Emirhan’ın tulumunu çıkarttırıp elini yüzünü yıkattıktan sonra koluna girdim ve sanayiden çıktık. Eve dönerken ikimiz de tek kelime etmedik ama elini hiç bırakmadım; bileğindeki o yarım ay şeklindeki yanığa her gözüm iliştiğinde içimdeki öfke biraz daha bilendi.
Eve girdiğimizde saat sekizi geçiyordu. Recep mutfakta oturmuş, çayını yudumlarken önündeki telefonda yine maç oranlarına bakıyordu. Bizi kapıda, Emirhan’ı da o saatte sokak kıyafetleriyle görünce kaşları çatıldı.
“Ne işiniz var dışarıda sabah sabah?” dedi sert bir sesle. “Bu serseri yine mi kaçtı?”
Hiçbir şey söylemedim. Emirhan’a dönüp, “Oğlum, sen odana geç, okul formanı giy, çantanı hazırla,” dedim. Emirhan babasına bir bakış atıp sessizce odasına çekildi.
Kapı kapandığı an Recep’in karşısına dikildim. Telefonunu masanın üzerine ters çevirmeye fırsat bulamadan elimi uzatıp aldım. Ekran açıktı; onlarca bahis sitesi, kaybedilen kuponlar, kredi çekim mesajları… Telefonu masanın üzerine fırlattım.
“Nuri’nin kasasından çaldığın kırk bin lirayı da böyle mi bitirdin Recep?” diye sordum. Sesim o kadar sakindi ki, Recep bir an duymamış gibi yüzüme baktı, ardından rengi kül gibi oldu.
“Sen… Nereden…” diye kekeledi, sandalyesinde geriye yaslanırken.
“Dün veli toplantısında ‘Benim oğlum serseri çıktı’ diye tokat attığın o çocuk var ya,” dedim üzerine doğru bir adım atarak. “İki aydır senin hırsızlığın ortaya çıkmasın, babam rezil olmasın diye sabahın altısında sanayide araba altında yatıyor. Kendi geleceğini, sınavını senin pisliğine kurban etmiş.”
Recep’in dili tutuldu. Gözleri yuvalarından fırlamış gibi masaya bakıyor, tek bir kelime edemiyordu. Yıllardır evin reisi gibi geçinen, herkese akıl veren adam bir anda küçücük kalmıştı.
Yatak odasına geçtim, dolabın en dibinde sakladığım, annemden kalma iki altın bileziği ve düğünden kalan son beşibiryerdeyi alıp salona döndüm. Recep’in önüne koydum.
“Bunları al, bugün Nuri’ye götür, borcunu kapat,” dedim. “Sonra da eşyalarını topla. Bu evde artık ne senin yalanlarına yer var ne de oğluma vurduğun o elin gölgesine.”
O sabah Emirhan’ı kendi ellerimle okulunun kapısına kadar götürdüm. Okul müdürünün odasına girip durumu tek tek anlattım; devamsızlığı için gerekli dilekçeleri verdim, telafi sınavları için söz aldım. Okul bahçesinden çıkarken Emirhan bana döndü, ilk kez omuzları dikleşmişti. Gözlerinin içi gülüyordu. O an anladım ki, bazen bir evi ayakta tutan duvarlar değil, gerçeğin ortaya çıktığı o cesur andı.