2000 YILINDA SOKAKTA YAŞAYAN GENÇ BİR ADAM

"Sarp o parayla yemek almamış." Şaşkınlıkla yüzüne baktım. "Ne yapmış peki?" "Bir kırtasiyeye giderek bir defter ve kalem satın almış. O gün sizin anlattıklarınızı, oğlunuzla ilgili hatıralarınızı ve kendisine söylediğiniz her şeyi yazmış." Arda kutunun içinden eski, yıpranmış bir defter çıkardı. İlk sayfayı açtığımda karşıma şu cümle çıktı: "Bugün hayatımda ikinci kez bir insan bana hiçbir karşılık beklemeden yardım etti. Birincisi Tufan'dı. İkincisi annesi." Defterin sayfalarını çevirdikçe gözyaşlarımı tutamadım. Sarp, o günden sonra yaşadığı her önemli olayı bu deftere kaydetmişti. Önce bir lokantada bulaşıkçı olarak çalışmaya başlamış. Ardından akşam okuluna yazılmış. Yıllar içinde üniversiteyi bitirmiş ve küçük bir yazılım şirketi kurmuş. Şirketi zamanla büyümüş. Türkiye'nin farklı şehirlerinde şubeler açmış ve yüzlerce kişiye iş vermeye başlamış. Ancak kazandığı paranın önemli bir bölümünü sokakta yaşayan gençlerin eğitimine harcıyormuş. Kuruluşun adı ise beni bir kez daha ağlattı. "Tufan Eğitim ve Dayanışma Vakfı." Oğlumun adını taşıyan bir vakıf! Arda, Sarp'ın yıllardır beni aradığını, ancak evlendikten sonra soyadımın değişmesi ve başka bir şehre taşınmam nedeniyle izimi kaybettiğini anlattı. Birkaç ay önce eski yardım kuruluşunun kayıtlarında bulunan bir belge sayesinde sonunda adresimi öğrenmiş. Tam beni ziyaret etmeye hazırlanırken trafik kazası geçirmiş. Ölmeden önce Arda'dan son bir istekte bulunmuş. "Naciye Hanım'ı mutlaka bul. Ona yalnızca teşekkür etmek istemiyorum. Oğluna verdiğim sözü de tutmam gerekiyor." Arda kutunun dibinden kalın bir dosya çıkardı. Dosyanın üzerinde benim adım yazıyordu. İçinde bir tapu, banka belgeleri ve noter tarafından hazırlanmış bir vasiyetname vardı. Sarp, vakfın kurucusu olarak kendisine ait hisselerin önemli bir bölümünü bana bırakmıştı. Ayrıca içerisinde büyük bir bahçe bulunan eski bir köşkü benim adıma satın almıştı. Şaşkınlıktan konuşamıyordum. "Ben bunları kabul edemem! O gün ona para verirken karşılık beklemiyordum." Arda hafifçe gülümsedi. "Sarp da tam olarak bu yüzden bütün bunları size bırakmak istedi." Dosyanın arasında küçük bir zarf daha vardı. Üzerinde yalnızca şu cümle yazıyordu: "Bu mektubu Naciye anneye verin." Titreyen ellerimle zarfı açtım. Sarp'ın mektubunda yazdıkları hayatım boyunca unutamayacağım sözlerdi. "Sevgili Naciye anne, O gün bana verdiğiniz on lira hayatımı değiştirdi. Ama bunu paranın miktarı sayesinde başarmadınız. Ben kendimi dünyada tamamen değersiz hissederken siz bana evladım diye seslendiniz. Tufan bana insanların birbirine yardım etmesi gerektiğini öğretmişti. Siz ise bu sözlerin nereden geldiğini gösterdiniz. Yıllarca sizi aradım. Size bir anne kadar ihtiyaç duyduğumu söylemek istedim. Şimdi kurduğum vakıf sayesinde yüzlerce genç eğitim görüyor. Onların her birinde Tufan'ın ve sizin iyiliğiniz yaşıyor. Size bıraktığım köşkü yalnızca kendiniz için kullanmanızı istemiyorum. Orayı kimsesiz gençlerin kendilerine yeni bir hayat kurabilecekleri bir yuvaya dönüştürmenizi istiyorum. Çünkü benim o gün ihtiyacım olan şey para değil, birinin bana inanmasıydı. Siz bana inandınız. Şimdi sıra başkalarında." Mektubu göğsüme bastırdım. Kocam sessizce yanıma oturdu. Kızım ise gözyaşları içinde elimi tutuyordu. Ancak kutunun içinde son bir şey daha vardı. Arda küçük bir ses kayıt cihazı çıkardı. "Tufan'ın size bırakmak istediği bir mesaj var." Cihazı çalıştırdığında oğlumun sesini duydum. "Anneciğim, eğer bir gün kendini yalnız hissedersen bil ki senin bana öğrettiğin iyilikler yaşamaya devam edecek. Seni çok seviyorum." O an yıllardır içimde taşıdığım acının arasından tarifsiz bir huzur yükseldi. Altı ay sonra Sarp'ın bıraktığı köşkün kapılarını açtık. Adını "Tufan ve Sarp Umut Evi" koyduk. Bugün orada sokakta yaşamış, ailesini kaybetmiş veya eğitimine devam edememiş gençlere yardım ediyoruz. Giriş kapısının hemen yanında oğlumun eski kot montu asılı duruyor. Cebinin üzerinde kendi ellerimle diktiğim kırmızı yelkenli hâlâ yerinde. Altındaki küçük tabelada ise şu sözler yazıyor: "Bir insanın hayatını değiştirmek için zengin olmanız gerekmez. Bazen cebinizdeki son parayı paylaşmanız, bazen de yalnızca onun yanında oturmanız yeterlidir." Artık biliyorum ki oğlumu kaybettiğim gün her şeyimi kaybetmemişim. Çünkü Tufan'ın sevgisi Sarp'ın kalbinde yaşamaya devam etmiş. Sarp da bu sevgiyi hiç tanımadığı yüzlerce insana ulaştırmış. Bir zamanlar sokakta oturan çaresiz bir gence verdiğim on lira, yıllar sonra yüzlerce insanın hayatına dokunan kocaman bir iyiliğe dönüşmüştü. Ve ben hayatımın en önemli dersini tam 26 yıl sonra öğrenmiştim: Gerçek miras, geride bıraktığımız para ya da sahip olduğumuz evler değildir. Gerçek miras, hayatına dokunduğumuz insanların kalbinde yaşamaya devam eden iyiliktir.

Diğer Tarifler