Şeref Amca boğazını temizledi. O tanıdık, tok sesiyle sessizliği böldü: "Asıl onlar sana sormalı evlat. Sen onlar için nelerini feda ettin, hayatta nelerinden vazgeçtin... İzin verir misin?" Şeref Amca, kırmızı kadife kutunun kapağını usulca açtı. Siyah astarın üzerinde, on iki yıldır her gece rüyalarıma giren, her aklıma geldiğinde içimde koca bir boşluk yaratan o saat duruyordu. Üzerindeki ince el işlemeleri, camının köşesindeki o ufak çizik... Her şeyiyle aynısıydı. Benim saatimdi. Gözyaşlarım artık benden bağımsız, yanaklarımdan sel gibi akmaya başlamıştı. Arkamdan gelen o harika sesi, yani kızlarımın ayak seslerini duydum. Beş ay öncesine kadar evde sadece tekerlekli sandalyenin metalik gıcırtısını duymaya alışkın olan kulaklarım, şimdi bu adımların ritmiyle bayram ediyordu. Hale ve İrem, yavaş ama kararlı adımlarla yanıma geldiler. İrem sağ koluma, Hale sol koluma girdi. İkisinin de gözleri kızarmıştı. "Baba," dedi Hale, burnunu çekerek. "Sen o saati sattığın günün akşamı, kapının aralığından senin ağlamanı izledik. Bizim için en değerli hatıranı feda etmiştin. O zamanlar sadece altı yaşındaydık ama o anı, senin o gözyaşlarını hayatımız boyunca hiç unutmadık." İrem sözü devraldı, elleriyle kolumu sıkıca kavrayarak: "Sekiz yaşımıza geldiğimizde, senin eski not defterinden Şeref Amca'nın numarasını bulduk. Onu gizlice aradık. Ağlayarak, o saati kimseye satmamasını, bir gün büyüyüp kendi paramızı kazandığımızda onu kesinlikle geri alacağımızı söyledik. Bu, bizim senden sakladığımız en büyük, tek sırrımızdı baba." Şeref Amca gülümsedi, onun da yanaklarından yaşlar süzülüyordu. "Tam on yıldır bu anı bekliyorum," dedi titreyen bir sesle. "O gün dükkânın telefonu çaldığında, karşımdaki iki küçük kız çocuğunun bana verdiği o söz... Hayatımda duyduğum en onurlu sözdü. 'Amca, babamın saatini sakla, sana her ay harçlıklarımızı göndereceğiz' dediler. Sözlerini de tuttular." Şeref Amca derin bir nefes aldı ve devam etti: "Başlarda postayla kendi aralarında biriktirdikleri üç beş lirayı gönderdiler. Sonra büyüdüler... Sen geceleri ikinci, üçüncü işine giderken, onlar evde gizlice yaptıkları el işi bileklikleri internetten sattılar. Lise yıllarına geldiklerinde yabancı dil öğrenip geceleri bilgisayar başında çeviri yaptılar, dijital çizimler yapıp satarak kazandıkları her kuruşu benim hesabıma aktardılar. Ben onlara 'Bu saat zaten sizin' desem de, 'Babamızın öğrettiği gibi, hakkıyla, kendi emeğimizle alacağız' dediler. Senin o onurlu duruşun, bu kızların hamuruna işlemiş evlat. Ve bugün... O saatin borcu tamamen bitti." Duyduklarımı idrak etmekte zorlanıyordum. Yıllardır benden gizli saklı, sırf bana kaybettiklerimi geri verebilmek için verdikleri o amansız mücadele... Benim meleklerim, o tekerlekli sandalyenin üzerinde sadece hayata tutunmamışlar; aynı zamanda benim kırılan kalbimi onarmak için gizli bir savaş vermişlerdi. Onların bana bir 'yük' olduğunu düşünerek çekip giden o kadının aksine, bu iki kız çocuğu benim hayatımın en büyük şansı, en güçlü kahramanlarıydı. Hale, Şeref Amca'nın elinden kadife kutuyu özenle aldı. İçinden saati çıkarıp benim titreyen ellerime koydu. Soğuk metal avucuma değdiği an, yıllardır göğsümde taşıdığım o koca yumru eriyip gitti. "Babalar günün kutlu olsun, dünyanın en fedakâr, en güzel babası," dedi İrem. İkisi birden boynuma sarıldılar. Ayaklarımızın üzerinde, kimseye muhtaç olmadan, üçümüz bir arada kapı eşiğinde öylece durduk. Mucizeler sadece felçli ayakların tekrar yürümesi değildi. Asıl mucize, bir babanın evlatlarına verdiği emeğin, yıllar sonra saf bir sevgi ve vefa olarak ona geri dönmesiydi. Elimi saatin üzerine koydum ve onu kalbime bastırdım. Artık hiçbir zaman pes etmeyecektik; çünkü biz, birbirimizi ayağa kaldırmayı öğrenmiştik.
