Zeynep elindeki küçük kâğıdı biraz daha yukarı kaldırdı.
Salondaki herkes ona bakıyordu.
Mehmet’in yüzündeki renk gitmişti.
“Zeynep…
Ne olur,” diye fısıldadı.
“O kâğıdı burada açma.”
Zeynep ilk kez hafifçe gülümsedi.
Ama bu, elli yıldır yüzünde taşıdığı o alışılmış gülümseme değildi.
“İlginç,” dedi.
“Elli yıl boyunca susmamı isteyen adam, şimdi konuşmamdan korkuyor.”
Büyük oğlu sandalyesinden kalktı.
“Anne, nedir o?
Babam neden böyle oldu?”
Zeynep oğluna döndü.
“Sen doğduğunda bana hep şunu söylerdi: Baban seni çok severdi.
Senin için çalıştı.
Senin için fedakârlık yaptı.
Evinizi geçindirdi.”
Bir an durdu.
“Peki ya ben?
Ben sizin için nelerden vazgeçtim, hiç merak ettiniz mi?”
Kimse cevap vermedi.
Zeynep kâğıdı dikkatlice açtı.
Eskiydi.
Kenarları sararmış, kat yerleri yıpranmıştı.
Üzerinde elli yıl öncesinin tarihi vardı.
Mehmet bir adım attı.
“Yeter Zeynep.
Çocukların önünde yapma bunu.”
Zeynep başını kaldırdı.
“Çocuklarımızın önünde beni sevmediğini söylemekten utanmadın.
Şimdi benim gerçeğimi dinlemekten mi utanıyorsun?”
Salondan birkaç kişinin iç çektiği duyuldu.
Zeynep kâğıdı masanın üzerine koydu.
“Elli yıl önce, Mehmet’le evlenmemize bir gece kala, hayatımı değiştirecek bir haber aldım.”
Küçük kızının gözleri doldu.
“Ne haberi anne?”
“Ankara’daki öğretmen okuluna kabul edilmiştim.
Üstelik yatılı okuyacaktım.
Yıllardır hayalini kurduğum şeydi bu.
Kendi ayaklarım üzerinde durmak, kitaplar okumak, öğrenciler yetiştirmek…”
Yüzünde kısa bir tebessüm belirdi.
“Mavi elbisemi hatırlıyor musunuz?
Mehmet’in beni ilk gördüğü elbise…
O elbiseyi okulun mülakatına giderken giymiştim.”
Mehmet başını öne eğdi.
Zeynep devam etti.
“O gece babamın evine bir mektup geldi.
Kabul edildiğimi öğrendim.
Annem sevinçten ağladı.
Babam komşulara haber vermek istedi.
Ben de sabaha kadar uyumadım.”
“Peki sonra?” diye sordu gelinlerinden biri.
Zeynep derin bir nefes aldı.
“Sonra Mehmet’in annesi kapımıza geldi.”
Mehmet gözlerini kapattı.
“Düğünden bir gece önceydi.
Kayınvalidem olacak kadın, beni mutfağa çağırdı.
Mehmet’in babasının işlerinin kötüye gittiğini anlattı.
Aile borç içindeydi.
Mehmet’in İstanbul’da bir işe girmesi gerekiyordu.
Evliliğimizin ertelenmesini istemiyordu.”
Bir an sustu.
“Sonra bana şöyle dedi: ‘Kızım, Mehmet’in sana ihtiyacı var.
Okulmuş, hayalmiş…
Bunlar sonra da olur.
Önce yuvanı kur.
Bir kadın yuvasını seçer.’”
Masalardan birinde yaşlı bir kadın başını salladı.
Zeynep ona baktı.
“Ben de o zamanlar yirmi yaşındaydım.
İnsan yirmi yaşında her fedakârlığın sevgiyle karşılık bulacağına inanıyor.”
Mehmet’in elleri titremeye başlamıştı.
“Zeynep, ben o zaman bunları bilmiyordum.”
Zeynep gözlerini ona çevirdi.
“Bilmiyor muydun Mehmet?”
“Hayır.”
“Peki, düğünümüzden önce sana verdiğim zarfı hatırlıyor musun?”
Mehmet cevap vermedi.
“İçinde okuldan gelen kabul mektubum vardı.
