BÖLÜM 3
Masadaki polis memuru dosyayı açtığında ilk söylediğim şey şu oldu:
“Şikâyet edeceğim kişi oğlumun eşi.”
Sanki bunu baştan söylersem neden bu kadar zorlandığımı anlayacaktı.
Adı Hakan Demir’di. İşlemleri tek tek inceledi. Hangi alışverişlere izin verdiğimi, kartı kimlerin kullanabildiğini, şüpheli ödemeleri ne zaman fark ettiğimi sordu.
Derya’ya daha önce ev ihtiyaçları için kart kullanma izni vermiştim. Deterjan alması, eksik bir şeyi tamamlaması için. Bu yüzden her satıra dikkatle baktık. Benim onayladığım giderlerle tanımadığım işlemleri ayırdık.
“Mağazaların kayıtlarını da incelememiz gerekecek,” dedi.
“Yani yanılıyor olabilirim?”
“Ne olduğunu belgeler gösterecek.”
Bu cümle iyi geldi. Benden hemen birine inanmayı istemiyordu. Sadece bildiklerimi anlatmamı istiyordu.
Otelde bankayı aradım. Kartı tamamen yenilettim, şüpheli işlemler için itiraz kaydı açtırdım. Gece uyuyamadım. Gözlerimi her kapattığımda Derya’nın mutfaktaki yüzünü görüyordum.
Bir de Kerem’in susuşunu.
Acaba biliyor muydu?
Yaklaşık iki hafta sonra Hakan Bey aradı. Mağaza kayıtlarıyla işlemlerin eşleştiğini, dosyanın ilgili makamlara iletileceğini söyledi.
Telefonu kapatınca sevinmedim.
Kırk sekiz bin TL, benim için aylarca düşünerek harcayacağım paraydı. Ama o gün zihnimde dönüp duran şey para değildi. Derya benimle aynı sofrada otururken bunları yapmıştı. Ben çay koyarken, eksiklerini sorarken, ay sonunda rahat etsinler diye hesap yaparken.
O sırada kasabada başka bir hikâye dolaşmaya başlamıştı.
İlk haberi eski komşum Necla Hanım’dan duydum.
“Derya uğradı,” dedi. “Senin biraz dalgınlaştığını söyledi. Yanlış anlamış olabilirmişsin bazı şeyleri.”
“Ne gibi şeyleri?”
“Evin düzenini… Parayı… Seni merak ettiklerini anlattı.”
Bir süre konuşamadım.
Sonraki günlerde aynı sözleri başka insanlardan da işittim. Ailesini bırakıp giden, durduk yere sorun çıkaran, artık sağlıklı düşünemeyen bir kadın olmuşum.
Bana doğrudan soranlara gerçeği anlattım. Ama herkesi arayıp ailemi savunma masasına yatırmak istemedim. Markete girdiğimde iki kişinin konuşmayı kesmesi bile canımı acıtıyordu.
Sonra Kerem aradı.
“Anne, Derya hamile.”
Yatağın kenarına oturdum.
“Ne zaman öğrendiniz?”
“Geçen hafta. Bu stres ona iyi gelmiyor. Eve dönmen lazım.”
İçimde, kendimden saklayamadığım bir sevinç kıpırdadı. Bir torunum olabilirdi. Hemen ardından korku geldi. Acaba gerçekten desteğime mi ihtiyaçları vardı?
“Doktor kontrolüne birlikte gidebiliriz,” dedim. “Derya isterse yanında olurum.”
“Şimdi bunun sırası değil. Önce dön.”
Neden iyi bir haber, yine aynı isteğe bağlanıyordu?
Daha önce Derya’yı götürdüğüm kliniği aradım. Bana hasta bilgisi veremeyeceklerini söylediler. Telefonu kapattım. Haklıydılar; bu bilgiyi bana Derya’nın kendisinin vermesi gerekiyordu.
Kontrole birlikte gitme teklifimi tekrar ilettim. Kabul etmedi. Daha sonra Kerem, ortada doğrulanmış bir gebelik olmadığını öğrendiğini söylediğinde, ilk duyduğum andaki o küçük sevinci hatırladım.
