BÖLÜM 3 — ÜÇ TON ALTININ GERÇEK SAHİBİ Selim Bey, dosyayı masanın üzerine bıraktı. Aylin'in yüzü bembeyaz olmuştu. Ben ise duyduklarımı anlamlandırmaya çalışıyordum. Cem: “Annemin üzerine kayıtlı ne varsa benim hakkım değil mi? Tek oğluyum ben!” Selim Bey gözlüğünü çıkarıp bana baktı. Selim: “Hayır Cem Bey. Anneniz, sizin sandığınız gibi yalnızca yaşlı bir kadın değildi. O, ailenizin bütün servetini yıllarca yöneten kişiydi. Ancak asıl önemli olan, bu serveti nasıl elde ettiği ve nasıl koruduğudur.” Dosyadan kalın bir belge çıkardı. Selim: “Babanız Hasan Bey vefat ettiğinde aile şirketleri büyük bir borç batağındaydı. Birçok kişi mallarınızı satıp borçları kapatmanızı önerdi. Ancak anneniz buna izin vermedi. Kendi ailesinden kalan gayrimenkulleri teminat göstererek şirketleri kurtardı. Yıllarca çalıştı, yatırım yaptı ve aile servetini bugünkü hâline getirdi.” Cem: “Bunları zaten biliyorum. Konuyla ne ilgisi var?” Selim: “Çünkü bu konak, şirket hisseleri ve bankadaki üç ton altın, annenizin kendi ailesinden kalan mirasın bir parçasıydı. Babanızın ölümünden sonra hepsinin hukuki sahibi anneniz oldu. Size ise yıllarca bu servetin bir gün kalacağını düşündürdü. Fakat üç yıl önce bütün planını değiştirdi.” Aylin dayanamadı. Aylin: “Peki, bize hiçbir şey mi bırakmadı?” Selim Bey başını hafifçe salladı. Selim: “Anneniz her şeyi önceden düşünmüş. Servetinin büyük bölümünü, çocukların eğitimi ve bakıma muhtaç yaşlıların korunması için kurduğu Fatma Hanım Vakfı'na devretti. Konağın da vakfa ait olmasını istedi. Aile şirketlerinin hisseleri de aynı vakfın kontrolüne geçti.” Dizlerimin bağı çözüldü. Cem: “Peki ya ben? Ben onun oğluyum!” Selim Bey bu kez başka bir belge çıkardı. Selim: “Sizin için de bir düzenleme yapılmış. Anneniz, çocuklarınız Deniz ve Kerem adına ayrı bir eğitim fonu oluşturmuş. Her ikisinin de eğitim ve gelecek masrafları güvence altında. Ancak bu fondan sizin para çekme veya yönetme yetkiniz yok.” Aylin öfkeyle masaya vurdu. Aylin: “Bu olacak şey değil! Bunca yıl bu evde biz yaşadık. Bütün masrafları biz karşıladık!” Selim Bey sakinliğini bozmadı. Selim: “Bu evin masraflarının büyük kısmı annenizin yönettiği şirketlerden karşılandı. Ayrıca anneniz, sizin ve eşinizin yıllardır yaptığı harcamaların da kayıtlarını tutmuş.” Bu söz üzerine içim buz kesti. Selim Bey son dosyayı açtı. Selim: “Bir de annenizin size bırakmamı özellikle istediği kişisel bir mektup var.” Zarfı bana uzattı. Üzerinde annemin el yazısıyla adım yazıyordu. Ellerim titreyerek zarfı açtım. İçinden tek sayfalık bir mektup çıktı. “Sevgili oğlum Cem, Bu mektubu okuduğunda ben artık yanında olmayacağım. Seni dünyaya getirdiğim gün, bir gün bana böyle davranacağını hiç düşünmemiştim. Sen küçükken ateşlendiğinde sabaha kadar başında beklerdim. Karnın acıktığında kendi tabağımdaki yemeği sana verirdim. Üşüme diye üzerimdeki hırkayı çıkarıp omuzlarına örterdim. Bunları sana hatırlatmak için yazmıyorum. Bir annenin yaptığı iyiliklerin hesabı tutulmaz. Benim asıl üzüldüğüm, yaşlandığımda senin yanında kendimi fazlalık gibi hissetmem oldu. Beni odunluğa gönderdiğin gün, aslında senin hayatından değil, benim yıllarca uğruna mücadele ettiğim evlat sevgisinden umudumu kestim. Sana servetimi bırakmadım diye bana kızabilirsin. Ama bilmeni isterim ki ben bu serveti seni zengin etmek için değil, senden sonra da iyilik üretmeye devam etsin diye korudum. Sandıktaki elli lirayı gördüğünüzde güldünüz. O para, senin çocukken ilk kez