanlık geri döndü. Dans ederken hafifçe titrediğini hissettim. "Üşüyor musun?" "Biraz." "Haziran ayındayız." "Heyecandan olabilir." "Neye heyecanlandın?" Bir süre yüzüme baktı. "Seninle neden evlendiğimi hatırlamaya," dedi. O cümleden sonra dans bitene kadar fazla konuşmadık. Düğünün sonunda onu oteline bırakmayı teklif ettim. Yoldayken birden sordu: "Murat, evi görebilir miyim?" "Şimdi mi?" "Çok kalmam. Sadece görmek istiyorum." Arabayı eve çevirdim. İçeri girince doğrudan mutfağa yürüdü. Dolaplara, masaya, duvardaki saate baktı. Sonra eski kahve makinesini gördü. "Bunu hâlâ atmadın mı?" "Bozulmuyor ki."