Bir insan, hiç tanımadığı bir bebeği bile özleyebiliyormuş.
Bu sırada Derya otelin lobisine geldi.
“Burada saklanıp hayatımızı mahvediyorsun!” diye bağırdı.
Resepsiyondaki adam ayağa kalktı. Ben elimdeki oda anahtarına bakıyordum. Etraftaki insanların dönüp bizi izlemesi yüzümü yaktı.
“Derya, burada konuşmayacağım,” dedim.
“Ben sen dönmeden gitmem.”
Görevliler dışarı çıkmasını istedi. Ayrılırken bana dönüp bunun bitmediğini söyledi.
Odama çıktığımda anahtarı kapının deliğine iki kez yanlış soktum. Sakin görünmüştüm, ama bedenim hâlâ korkuyordu.
Birkaç gün sonra güvenlik görevlisi Barış beni durdurdu.
“Daha önce de geldiğini bilmeniz gerekiyor,” dedi.
Ben otelde yokken de gelmiş, kapımı aramış, görevlilerle tartışmıştı. Barış, olay kayıtlarının ve mevcut kamera görüntülerinin korunmasını sağlamıştı.
“Neden benimle bu kadar ilgileniyorsunuz?” diye sordum.
Biraz mahcup oldu.
“Annemin başına gelse, birinin yanında durmasını isterdim.”
O gün ilk kez, ailemden olmayan birinin yanında ağladım.
Kayıtları Hakan Bey’e teslim ettim. Söylediklerimi, mesajları ve otelde yaşananları dosyaya ekledik. Sonunda korunmak için başvurdum; Derya’nın bana yaklaşmasını ve beni rahatsız etmesini engelleyen bir karar çıktı.
Elimdeki kâğıdı uzun süre katlayamadım.
Düğününde boynuna taktığım kolyeyi hatırlıyordum. Şimdi çantamda, ondan korunmak için aldığım bir belge vardı.
Ardından ev meselesini çözmem gerekti.
Derya, hâlâ orada yaşadıkları için benim onları çıkaramayacağımı söylüyormuş. Artık bu tartışmayı onunla yapmadım. Ev sahibimiz Rıfat Bey’i aradım.
“Ben dönmeyeceğim,” dedim. “Sözleşmeyi usulüne uygun bitirmek istiyorum.”
Kalan yükümlülükleri konuştuk. Gerekli işlemler yapıldı; Kerem’le Derya’ya taşınmaları için süre bildirildi. Anahtarlar, hesaplar ve faturalar ayrı ayrı ele alındı.
Bir düğmeye basıp sekiz ayı silemiyordum. Ama her telefon görüşmesinden sonra aramızdaki düğümlerden biri çözülüyordu.
Banka adresimi değiştirdim. Şifrelerimi yeniledim. Eski eve gelen hesap bildirimlerimi kestim.
En zoru yine gecelerdi.
Kerem yemek yemiş miydi? İşe zamanında gidiyor muydu? Derya’yla ne konuşuyordu?
Kendimi merak ederken yakalayıp kızmıyordum artık. Onu düşünmekle onun yerine her şeyi yapmak aynı şey değildi.
Bir süre sonra depodaki amiri Turgut Bey aradı. Kerem’in bilgisiyle konuştuğunu söyledi. Oğlum işe geç kalıyor, dikkatini toplayamıyor, işini kaybetme riskiyle karşı karşıya kalıyordu.
Derya işyerine de gitmiş, para yüzünden tartışma çıkarmıştı.
Telefon kapanınca elim kendiliğinden Kerem’in numarasına gitti. Ona ne yapacağını söylemek, müdürüyle konuşmak, yine araya girmek istedim.
Sonra telefonu masaya bıraktım.
Akşam Sibel’den Derya’nın çalıştığı mağazadan da çıkarıldığını öğrendim. Ödemeden aldığı ürünler fark edilmişti.