harçlığınla aldığın ve bana 'Bir gün çok zengin olacağım, sana dünyanın en güzel evini alacağım' dediğin gün sakladığım elli liraydı. Onu yıllarca sakladım. Çünkü benim için üç ton altından daha değerliydi. Sana son bir şey söylemek istiyorum oğlum: İnsan annesini kaybettiğinde yalnızca bir insanı kaybetmez. Kendisine hâlâ çocuk gibi bakacak son kişiyi de kaybeder. Ben seni affetmek isterdim. Ama artık bunu sana söyleyebileceğim bir günümüz kalmadı. Annen.” Mektubun sonuna geldiğimde gözyaşlarım kâğıdın üzerine damlıyordu. Aylin elimden mektubu almak istedi ama izin vermedim. Tam o sırada Selim Bey yeniden konuştu. Selim: “Cem Bey, annenizin son bir isteği daha vardı. Bu nedenle size bir video bırakmış.” Odadaki televizyon açıldı. Ekranda annem belirdi. Üzerinde yıllardır sevdiği kahverengi hırkası vardı. Saçlarını toplamış, babamın fotoğrafını yanına koymuştu. Fatma: “Cem oğlum... Eğer bu görüntüyü izliyorsan, demek ki ben artık yokum.” Bir süre sustu. Gözlerini kameradan kaçırdı. Fatma: “Sana kızgın değilim demeyeceğim. Çünkü çok kırıldım. Ama torunlarımın benim yaşadıklarımı yaşamasını istemiyorum. Onların iyi insanlar olarak yetişmesini istiyorum.” Ardından gülümsedi. Fatma: “Bir de sandıktaki elli lirayı çöpe attığınızı duydum. Onu çöpe atmayın oğlum. O para, babanla benim evliliğimizin ilk yıllarında biriktirdiğimiz ilk paramızdı. Bir zamanlar o elli lirayla bir hafta geçinirdik. Bugün milyonlarınız olsa da o günlerdeki mutluluğu satın alamazsınız.” Görüntüde annem gözlerini sildi. Fatma: “Son olarak, odunluğun kapısına bir gün dönüp bakarsan, orada neden yaşadığımı değil, beni neden oraya gönderdiğini düşün.” Video sona erdi. Odanın içinde derin bir sessizlik vardı. Aylin koltuğa çökmüştü. Ben ise annemin son görüntüsüne bakıyordum. Tam o sırada oğlum Kerem kapıda belirdi. Kerem: “Baba, babaannemin odunluktaki eşyalarını ne yapacağız?” Ona cevap veremedim. Kerem yanıma geldi. Kerem: “Ben onun fotoğrafını sakladım. Bana hep iyi davranırdı. Büyüyünce onun gibi biri olmak istiyorum.” Bu sözler, avukatın açıkladığı bütün gerçeklerden daha ağır geldi. Çünkü annemin servetini kaybetmiştim ama asıl kaybettiğim şeyin ne olduğunu o an anladım. Bir hafta sonra odunluğu temizlettim. Annemin yatağını, eski battaniyesini ve babamın fotoğrafını konağın en güzel odasına taşıdım. Ama artık orada annem yoktu. Konağın girişine annemin adıyla bir yaşlı bakım merkezi kurulması için vakıfla görüşmeye başladım. Çocuklarımın eğitim fonuna dokunmadan, kendi kazancımla annemin adına bir yardım projesi başlattım. Aylin'le evliliğimiz ise o günden sonra bir daha eskisi gibi olmadı. Çünkü ilk kez birbirimizin yüzüne bakarken aynı gerçeği düşünüyorduk: Biz bir insanı değil, bize yıllarca emek veren bir anneyi yalnız bırakmıştık. Aylar sonra vakfın açılışında annemin o eski sandığını cam bir vitrinin içine koydurdum. İçine de elli lirayı bulabildiğim kadarıyla değil, aynı döneme ait eski bir elli liralık banknotla birlikte koydum. Yanına küçük bir not yazdırdım: “Bu sandıktan elli lira çıktı. Biz güldük. Oysa annem bize bir ömürlük ders bırakmıştı.” Bugün hâlâ kendime şu soruyu soruyorum: Bir insanın servetini kaybetmek mi daha acıdır, yoksa o serveti sana bırakabilecek tek insanı hayattayken değersiz görmek mi? Ben ikisini de yaşadım. Ve artık biliyorum ki bazı miraslar tapuda yazmaz. Bazı zenginlikler banka kasalarında saklanmaz. İnsan, annesinin kıymetini onun mezar taşında değil, hayattayken bilmelidir.
