Ama bu ev bizim eski evimiz değildi. Ve ben de artık o eski Müjgan değildim. 'Beğendiniz mi?' diye sordu Seçil. 'Beğendim. Fakat burada yaşamaya karar vermeden önce düşünmem gereken şeyler var.' Dördüncü gün avukatım, daha önce kurduğumuz Ersoy Yaşam Yatırımları adlı şirket üzerinden teklif sundu. Şirketin adı, kendi soyadımla Vedat'ın yıllar önce kullandığı küçük işletmenin adından esinlenerek seçilmişti. Koral bu adı daha önce birçok kez görmüştü. Eski evimizin bazı belgelerinde, Vedat'ın defterlerinde, hatta benim sakladığım klasörlerin üzerinde. Ama hiçbir zaman ilgilenmemişti. Satıcı teklifi kabul etti. Beşinci gün sözleşmelerin son kontrolleri yapıldı. Altıncı gün tapudaki satış işlemi tamamlandı. Evin yeni sahibi, tamamı bana ait olan şirketimdi. O sabah telefonuma gelen resmi işlemin tamamlandığına ilişkin mesajı okurken ellerim hafifçe titredi. İntikam almış gibi hissetmedim. İlk kez kendi geleceğim hakkında başkasının iznini beklememiştim. Akşam eve döndüğümde Belgin mutfakta telefonuyla konuşuyordu. Beni görünce sesini alçalttı. Koral salonda bilgisayarına bakıyordu. 'Anne, geçen akşamki meseleyi düşündün mü?' diye sordu. 'Düşündüm.' 'Peki ne yapacaksın?' 'Yakında taşınacağım.' Koral'ın yüzü rahatladı. O rahatlamayı görmek, beklediğimden daha çok canımı yaktı. 'Harika. Yani, senin için de iyi olur. Kendi düzenin olur.' 'Kesinlikle,' dedim. Bana nereye taşınacağımı sormadı. Ertesi sabah dolabımdaki kıyafetleri valizlere yerleştirmeye başladım. Belgin kapının önünden geçerken içeri baktı. 'Bu kadar çabuk mu?' 'Siz daha fazla beklememi istemiyordunuz.' 'Öyle demek istemedik Müjgan Hanım.' 'Ne demek istediğinizi gayet iyi anladım.' Bir şey söylemedi. İki gün sonra kiraladığım nakliye aracı geldi. Söğütlü Yol'daki evin bazı onarımları henüz tamamlanmadığından, birkaç haftalığına küçük, eşyalı bir daireye geçecektim. Eşyalarım beklediğimden azdı. Yıllarca başkalarının hayatına yer açarken kendi hayatımı birkaç koliye sığdırmıştım. Kapıda kız torunum yanıma geldi. 'Babaanne, gerçekten gidiyor musun?' 'Evet canım.' 'Bizi artık görmeyecek misin?' Bu soru boğazımı düğümledi. 'Sizi sevmekten hiçbir zaman vazgeçmeyeceğim. Ama artık kendi evimde yaşayacağım.' Erkek torunum da yanımıza geldi. Elinde küçük bir fotoğraf vardı. Üçümüzün geçen yaz sahilde çekilmiş fotoğrafıydı. 'Bunu sen al,' dedi. 'Yeni odana koyarsın.' O an gözyaşlarımı saklayamadım. Çocukların hiçbirini anne babalarının davranışlarından sorumlu tutmuyordum. Yine de o akşamki sessizliklerinin ardında ne kadar büyük bir rahatsızlık olduğunu şimdi anlıyordum. Koral vedalaşırken bana sarıldı. Fakat sarılışında beni kaybetme korkusundan çok, zor bir konuşmanın geride kalmış olmasının rahatlığı vardı. Yeni dairemde ilk gece kendi seçtiğim saatte yemek yedim. Kimse çamaşır sormadı. Kimse ertesi günkü programını önüme koymadı. Sessizlik başlangıçta yabancı geldi. Sonra huzura dönüştü. Üç hafta sonra Söğütlü Yol'daki evin onarımı tamamlandı. Eski verandası güçlendirilmiş, mutfağı aydınlatılmış, bahçedeki ağaçlar budanmıştı. Kendime sarı bir çaydanlık aldım. Vedat'ın anısını yaşatmak için değil yalnızca; sarı rengi hâlâ sevdiğim için. Taşındığım ilk sabah verandada çay içerken telefonum çaldı. Arayan Koral'dı. 