Haberler üst üste geliyordu. Hiçbiri içimi rahatlatmıyordu. Sadece, benim görmediğim şeylerin ne kadar uzun süredir yaşandığını düşündürüyordu.
Birkaç gün sonra Kerem aradı.
Bu kez konuşmaya para isteyerek başlamadı.
“Anne, seni görebilir miyim?”
Ertesi sabah küçük bir lokantada buluştuk. İçeri girdiğinde yüzü solgundu. Karşıma oturdu; çayına dokunmadan uzun süre sustu.
“Özür dilerim,” dedi sonunda.
Ben bekledim.
“Kart meselesini bilmiyordum. İnsanlara senin hakkında söylediklerini de bilmiyordum.”
“Mutfağı biliyordun, Kerem.”
Başını kaldırdı.
“Yanımızdaydın. Bana nasıl konuştuğunu duydun.”
Gözleri doldu.
“Evet.”
“Gitmemi söyleyen de sendin.”
“Evet.”
İlk kez cümlesinin sonuna bir açıklama eklemedi. Derya’nın yorgunluğunu, kendi stresini, benim fazla alıngan olduğumu söylemedi.
“Onu mutlu edersem evde her şey düzelir sandım,” dedi.
“Peki ben o evde neredeydim?”
Cevap veremedi.
Garson yaklaşınca biraz daha zaman istedim. Çaylarımız soğudu.
“Sen benim oğlumsun,” dedim. “Seni sevmeyi bırakmadım. Ama eski hayata dönmeyeceğim.”
“Dönmeni istemeye hakkım olmadığını biliyorum.”
Bunu duymaya ihtiyacım vardı. Yine de hemen güvenemedim.
İki gün önce Derya’nın koruma kararına rağmen otelin otoparkına geldiğini anlattım. Güvenlik polisi çağırmış, işlem yapılmış, daha sonra serbest bırakılmıştı. Kart dosyası da sürüyordu.
Kerem yüzünü ellerinin arasına aldı.
“Bunu da bilmiyordum.”
“Bundan sonra bilmek için sorman gerekiyor.”
Çantamdan bir zarf çıkardım. Önceki gece ona yazdığım mektuptu. İçinde çocukluğuna dair bir hesap listesi yoktu. Sadece o evde nasıl küçüldüğümü, neden ayrıldığımı ve bundan sonra neyi kabul etmeyeceğimi anlatmıştım.
“Evde oku,” dedim.
Sonra dairenin boşaltılacağını söyledim.
“Nereye gideceğiz?” diye sordu.
“Bunu sizin çözmeniz gerekiyor.”
Bir an yine eski refleksim geldi. Bir miktar para versem, bir ay daha ödesem…
Çay bardağımı tuttum. Bekledim. O his geçti.
Rıfat Bey’le, boşalacak evin kadınlara geçici barınma sağlayan bir derneğin kullanımına verilmesi üzerine konuşmuştuk. Daire bana ait değildi; bu yüzden mülkiyetini bağışlayamazdım. Ama onun onayıyla, içeride bıraktığım eşyaları ve bu amaç için ayırdığım desteği bağışlıyordum. Dernek evin kullanımını devralacaktı.
Bunu Kerem’e anlattım.
“Orada yeniden bir hayat kurulmasını istiyorum,” dedim.
Başını yavaşça salladı.
“İyi bir şey yapmışsın.”
Ayrılırken bana sarılmak istedi. Bir an duraksadım. Sonra izin verdim.
Ertesi gün mektubu okuduğunu söyledi.
“Derya’dan ayrılacağım,” dedi.
“Bu senin kararın olmalı.”
“Biliyorum. İlk kez kendi kararımı vermeye çalışıyorum.”
Yine de değiştiğine inanmak için acele etmedim.
Birkaç hafta sonra, uzun zamandır gidemediğim kilisemizin pazar ayinine katıldım. Yıllardır tanıdığım insanların arasına arka sıradan oturdum. Derya’nın sözlerine kimlerin inandığını bilmiyordum.
Ayinin ortasında Kerem içeri girdi.
