Aç insan çoktu ama güzel ahlaklı insan azdı
Bir zamanlar kuraklığın hüküm sürdüğü küçük bir köyde insanlar büyük yokluk içindeydi. Tarlalar ürün vermiyor, değirmenler dönmüyordu. Köyde ekmek artık altın kadar değerli hale gelmişti. Köyün fırıncısı yaşlı bir adamdı. Her sabah elindeki azıcık unla birkaç somun ekmek yapıyor, onları da en ihtiyaç sahiplerine vermeye çalışıyordu. Fakat insanlar açlık yüzünden sabırsızlaşmıştı. Fırının önünde itişmeler, kavgalar çıkıyordu. Bir gün yaşlı fırıncı elinde kalan son hamurla küçük ekmekler yaptı. Sonra köy meydanına çıkıp: “Bugün ekmekleri çocuklara vereceğim.” dedi.