Aylin merdivenlerden aşağı indi. “Ne oldu?” Murat cevap vermedi. Elindeki kâğıdı tekrar okudu. Sonra arkasını çevirdi. Sanki başka bir açıklama bulabilirmiş gibi zarfın içini yeniden karıştırdı. “Ev sahibi… Evden çıkmamızı istiyor.” Aylin’in yüzündeki gülümseme kayboldu. “Ne demek çıkmamızı istiyor?” Murat kâğıdı ona uzattı. Aylin birkaç satır okuduktan sonra sesini yükseltti. “Bu saçmalık! Daha geçen ay kiramızı ödedik!” Kahvemi yavaşça masaya bıraktım. “Bir sorun mu var çocuklar?” Murat bana döndü. “Anne, şimdi sırası değil.” Gülümsedim. “Ben de sadece sordum.” Aylin elindeki belgeyi masaya bıraktı. “Ev sahibi kira sözleşmesini sonlandırıyormuş. Otuz günlük yasal bildirim göndermişler. Yeni yıldan önce evi boşaltmamız gerekiyormuş!” Murat tekrar kâğıda baktı. “Burada şirketin adı yazıyor. T&E Gayrimenkul Yatırımları.” Bir an sustu. “Bu şirket kim?” Kahvemi karıştırdım. “Belki yeni ev sahibidir.” “Onu ben de okuyabiliyorum anne!” İlk defa sesini bana karşı bu kadar yükseltti. Eskiden böyle anlarda hemen özür diler, ortamı yumuşatmaya çalışırdım. Bu kez yapmadım. Aylin telefonu eline aldı. “Ben bu işi hemen çözeceğim. Emlakçıyı arayacağım. Böyle bir şey yapamazlar!” Murat kâğıdın altındaki imzayı gösterdi. “Burada şirketin avukatı Mehmet Bey’in adı var.” İşte o anda yüzünde bir değişiklik oldu. Mehmet Bey. Benim avukatım. Bunu anlaması biraz zaman aldı. Sonra başını yavaşça kaldırdı. “Anne… Sen bu adamı tanıyor musun?” Kahvemi bitirdim. “Elbette.” “Nasıl yani?” “Uzun zamandır tanıyorum.” Aylin bana doğru döndü. “Sen neden bir gayrimenkul avukatıyla görüşüyorsun?” Ona baktım. “Bir insanın kendi işleriyle ilgilenmesi neden bu kadar şaşırtıcı?” Murat kâğıtları karıştırmaya başladı. Sonra ikinci belgeyi buldu. Bu, Mehmet Bey’in gönderdiği resmî bilgilendirme yazısının ekindeki şirket mülkiyet kayıtlarının bir kopyasıydı. Şirketin tek sahibi olarak benim adım yazıyordu. Evelyn Mercer. Murat’ın dudakları aralandı. “Bu… Sen misin?” “Evet.” “Sen bu şirketin sahibi misin?” “Evet, Murat.” Aylin bir adım geri çekildi. “Bu ev… Senin mi?” “Artık evet.” Murat sandalyesine çöktü. “Nasıl olur? Bu evi bir yatırım şirketi satın almıştı!” “Doğru.” “Sen mi satın aldın?” “Şirketim satın aldı.” Aylin’in yüzü kızardı. “Bizim haberimiz olmadan mı?” Ona uzun uzun baktım. “Sen de benim haberim olmadan benim adıma huzurevi seçtin, Aylin.” Sessizlik. Bu kez kimse gülmüyordu. Murat iki elini başına götürdü. “Anne, bunu neden yaptın?” İşte beklediğim soru buydu. Ama cevap vermeden önce ayağa kalktım. Dört yıldır onların mutfağında yemek yapmıştım. Dört yıldır kendi paramı harcamadan önce bile ne düşüneceklerini hesaplamıştım. Dört yıldır evin içinde sessizce dolaşırken kendi sesimi bile kısmıştım. Artık yeterdi. “Size bir şey anlatacağım.” Aylin gözlerini kıstı. “Ne anlatacaksın?” “73. yaş günümde bana iki dolarlık bir kazı kazan bileti vermiştin.” Aylin gözlerini devirdi. “Yine mi bu konu?” “Üzerinde fiyat etiketi hâlâ duruyordu. Beni herkesin önünde küçük düşürmek için gülmüştün. Otobüs parasını bile çıkaramayacağımı söylemiştin.” “Şakaydı!” “Evet. Herkes güldü.” Murat araya girdi. “Anne, o günü şimdi konuşmanın ne anlamı var?” “Çünkü o gün hayatım değişti, oğlum.” Elimi hırkamın cebine götürdüm. O bileti hâlâ saklıyordum. Küçük, katlanmış bir hatıra. Onu masanın üzerine koydum. “Bu bilet bana 11 milyon dolar kazandırdı.” Aylin’in ağzı açık kaldı. Murat önce bilete, sonra bana baktı. “Ne?” “Vergiler ve ödeme kesintilerinden sonra elime geçen para yine de hayatım boyunca hayal edemeyeceğim kadar büyüktü.” Aylin’in gözleri büyüdü. “Sen… Milyoner misin?” “Artık bunu saklamam için bir sebep yok.” Murat ayağa kalktı. “Anne! Neden bize söylemedin?” İşte o an içimde yıllardır biriken bütün acılar tek bir cümlede toplandı. “Çünkü paranız olmadan da beni sevip sevmediğinizi görmek istedim.” Murat sustu. Devam ettim. “Thomas öldüğünde yanıma gelmemi isteyen sendin. Bana yalnız kalmayacağımı söylemiştin. Ben de sana inandım.” Gözlerim doldu ama ağlamadım. “Sonra evinizde ücretsiz aşçı, temizlikçi ve çocuk bakıcısı oldum. Bir gün bile şikâyet etmedim. Çünkü bunun aile olmak olduğunu düşündüm.” Aylin kollarını göğsünde birleştirdi. “Biz seni sokakta bırakmadık!” “Hayır. Beni evinizde tuttunuz. Ama kalbimde yerim kalmadı.” Murat başını salladı. “Anne, biz senin iyiliğini düşündük. Pine Harbor gerçekten güzel bir yer.” “Öyleyse neden kendiniz gitmediniz?” Cevap veremedi. “Benim odama oğlunuz yerleşecekti. Benim hayatımın geri kalanını da siz planlamıştınız. Peki, bir kez olsun bana ne istediğimi sordunuz mu?” Aylin bu kez daha sert konuştu. “El âlem ne diyecek Evelyn? Annesini evinden çıkaran bir oğul mu? Bütün aileye rezil olacağız!” Gülümsedim. “Merak etme Aylin. El âlem artık gerçeği öğrenecek.” Murat’ın yüzü bembeyaz olmuştu. “Anne, bunu yapamazsın. Bizim çocuklarımız var. Okulları var. Bu evden nasıl çıkacağız?” “Benim de bir hayatım vardı, Murat.” “Biz senin aileniz!” “Ben de senin annenim.” Bu sözden sonra mutfakta ağır bir sessizlik oluştu. Aylin masanın üzerindeki kazı kazan biletine baktı.