'Anne, nasılsın?' 'İyiyim oğlum.' 'Yeni evine alıştın mı?' 'Evet.' Bir süre sustu. 'Sana bir şey anlatacağım. Hani Söğütlü Yol'da almak istediğimiz ev vardı ya? Yeniden satılmış.' 'Öyle mi?' 'Evet. Hem de bir şirkete. Ersoy Yaşam Yatırımları diye bir yer. İsmi tanıdık geliyor ama çıkaramadım.' Çay bardağımı tabağına bıraktım. 'Ve bu seni neden ilgilendiriyor?' 'Çünkü o ev bizim hayalimizdi anne. Bir gün yeniden satışa çıkarsa haberimiz olsun istiyorduk.' 'Koral, bazı evler insanların hayallerindeki gibi kalır. Bazılarıysa başka insanların hayatına dönüşür.' Sözlerimi anlamamıştı. İki gün sonra adresimi istedi. Çocuklarla ziyarete gelmek istediklerini söyledi. Artık saklamamı gerektiren bir neden yoktu. Cumartesi öğleden sonra bahçe kapısında durduklarında Belgin'in yüzündeki ifadeyi hayatım boyunca unutmayacağım. Önce eve baktı. Sonra kapı numarasına. Ardından tekrar bana. 'Müjgan Hanım... Siz burada mı oturuyorsunuz?' 'Evet Belgin. Hoş geldiniz.' Koral verandanın önünde hareketsiz kaldı. 'Anne, burası bizim almak istediğimiz ev.' 'Biliyorum.' 'Nasıl kiraladın burayı? Ev satılmıştı.' 'Kiralamadım.' Oğlumun kaşları çatıldı. 'Ne demek kiralamadım?' 'Bu ev bana ait olan bir şirketin mülkü.' Belgin sandalyesine oturmak zorunda kaldı. Koral ise sorularını arka arkaya sıralamaya başladı. 'Ne şirketi? Ne zamandan beri? Senin böyle bir paran mı vardı?' Hepsini içeri davet ettim. Torunlarım bahçedeki salıncağa doğru yürüdü. Biz mutfak masasına oturduk. 'Üç ay önce piyangodan 89 milyon TL kazandım,' dedim. Koral'ın ağzı aralandı. Belgin ellerini birbirine kenetledi. '89 milyon mu?' diye fısıldadı oğlum. 'Evet. Vergi ve diğer işlemler konusunda uzmanlarımla çalıştım. Paramın önemli bölümünü güvenli şekilde değerlendirdim. Bu ev de yaptığım yatırımlardan biri.' 'Bize neden söylemedin?' Bu soruyu bekliyordum. 'Çünkü hayatımda ilk kez büyük bir kararı kimsenin beklentilerini düşünmeden vermek istedim.' Belgin gözlerini kaçırdı. 'Ama biz aileyiz,' dedi Koral. 'Evet, aileyiz. Ben de senin annenim. Fakat bir akşam yemeğinde bana ne zaman evden gideceğimi sorduğunda bunu unutmuş gibiydin.' Koral başını eğdi. 'Anne, mesele öyle değildi. Gerçekten daha fazla alana ihtiyacımız vardı.' 'Bana bunu söyleme hakkın vardı. Sizin evinizdi. Ben sonsuza kadar orada kalmayı düşünmüyordum. Ama bir insanın evinde yaşamakla onun hizmetçisi olmak aynı şey değil.' Sesim yükselmemişti. Yine de odadaki sessizlik ağırlaştı. 'Size yardım etmek istedim. Çünkü sizi seviyorum. Ama zamanla yaptığım her şey benim zorunlu görevim sayıldı. Sonra da sofrada, herkesin önünde gitmem istendi.' Belgin'in gözleri doldu. 