Din görevlisinden konuşmak için izin istedi. Önce ne yapacağını anlayamadım. Sonra bana baktı.
“Annem hakkında duyduğunuz bazı şeyleri düzeltmem gerekiyor,” dedi.
Kilise sessizleşti.
“Bizi terk etmedi. Kirasını ödediği evden gitmesini ben söyledim. Eşimin ona emir vermesine göz yumdum. Annem itiraz edince de onu suçladım.”
Ellerini birbirine kenetlemişti.
“Para konusunda da ona haksızlık yapıldı. Ben bunları öğrenmeye çalışmadım. Annem hasta ya da kafası karışmış değildi. Kendini korumaya çalışıyordu.”
Gözlerim doldu.
Benden onu affetmemi istemeden, insanların önünde kendi yaptığını söylüyordu.
“Anne,” dedi, “sen beni bırakmadın. Ben seni yalnız bıraktım. Özür dilerim.”
Ayin bittikten sonra Necla Hanım yanıma geldi. Derya’ya inanmış olduğu için özür diledi. Başka insanlar da elimi tuttu. Her şey bir anda düzelmedi, ama o gün eve dönerken başımı daha rahat kaldırabiliyordum.
Kerem en son yanıma geldi.
“Derya nerede?” diye sordum.
“İki gün önce gitti. Kalan parayı da almış. Nerede olduğunu bilmiyorum.”
Oğlum için üzüldüm. Ama bu kez onun acısını üstlenip hemen bir çözüm aramadım. Yanında durdum.
Sonraki haftalarda bir iş arkadaşının yanına taşındı. Psikolojik destek almaya başladı. Boşanma başvurusunda bulundu. İşini düzene sokmak için çabaladı.
Bana geldiğinde bazen sadece çay içtik. İlk başlarda kapı çaldığında hâlâ içim sıkışıyordu. Sonra her ziyaret, yeni bir kötü haber getirmemeye başladı.
Hakan Bey, Derya hakkındaki kart soruşturmasının ilerlediğini ve aranması için gerekli işlemlerin yapıldığını bildirdi. Henüz bulunamamıştı. Dosyanın sonucu zaman alacaktı.
Dernekten gelen mektup ise başka türlüydü.
Eski evde iki kadın ve çocukları kalıyordu. Biri şiddet gördüğü bir evlilikten ayrılmıştı. Diğeri bağımlılıktan sonra hayatını toparlamaya çalışıyordu.
Mektubu okurken, bıraktığım mutfak masasında küçük bir çocuğun ödev yaptığını hayal ettim.
Bir ay sonra göle yakın, küçük bir kiralık ev buldum. Tek yatak odası vardı. Mutfağı küçücüktü, ama verandasından su görünüyordu.
Kerem taşınmama yardım etti. Kutuları taşırken dolabın yerini bana sordu.
“Sen nasıl istersen, anne.”
Basit bir cümleydi. O gün benim için çok şey ifade etti.
Pazar günleri gelmeye başladı. Birlikte yemek yaptık. Geçmişi konuştuğumuz zor akşamlar da oldu. Bazen söylediklerini hatırlayıp yeniden kırıldım. Beni hemen unutmaya zorlamadı.
Bir pazar sarı papatyalar getirdi.
“Bir şey mi oldu?” diye sordum.
“Hayır. Sevdiğini hatırladım.”
Kütüphanedeki okuma grubuna katıldım. Yerel gıda yardım merkezinde gönüllü oldum. Telefonum çalmadığında artık terk edilmiş gibi hissetmiyordum.
Geçen hafta Kerem mutfağıma girdi. Buzdolabını açtı, sonra bana döndü.
“Anne, sandviç yapıyorum. Sana da yapayım mı?”
“Elbette,” dedim.
Masaya oturdum. O ekmeği kesti, ben iki bardak çay koydum.
Sizce bir anne, oğlunu affettikten sonra güvenini yeniden kurarken hangi davranışı görmeye ihtiyaç duyar: söylenen bir özrü mü, her gün gösterilen saygıyı mı?