Bir de kendi el yazımla yazdığım bir not…
Sana, evlendikten sonra eğitimime devam etmek istediğimi söylemiştim.”
Mehmet dudaklarını araladı.
“Ben…”
“Sen bana ne demiştin biliyor musun?
‘Evlenelim Zeynep.
Seni hiçbir hayalinden vazgeçirmeyeceğim.’”
Zeynep’in sesi ilk kez titredi.
“Ben de sana inandım.”
Küçük kızı ağlamaya başladı.
“Anne…
Sen okumak istiyor muydun gerçekten?”
Zeynep kızının elini tuttu.
“Çok istiyordum kızım.
Hem de çok.”
Sonra masanın üzerindeki kâğıdı çevirdi.
Bu kez herkesin görebileceği şekilde tuttu.
Bu, öğretmen okuluna kayıt hakkından kendi isteğiyle vazgeçtiğini bildiren dilekçeydi.
Altında Zeynep’in gençlik yıllarındaki imzası vardı.
Tarih, düğünlerinden bir gün öncesini gösteriyordu.
“İşte,” dedi Zeynep.
“O gece hayallerimden vazgeçtim.
Mehmet’in ailesi dağılmasın diye değil.
Mehmet’i sevdiğim için.
Onunla kuracağım hayatın bütün bunlardan daha güzel olacağına inandığım için.”
Salondan hıçkırık sesleri yükseldi.
Zeynep kâğıdı masaya bıraktı.
“Yıllar sonra çocuklarımız doğdu.
Ev işleri, hastaneler, faturalar, okul masrafları…
Her şey birbirine karıştı.
Bir gün yeniden okumaktan söz ettim.
Mehmet bana güldü.”
Mehmet başını kaldırdı.
“Öyle bir şey yapmadım.”
Zeynep çantasından küçük, eski bir fotoğraf çıkardı.
“Bunu hatırlıyor musun?”
Fotoğrafta genç Zeynep vardı.
Elinde kitap.
Üzerinde mavi elbise.
Arkasına Mehmet’in el yazısıyla şu cümle yazılmıştı:
‘Bir gün bütün hayallerini gerçekleştireceğiz.’
Zeynep fotoğrafı çocuklarına uzattı.
“Ben bu fotoğrafı elli yıl sakladım.
Her taşınmada, her temizlikte, her zor günde…
Çünkü bir gün bu adamın bana verdiği sözü hatırlayacağını düşündüm.”
Mehmet’in gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Zeynep, ben seni hiçbir zaman küçümsemek istemedim.”
“İstememek başka, yapmak başka Mehmet.”
Sonra asıl darbeyi indirdi.
“Senin ilk işini kurduğun yıllarda geceleri dikiş diktim.
Çocuklar uyuduktan sonra komşuların elbiselerini diktim.
O parayla evin eksiklerini tamamladım.
Sen işini büyütürken ben kendi hayallerimi küçülttüm.”
Büyük oğlu şaşkınlıkla babasına baktı.
“Baba, annemin çalıştığını bilmiyor muydun?”
Mehmet cevap veremedi.
“Biliyorlardı,” dedi Zeynep.
“Ama kimse bunun neye mal olduğunu sormadı.”
Bir torunu telefonunu yavaşça masaya bıraktı.
Zeynep devam etti:
“Ben sizden teşekkür beklemedim.
Bir madalya da istemedim.
Sadece bir gün, birinizin bana dönüp ‘Anne, sen ne istedin?’ diye sormasını bekledim.”
Küçük kızı annesine sarıldı.
“Affet bizi anne.”
Zeynep kızının saçlarını okşadı.
“Ben sizi suçlamıyorum kızım.
Siz çocuktunuz.
Ben sustum.
Ama artık susmayacağım.”
Mehmet masaya yaklaştı.
“Ben de çok şey kaybettim Zeynep.
Gençliğim geçti.
Hayatım geçti.
Ben de hayallerimden vazgeçtim.”
Zeynep gözlerini onun gözlerine dikti.
“Sen hayallerinden vazgeçmedin Mehmet.
Senin hayallerini gerçekleştirebilmen için ben kendi hayatımı erteledim.”
Mehmet elini uzattı.
“Elli yılın hatırı var.
Ne olur…
Eve gidelim.
Baş başa konuşalım.”
Zeynep çantasını aldı.