'Haklısınız,' dedi kısık sesle. 'Size yeterince teşekkür etmedik.' 'Ben teşekkür bekleyerek yardım etmedim Belgin. Biraz saygı bekledim.' Koral hâlâ evin nasıl satın alındığını anlamaya çalışıyordu. 'Peki burada yalnız mı yaşayacaksın? Dört oda var.' 'Evet. Dört oda var.' 'Anne, biz de...' Cümlesini tamamlamasına izin vermedim. 'Hayır Koral. Bu evde sizin yaşamanız için bir düzen kurmadım. Siz kendi evinizde, ben kendi evimde yaşayacağım.' Oğlum kızardı. 'Ben öyle bir şey söylemeyecektim.' 'Öyleyse yanlış anlamış olabilirim. Ama sınırlarımı şimdiden açıklamam daha iyi.' Uzun süre kimse konuşmadı. Sonunda Koral yüzünü bana çevirdi. 'O akşam seni incittiğimi biliyordum. Ama ne kadar incittiğimi şimdi anlıyorum.' 'Bunu anlaman için benim zengin olduğumu öğrenmen gerekmemeliydi.' Bu söz üzerine başını yeniden eğdi. Biraz sonra torunlarım içeri girdi. Kız torunum bahçenin çok güzel olduğunu söyledi. Erkek torunum eski fotoğrafımızın şöminenin üzerinde durduğunu fark etti. 'Gerçekten koymuşsun babaanne!' 'Elbette koydum.' O gün birlikte çay içtik. Her şey bir anda düzelmedi. Belgin hâlâ mahcuptu, Koral ise ne söyleyeceğini bilemiyordu. Ancak ilk kez benden bir iş yapmamı istemeden, yalnızca ziyaret etmek için gelmişlerdi. Sonraki haftalarda Koral birkaç kez aradı. Başlangıçta konuşmalarımız tutuktu. Bir gün benden çocukları okuldan almamı istediğinde, o gün başka planım olduğunu söyledim. Eskiden olsa planımı iptal ederdim. Bu kez etmedim. 'Peki anne, biz ayarlarız,' dedi. İtiraz etmedi. Belgin de bir süre sonra beni kahve içmeye davet etti. Kendi davranışlarının sorumluluğunu aldığını söyledi. Özrünü kabul ettim ama yeniden aynı düzene dönmeyeceğimi açıkça belirttim. Kazandığım paranın küçük bir bölümünü, yalnız yaşayan yaşlıların sosyal etkinliklere ve temel danışmanlık hizmetlerine ulaşmasını destekleyen bir derneğe bağışladım. Bir kısmıyla da kendi gelecekteki bakım ve sağlık ihtiyaçlarım için ayrı bir güvence oluşturdum. Geri kalanını acele etmeden değerlendirmeye karar verdim. Çünkü artık hiçbir şeyi kanıtlamak zorunda değildim. Altı ay sonra yetmiş ikinci yaş günümü Söğütlü Yol'daki evimde kutladık. Koral pastayı getirdi. Belgin sofrayı hazırlamama yardım etmek için izin istedi. Torunlarım bahçeye rengârenk çiçekler dikti. Akşam herkes gittikten sonra verandada yalnız oturdum. Vedat'ın eski fotoğrafına baktım. Onunla paylaştığım otuz sekiz yıllık ev artık yoktu ama birlikte öğrendiğimiz en değerli şey hâlâ benimleydi: İnsan sevdiği kişilere emek verirken kendisini yok saymamalıydı. Koral'a bir ev satın almadım. Onun hayalini çalmadım. Satın aldığım şey, başkasının kararlarına bağlı olmayan kendi hayatımdı. Ve ertesi sabah güneş bahçedeki ağaçların arasından süzülürken çayımı hazırladım, verandaya çıktım ve yıllardır ilk kez günün nasıl geçeceğine yalnızca kendim karar verdim.
